Τις Νύχτες

 
Τις νύχτες ακονίζω το μαχαίρι,
απάνω στον τροχίσκο των ονείρων.
Τη μια Σουρής, την άλλη Λόρδος Βύρων
και «Πάραλος» μ΄ενάντιο αγέρι,

το μήνυμα πριν φέρει του θανάτου.
(Σηκώνομαι λουσμένος στον ιδρώτα).
-Ποιος άναψε με μιας όλα τα φώτα,
στα δώματα εδώ του αομμάτου;

Τις νύχτες αποσύρονται τα κήτη
σε κρύπτες, επενδύοντας στο λίπος.
Δεν μίλησα ποτές εγώ για ψύχος,
εγώ πάντα μιλώ με διαβήτη,

για ανθρώπους από φως συντετριμμένους.
Ξημέρωμα σαν έρχεται αλλάζω
πλευρό και τον Αρχάγγελο μου βάζω,
να με μετρήσει με τους ξοφλημένους.

Ασκήσεις Αφωνίας

Καλύτερα λοιπόν να μη μιλώ.

Φωνήεντα και σύμφωνα σε στύση,
χιμάνε του κοσμάκη. ( Μέγκλα λύση
για κάλπη σα και μένα και δειλό,

ραμμένο το απύλωτο σφικτά,
με σπάγκο κερωμένο). Τι απομένει;
Των μοναχών το κράνος και η χλαίνη
κι ένας μιστός φιλήματα μικτά,

μιας άνοιξης που κιότεψε να ΄ρθεί,
μιας φλέβας που κληρώθηκε Τετάρτη
και μάλιστα Τεφρών. Τον άλλο Μάρτη,
ο θάνατος θα μ΄έβρει στο Βαθύ.

Καλύτερα λοιπόν άκρα σιωπή,
τον κάμπο να βατεύει και την χώρα,
τα μέτρα να με τρων του Πρωταγόρα
και του Αδάμ η χάσικη ντροπή.

Ανεπίδοτη Επιστολή
Ανοίγω τα παράθυρα στο φως,
για να ποτίσω ρόδα με το νέφτι.
«Τσιγγάνε Πλαστουργέ, μέλλοντος Κλέφτη,
το πνεύμα μου σηκώθηκε μπουχός,

στα πέρατα σκορπίζοντας. (Γιατί
τα κύμβαλα βροντάς με νια κοκάλια
και δεν νογάς δικά μου παρακάλια;)
Νόμος ωμός τα σύμπαντα πατεί,

με μπότα σιδερένια. Θα στο πω
στα ίσα κι ας με πάρεις με τις πέτρες.
Αλλού τους κεραυνούς και τις βουκέντρες...
Έχω εγώ το τραύμα μου νωπό

και φεύγω δίχως μαρς και προσταγή.
Μεριά μου, η ευθύνη και το λάθος.
Στις φλέβες θε να βρω το όποιο βάθος,
εκεί πεδίον μάχης και σφαγή».

Ο Παγοπώλης του Έρωτα

Ο Παγοπώλης πέταξε τη γόπα του στο δρόμο
κι ανέβηκε τις σκαλωσιές να βάλει τη θηλιά.
Μια βάρκα μισοβούλιαξε πέρα στη λίμνη Κόμο,
δίχως νοτιά το φύσημα, μέσα σε αντηλιά.


Κι ήμουν παιδί τετράματο, φιγούρα ταγκιασμένη,
μ΄εντόσθια να γκρατσουνάν αριέτες της Καλής,
μα στέγνα η αγάπη της σα δύση κουρασμένη,
που με το ζόρι φώτιζε ήλιος πορτοκαλής.


Ο Παγοπώλης σφάδαζε δεμένος στην αγχόνη,
αλλάζοντας τα χρώματα της τέφρας τα επτά
και σα ψυχή του πέταξε του Μάρτη χελιδόνι,
αρχίσαν τα μαρτύρια για μένα τα σεπτά.


Παρασκευή γενήθηκα για να πεθάνω Πέμπτη
κι αυτή που τόσο πόθησα στον κόσμο ζωντανή
θε ν΄απομείνει να ρωτά αν όντως μ΄ονειρεύτη,
πριν ένα «Ναι» της κρένουνε του Ιβύκου οι γερανοί.

Η εύρεση του γηραιού Βέρθερου

Σε μια γωνια θα δεις τα ξεροκόκαλα,
πιζάμες φορεμένα με τη ρίγα,
σκόνη παντού, μαμούδια, σκόρπια φρόκαλα
και το τραπέζι τίγκα ψόφια μύγα.

Στο κομοδίνο χάπια για την πίεση,
ληγμένα από πέρσι τον Δεκέμβρη,
τον σκούληκα τον άσπρο σε παρέλαση,
προς της κουζίνας το χυμένο αλεύρι.

Τον Πλάτωνα στο ράφι χαρτοπόλεμο
θε νάβρεις και του Τέλεμαν τα «Πάθη»,
μια συνταγή σβησμένη για πονόλαιμο
κι ένα κλεισμένο ρόδο που εμαράνθη.

Μην και σκιαχτείς, το σπίτι κλειδαμπάρωσε.
Λέξη Αγαπημένη σε κανένα!
Φτάνει εσύ να ξέρεις και καμάρωσε,
που κάποιος σκοταδιάστηκε για σένα.

Ο Αρθούρος Ρεμπώ στην Αθήνα

Τους στίχους μου θα γράψω με νυστέρι,
απάνω στης γοργόνας τον μαστό.
Δεν είμαι προικοθήρας να νοιαστώ,
για της λιποταξίας το μαδέρι

που έσπειρε την ήττα στα μυαλά σας.
Ευαγγελίου πέμπτου το παιδί,
με τρόπο ολωσδιόλου αναιδή,
στο ύψος θα σταθώ μορφής κι ανάσας,

ενός Ρεμπώ ταγμένου σε ουσίες.
Ω χρόνε δρυοκολάπτη των θυρών!
Εγώ, Αρθούρος σύμπαντα πληρών,
την μήτρα που οικούν οι απουσίες,

ωχρός θα εμβολίσω δίχως βιάση.
(Οι μέρες Πυθαγόρεια κουκιά).
Του χάροντα κι αν τρέμω η μπουκιά,
στο τέλος εϊβαλά, αυτός θα χάσει.

Χιονίζει

Χιονίζει τακτικά τις Κυριακές,
απάνω στα μαλλιά μου ναφθαλίνη.
Για γεύμα δυο νερόβραστες φακές,
για δείπνο του Βενέζη η «Γαλήνη».

Οι μέρες βαρελότα Πασχαλιάς,
δεν συντηρούν χαρά. Τι τυραννία,
η λάμψη της τρανής γαρουφαλλιάς;
Καθώς η σάρκα μου κυλά σαν λιτανεία

που έχασε τον δρόμο τον σωστό,
αυτόν που οδηγεί στους Πάνω Τόπους,
πουλί λαλεί: «Ισχνό το ποσοστό
μητέρων που γεννήσανε Ανθρώπους».

Χιονίζει τακτικά τις Κυριακές,
μαργώνοντας βαθιά ψυχή και σώμα.
Το ήπαρ υποσκάπτω μέ ρακές,
ταχιά κέλα να βρω μέσα στο χώμα.