Στο Μάρμαρο

Την κάπα βάνεις του σαλού
και με περίσσια χάρη,
τις κλίμακες ανέρχεσαι.
Χτικιάρικο φεγγάρι,

στο μάρμαρο ζητά μονιά,
γιατάκι στο λεπίδι,
σα κρένεις του Τεμαχιστή:
«Έζησα χρόνους στρείδι».

Το Ενύπνιο

Με παίρνει ο Σωκράτης παράμερα: «Χαζέ,
στον κόσμο με το Χάρο δεν πρέπει αγκαζέ,
σαν όρνιο να γυρίζεις. Ανέλπιδο σκυλί.
τέτοιας λογής σκερτσάκια μονάχα οι δειλοί!

Στο θάνατο τι βλέπεις; Ένα του πες καλό.
Η Φύση σου χει δώκει σκληρότατο φαλλό
κι εσύ το χαϊβάνι σκορπάς χρυσή μαγιά,
στους τέσσερις ανέμους. Καλά σε λεν ραγιά!

Ο ήλιος είναι φίλος, ο ξένος αδελφός,
η θάλασσα μια σούπα αυγοκομμένη φως.
Βαρκάκι ν΄αρματώσεις, να πάγεις στ΄ανοιχτά
κι ας είναι τα σκοτάδια στο Ικάριο πηχτά.

Κακόμοιρε πρεσβύτη, πενηνταφτά χρονών,
που ζεις από την γέννα μέσα στην Πλάση απών,
γλυκά σε χαιρετίζω εδώ στον  Ιλισσό.
και χάρισμα σου δέξου, ετούτο τον πυρσό».

«Σ΄ευχαριστώ Σωκράτη για τόσα σου καλά
λογάκια που μου λέγεις σα μάτι μου σφαλά.
Σηκώνω τον πυρσό σου και βουρ για την στρωμνή,
όπου με την κυρά μου κοιμόμαστε γυμνοί».

 Εγέρθηκα στις πέντε με κάργα πυρετό
και ζήτησα της Καίτης να φτιάξει ένα ζεστό.
« Να πεις σ΄αυτήν την Σώ…τη που την παραμιλάς
και σάλια απ΄την καύλα τον τόπο πιτσιλάς ».

Παραμονή Πρωτοχρονιάς

Γνωστόν το φάρμακο των θλίψεων γυναίκα!
Ύπνος γι΄αυτό πολλά βαρύς από τες δέκα!

(1961-201…8;)

-Για ευχή Πρωτοχρονιάς κάτι τ΄απτό;
-Της πλάκας μου το επτά να γένει οκτώ!

Ο Νεκροθάφτης

Ο νεκροθάφτης πέρασε σφυρίζοντας στριγκά,
από την κάμερη μπροστά μεσάνυχτα και κάτι
κι ο σκύλος ο ακοίμητος που φάσματα γρικά,
μου γαύγισε: «Γυρεύει σε απόψε η Εκάτη».

Το πανωφόρι έριξα και βγήκα στο σκαλί:
«Εδώ δεν έχει Κυριακές να χώσεις μες στην κάσα.
Το ξέρω μην μου το χτυπάς, πως ήρθες για μαλλί,
μα θα στο πω στεγνά πολύ, κάποιος σου κάνει φάρσα.

Έχω πληρώσει τίμημα καθ΄όλα ακριβό,
για της ανάσας τους ατμούς, της πόρνης το αιδοίο
και γι΄άλλα ευτελέστερα. Να μην χρονοτριβώ,
και κάμνω δυσκολότερο τον δύσκολο σου βίο».

Ο νεκροθάφτης στάθηκε και μέτρησε σταυρούς
κι ήταν ο σκύλος πέτρινος, η κάμερη μου τάφος.
Μια κουκουβάγια χούγιαξε: «Έτσι σας θέλω αβρούς,
εσάς που νιοί μπαρκάρατε με των Κηρών το σκάφος».

Δάσκαλε που δίδασκες;

Ο Θάνατος δεν κάμνει διακρίσεις…
Στην κούνια καρυδώνει το μωρό
και πάνω σε νερουλιασμένες στύσεις,
του γέρου με κλαράκι τον ντορό,

σαρώνει κι έχει πρόσωπο μια μάσκα,
το χέρι ατρεμούλιαστο. Χτυπά…
Σαγόνι, κύστη, νεύρο αφήνει λάσκα,
βελόνι την καρδιά κατατρυπά.

Μαζί του να τα βάλεις μην θαρρέψεις.
Αυτός μεγάλος σφόδρα, συ μικρός.
Ταχύτητα μονάχα να γυρέψεις
και σαν σε περιλάβει να ΄ναι αβρός.

Κι εγώ που συμβουλεύω, στους κιοτήδες
σωστό πολύ να συμπεριληφθώ.
Πιο δυνατή καρδιά οι κατσαρίδες,
θα ΄μολογήσω πριν κατουρηθώ.

Προσευχούλα

Νιογέννητε Χριστέ μιας Φάτνης σπούργε,
το πιάτο μου να πήξει στο μπαρμπούνι
΄βλόγα και κάτι άλλο…Της συμβίας
οι τρίχες να χαθούν απ΄το πηγούνι!

Την πιτυρίδα που με ταλανίζει,
σαν Ultrex θεϊκό μ΄ένα σου νεύμα
ξαφάνισε και δώκε μου του δόλιου,
για ολάκερη χρονιά χάρισμα ρεύμα!

Κι αν πάλι βολετό ευράκια πέντε,
το κάθε πρωϊνό στο προσκεφάλι
να βρίσκω,  μήπως και τα καταφέρω,
σταλίτσα να ξεφύγω αυτό το χάλι!

Μικρούλη μου Χριστέ, μικρούλι θαύμα
προσώρας δυσωπώ. Σαν μεγαλώσεις,
πιο δύσκολα σου βάνω. Μόνο τήρα
στα λίγα που ζητώ μην τα σκ...!