Ο Οιδίπους σταμάτησε στο Λεβίδι

 

 

 

 

 

Τη σκουριά συμμαζεύω με φτυάρι,

τα οστά σε σακούλες του Δήμου
και αμνός εν χιτώνι αλκίμου,
το πυρρό βλαστημώντας φεγγάρι,

θε να βρω στις κερκίδες στασίδι,

στων «Μοιραίων» τον στίχο ταβέρνα.
Μπρος στα μάτια του Γιώργου, η «Στέρνα»,
στα δικά μου το έρμο Λεβίδι.

Σα σκυλί πετρωμένο σε κήπους,

το αρχαίο σηκώνω κεφάλι.
Κάθε γιόμα χορός, καρναβάλι,
τις νυχτιές συγχυσμένος Οιδίπους,

του Χορού να δαγκάνω το πόδι.

Μου μιλώ: (Φληναφήματα τρόμου).
-Βασιλιά των Θηβών το νεφρό μου!
-Καλώς όρισες όμαιμο ξόδι!

 

Να Περπατώ

 

Να περπατώ συνήθισα προς τα γκρεμνά της Δύσης,
με το βαρύ και το αργό το τέμπο που μου πρέπει.
Μην και νοιαστείς! Πολύ αργά τον γόρδιο να λύσεις.
Είναι του ήλιου το σπαθί εκείνο που με θρέφει

και μιας ωχρής ανάμνησης το τραύμα και το πύον.

(Σκαλιά ως κάτω, το κρασί να βάφει τους καθρέφτες
και μια ψυχή πριν χαψωθεί βαθιά στο ένα μείον).
Το διαλαλώ κι ας λογιστώ αντάμα με τους ψεύτες.

Να περπατώ συνήθισα με γείσο στο καπέλο

και το καφέ αδιάβροχο που φόραε ο Πατέρας.
Γιομάτες τσέπες «Τσάρλεστον» και σοκολάτες «Μέλο».
Τώρα νογώ τι πάει να πει της Αμαλθείας κέρας.

Χωριό μου Κυκλαδίτικο και τάφοι  μαζεμένοι,

καθώς κλωσσόπουλα σιμά στο ράμφος που ταγίζει.
Αχ παρδαλέ Πανώκοσμε το βύσσινο να μένει,
εμέ καλεί κυπάρισσος και μιας κηδείας ρύζι.

Στο Café
 

Το πρώτο μας φιλί σπηλιά και βράχος,

το δεύτερο πουλί της ερημιάς,
το τρίτο στις αρένες ταυρομάχος,
το τέταρτο σιμούνι και χιονιάς.
Το πέμπτο με πιστόλι στο κροτάφι,
το κάμαν μια χαψιά σκυλιά και τάφοι.

Καλή, δεν έχω ζέση κι ευκολία.

(Το στόμα πετροχώραφο ξερό).
Ξημέρωμα και κλείνουν τα πορνεία,
μα εγώ σε παραμύθι του Perrault,
θα ζήσω τ΄αποδέλοιπο βοώντας
στιχάκια, στο café « Ο Ξενοφώντας».

 

Τα Λόγια Μιας Πυθίας

Στον κ. Νίκο Περδίκη για την Γενέθλιο

 

«Όσο θα βρίσκονται βουνά,

θα βρίσκονται κι αντάρτες.
Σκισμένο φλάμπουρο κουνά,
βαστά φρυγμένους χάρτες,

όποιος γι΄ αμάχες με μισό

ποδάρι ξεκινάει.
Πριν καν το νοιώσει στης Tussauds,
κεράκι καταντάει.

Όσο θα βρίσκονται τρελοί,

σιμά μια Πηνελόπη.
Δεν υποφέρει τους κελί,
μονάχα χαροκόπι

κι ένα μαχαίρι στα στερνά

να χαρακώσουν φλέβα.
Κρασί τον χάρο ροζ κερνά
και βοδινό κονσέρβα,

αυτός που κράτησε γερά,

καρδιά του στις φουρτούνες,
σύκα Κουμιώτικα ξερά
κι ως την αυγή τσαμπούνες.

Δέξου λοιπόν παρηγοριά,

λούσου παραμυθία
κι όρτσα πανιά κατά Βοριά.
Στο λέγει μια Πυθία».

 

Η Καληνυχτιά του Παπαγκένο

 

Καληνυχτιά σου κοινωνώ και μπάτη σέρνω δρόμο,
προς της οδύνης το σταθμό. Εκεί σκοπός ο Μάνος,
κρατώντας τέμπο και ρυθμό σε ξύλο γαλαντόμο,
μια καλημέρα θα μου πει κι ας χρίστηκε τσιγγάνος,

στου Κάτω Κόσμου τις υγρές βαθμίδες των Ανδρείων.

(Ο στίχος δύσκολος πολύ απλώνεται μπουγάδα,
όλο κουρέλι πλουμιστό πιτσιλισμένο πύον).
Μπιζέρισα και δεν βαστώ άλλο Χριστό κι Ελλάδα.

Καληνυχτιά σου κοινωνώ με κώδωνες θανάτου

και δεν γυρεύω λυτρωμό, σωσμό από την Κίρκη.
Κι αν ξεπατίκωσα καλά τρόπους παλιού σολντάτου,
το ίδιο παραλήρημα και Καφκική μια Δίκη

κι επί σκοπόν και πυρ και αχ κι εντόσθια χυμένα.

Κανένα πια δεν συγκινούν τα έμμηνα της χήρας.
Καληνυχτιά, φεύγω μπροστά μικρή μου Παπαγκένα,
εγώ της άγευστης ζωής ο πάλαι προικοθήρας.

 

Γραφές στην Άμμο

 

Γράφω στην άμμο το παρόν,
το παρελθόν, το μέλλον.
Στο στόμα τέσσερα depon
κι η χαίτη των αγγέλων,

να μου μποδάει τη φωνή,

τα λόγια να μου πνίγει.
Κάνω χεράκια μου χωνί,
τον πυρετό μου ρίγη.

Γράφω στην άμμο με ραβδί,

που κράταγε ο Τίμων.
Ποιος λογαριάζει τον καδή,
τη φάρα των Εντίμων;

Δεν έχω τρόπο πειστικό,

να κτίσω πια λημέρι.
Σκυλί ο Άδης κτητικό,
δαγκάνει μου το χέρι.

Γράφω στην άμμο ένα κορμί,

ψυχή μια και κινάω,
για την στερνή μου εκδρομή.
Θεοί! Μηδέν μετράω…

 

Ποιητής και Χωρικός

 

«Χαρά σ΄εκείνο τον τρελό
που τον βατεύει Μούσα».
«Ορθός στον θάνατο γελώ
κι ο γέλως μου αγκούσα.

Φτενή τη θέλω τη ζωή.

Ο χρόνος άχθος, βάρος.
Ποιος τη βαστά τέτοια βοή,
καθώς γυρίζει ο φάρος;»

«Χαρά σ΄εκείνο το παιδί

παππούλη από τα δέκα».
Ήλιος, καλό να μη σε δει,
σ΄Άθω, Δελφούς και Μέκκα».

Το στόμα ράψιμο, μουγκό.

Τι ΄μαι; Σακί κοκάλια,
που με τις ίνες του σφουγγώ,
του Χάροντα τα σάλια».