Δάσκαλε που δίδασκες;

Ο Θάνατος δεν κάμνει διακρίσεις…
Στην κούνια καρυδώνει το μωρό
και πάνω σε νερουλιασμένες στύσεις,
του γέρου με κλαράκι τον ντορό,

σαρώνει κι έχει πρόσωπο μια μάσκα,
το χέρι ατρεμούλιαστο. Χτυπά…
Σαγόνι, κύστη, νεύρο αφήνει λάσκα,
βελόνι την καρδιά κατατρυπά.

Μαζί του να τα βάλεις μην θαρρέψεις.
Αυτός μεγάλος σφόδρα, συ μικρός.
Ταχύτητα μονάχα να γυρέψεις
και σαν σε περιλάβει να ΄ναι αβρός.

Κι εγώ που συμβουλεύω, στους κιοτήδες
σωστό πολύ να συμπεριληφθώ.
Πιο δυνατή καρδιά οι κατσαρίδες,
θα ΄μολογήσω πριν κατουρηθώ.

Προσευχούλα

Νιογέννητε Χριστέ μιας Φάτνης σπούργε,
το πιάτο μου να πήξει στο μπαρμπούνι
΄βλόγα και κάτι άλλο…Της συμβίας
οι τρίχες να χαθούν απ΄το πηγούνι!

Την πιτυρίδα που με ταλανίζει,
σαν Ultrex θεϊκό μ΄ένα σου νεύμα
ξαφάνισε και δώκε μου του δόλιου,
για ολάκερη χρονιά χάρισμα ρεύμα!

Κι αν πάλι βολετό ευράκια πέντε,
το κάθε πρωϊνό στο προσκεφάλι
να βρίσκω,  μήπως και τα καταφέρω,
σταλίτσα να ξεφύγω αυτό το χάλι!

Μικρούλη μου Χριστέ, μικρούλι θαύμα
προσώρας δυσωπώ. Σαν μεγαλώσεις,
πιο δύσκολα σου βάνω. Μόνο τήρα
στα λίγα που ζητώ μην τα σκ...!

Οι Μάγοι

Μάγοι να μου λείπουν δώρα
κι άλλα κόλπα ψυχοφθόρα.
Πιο καλά στέκω με κράσο,
μοναχού φορώντας ράσο,

και μπλεξίματα δεν θέλω,
με του Νόμου το μπουρδέλο.
Εκ Περσίας σεις κι αν είστε,
άλλον βρείτε να μαδήστε.

Μάγοι μαύρο πάρτε δρόμο,
πριν φωνάξω αστυνόμο
και σας χώσει σε μπουντρούμι,
δίχως τσάγι και λουκούμι

και τελέψετε καριέρες,
στης Κασσάνδρας τις ντουζιέρες.
Τι τα χρόνια φέραν  κρίση
κι έχω κόψει το χασίσι.

Το Παράπονο του Γιεσούα

Οι Μάγοι καπουτσίνο με κανέλλα,
η Παναγιά βερύκοκο λικέρ,
μιά μπύρα ο κυρ-Σήφης extra lager
και πιάτο ποικιλία συν κουβέρ.

Μονάχα ο Σωτήρας λιμασμένος,
εις μάτην ψάχνει στήθος και θηλή
κι υψώνοντας το βλέμμα στον Πατέρα,
λογάκια πονεμένα του μιλεί:

«Αρχίζω με νηστείες, θα τελειώσω
με όξος ποτισμένος και χολή,
μονίμως  μες στην έλλειψη την μαύρη.
Που πάει τέλος πάντων το βιολί;»

Και στρέφει ο κυρ-Σήφης και του λέγει:
«Γιεσούα για σιλάνς, πολλά τα λες.
Ας φύτρωνες Βασίλης, Γιάννης, Μήτσος,
τυρόπιτες να τρως να πίνεις νες».

Ο Ηρακλής στον Έκτο Ανακριτή

Δυό βόλια για γυναίκα μου,
για πεθερά μου τρία!
Ευκόλως καθαρίζεται,
η κόπρος του Αυγεία;

Το χασάπικο της Παναγιάς

Σ΄ένα παχνί γεννήθηκα,
από μαννούλα ρούσα
και Παναγιά Γουμένισσα,
Κτιστή και Γρηγορούσσα.

Κι ήμουν γι αυτήν μικρός Χριστός,
με τα καρφιά του ούλα,
τον αγκαθένιο στέφανο,
του Πάθους την τρεμούλα.

Μα γρήγορα μεγάλωσα
και δρόμους πήρα σβάρνα,
Θήρας, Φυλής, Αδώνιδος,
για κόρες απ΄την Βάρνα.

Κι η Παναγιά Γουμένισσα
Κτιστή και Γρηγορούσσα,
κλαιγόταν στις γειτόνισσες:
«Σκλι κάλλιο να γεννούσα».

Μ΄ένα Ποδήλατο

Μ΄ένα ποδήλατο σπασμένο τριγυρνώ,
στων Φιλοσόφων τις πιο δύσκολες αλάνες,
ψάχνοντας όρυγμα, γραμμή του Μαζινό,
μήπως και φύγω από της λύπης τις δαγκάνες.

Πόρνες, ρεμπέτες, ποιητάρηδες χλωμοί,
μου γνέφουν: « Πρόσεψε τις ρόδες, το πεντάλι.
Καταναλώνεται η Κόλαση ωμή,
σαν έχεις μάρμαρα του τάφου προσκεφάλι».

Έχοντας πάντα την ανάσα της φθοράς
στο σβέρκο, φεύγω για σκιαγμένες πολιτείες,
όπου αψιά η μυρωδιά της συμφοράς,
πέρα σκορπίζει παρηγόριας σοφιστείες.

Μ΄ένα ποδήλατο ψηλά στον Υμηττό,
χωρίς τα φρένα, μόνη κόντρα μου το πόδι,
σ΄αυτόν τον Άγνωστο Θεό τον τεχνητό,
μια προσευχή κι ύστερα σάρκες σα το ρόδι.