Χριστούγεννα Τετράδη

Των Χριστουγέννων το σκυλί
γερμένο στο γιατάκι,
το νου του είχε  στη θηλειά,
στον γάντζο, στο σκαμνάκι.

«Λίγο σχοινί καλά πλεχτό,
το βάρος να βαστάξει
κι όλα τελειώνουν στη στιγμή…
Ω τι γενναία πράξη,

τ΄άλλα θα ειπούνε  τα σκυλιά.
(Λιαντίνειος στ΄αλήθεια).
Mα εγώ στο φως που όμωσα,
για ΄να πιατί ρεβύθια,

ο νηστικός σκοτώνεται
και ροβολά στον Άδη».
Κι έπεφτε ΄κείνη τη χρονιά,
Χριστούγεννα Τετράδη…

Mal di Luna

Η φεγγαράδα φέρνει αναγούλα,
ιδίως ιδωμένη απ΄την Βούλα,
αν δε την φορτωθείς απ΄την Γλυφάδα,
στην γλίτσα της κολλάς για μια βδομάδα.

Γι΄ αυτό κι εγώ γυαλιά φορώ ηλίου,
καχύποπτος πολύ εκ προοιμίου,
στης κόκκινης σελήνης την σαγήνη,
που αρμόζει αναντίρρητα σε χτήνη.

Ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗ ΡΑΦΗΝΑ

                                         Του Νίκου Περδίκη

Αρχάγγελος εφάνη στο κατώφλι,
των εγκοσμίων σπάζοντας το τσόφλι
και γύρεψε καφέ, ρετσέλι σύκο:
«Κερά να συστηθώ…Με λένε Νίκο».

«Καφέ και ναργιλέ στο καφενείο
και σπάσε πριν τα πάρω στο κρανίο
και φτερικό σου ντιπ τσουρομαδήσω…
Αργώ Νικιό θαρρείς να σε γιαχνίσω;»

Και κίνησ΄ο Αρχάγγελος προς Λούτσα,
με ώτα επί των ώμων  κούτσα-κούτσα.

Μεταφυσική δι΄ αρχαρίους

Η προσευχή για τον δειλό
και το κερί για κόρη,
ποδάρια που΄χει πήλινα,
το φύλο της σε ζόρι.

Όσο για με πορεύομαι,
γρικώντας τις καμπάνες,
ανάσταση να τάζουνε
εκ κλίνης, στις πουτάνες.

Ι.Σ Μπαχ


Διακόσιες οι Καντάτες, τόσα Πάθη...
Χριστός Σωτήρ αλί δεν εθεάθη.
Τον Κάντορα προσφώνησε σκουλήκι:
«Τέτοιο χοντρό περίμενες καζίκι

Σεβαστιανέ; Οι κόποι σου χαμένοι.
Όλα για΄να πουκάμισο, μια Ελένη.
Το έργο σου προς πλάσμα φαντασίας.
Ζωγραφιστός καμβάς είν΄ο Μεσσίας».

«Οι νότες μου σηκώσανε θρησκεία
και για τον πονεμένο κατοικία.
Μπορεί ο Ναζωραίος spleen και ψέμμα,
μα μια μου Λειτουργιά του δίνει αίμα».

Διακόσιες οι Καντάτες, τόσα Πάθη...
 Ο Άδης ο πικρός δεν επικράνθη.
Πλην βάζοντας τον δίσκο να γυρίζει,
θωρώ τον λιγουλάκι να τρεκλίζει.

Ο Πεσσιμιστής Εγώ

Τι να σκορπίσεις την αυγή,
τι γιόμα, τι το βράδυ;
Κάθε στιγμούλα εύκαιρη,
να ΄ξηγηθεί σκοτάδι.

Γιατί τα φώτα κίβδηλα
της ζήσης κι από σπόντα,
που σα χαμογελάει σου,
την λες και κουτσοδόντα.

«Κάλλιο ποτέ μην γεννηθείς»,
υπογραφή: Οιδίπους,
μα οι παπάδες θάρρεψαν,
πως το ΄πε για τους τύπους,

γιατί πολλά παλιάνθρωπος
υπήρξε κι αμαρτίες
σωρό με την μανούλα του
έκαμε  κι ασωτίες.

Μα εγώ τ΄αντίθετα θα πω.
Σοφός ο Πατριάρχης,
με τ΄ακριβό του απόφθεγμα:
«Θνητέ να μην υπάρχεις».

«Τι να ψοφήσεις χειμωνιά,
τι άνοιξη, τι θέρος;»
Και γκιλοτίνα άκουσε,
να πέφτει ο Ροβεσπιέρος.

Η Αναχώρηση της Γηραιάς Κυρίας

 
Ασίκης θάνατος με πρόφθασε στο finish,
μια γριά να μασουλείς κουκιά και να τα φτύνεις!