Ο Διδάσκαλος

Σαν ένας  ακόμα «Ιούδας» το σύσσημον δίδει,
λέγοντας μου το «Χαίρε Ραββί»,
το ανθρωπάκι εντός  αγάλλεται,
που συνεχίζει να θεωρείται  Διδάσκαλος,
έστω κι από «Ιούδες».

Ο λάγνος καλόγερος

Καλογέρεψα νωρίς.
(Οι γυναίκες; Πόσο βάρος…).
Κάλλιο έρωτες χωρίς
είπα, με περίσσιο θάρρος.

Κουρελόρασο, σπηλιά,
για προσφάγι μι΄αθερίνα,
μα στην φύση φυτιλιά,
πάντα η Άγια- Κατερίνα.

Τώρα γέρο- μοναχός,
σα θωρώ την με ζωστήρα,
λιώνω ακόμη ο μιαρός,
στων λαγόνων της την πύρα.

Χωρίς

Βροχή στις πύλες του Τρελού,
μουσκεύει τον Δεσμώτη,
που δίχως ζέση λέγει:  «Που
τον δόλιο τρέχουν Φώτη;

Σε ποιές γκρεμίλες φοβερές,
ξεσούρνουν με τις λόγχες;»
Χριστός: (Τι λέξεις κοφτερές;)
«Ψυχή πλερώνεις  πό ΄χες».

Χωρίς

Τον νηστικό σιχάθηκα
με την τρελή γουργούρα
και σα το φτυάρι χέρα του.
Παράτα τη μουρμούρα,

Χριστέ και δώκε άφεση,
σεπτά, γοργά, ως πρέπει.
Ότι εγώ ο νηστικός,
που προς το σκάμμα ρέπει.

Η Ενέδρα

Γιόμισ΄η Πλάση άτακτους και σφάχτες ορφανών,
ταμιευτήρων μολευτές, ξεθάφτες των Αγίων
κι όλοι μαζί μπουλουκηδόν, ωχροί μετά φανών,
απ΄την παλιά την Εθνική ξημέρωσαν στο Δίον.

Τη μάνα τους σταυρώσανε, βατέψαν το παιδί,
τους συγγενείς ξεγράψανε χαλώντας τους με σπόγγο
και σαν η μέρα κέκλικεν από κρασί φαιδροί,
γι΄ αρνιά ξαμοληθήκανε και κάψανε τον λόγγο.

Ανάμεσα τους κι ο Χριστός με μάτι θαλασσί,
τες ασπιρίνες βλόγησε που πίνανε αράδα
και λόγο τους απηύθηνε: «Ο άνθρωπος να ζει
για προσευχή κι ενίοτε ν΄ανάβει και λαμπάδα».

Κάποιος, (εγώ;) μειδίασε…Τον μάλωσε Αυτός:
«Το ύφος σου στρογγύλεψε, γέννημα μιας γουρούνας».
Μα έξαφνα απ΄τα βουνά ροβόλησε Στρατός
και γένηκε τ΄Αντάρτικο χλωρή τροφή κουρούνας.

Το Γράμμα

Το γράμμα δίχως ύπαρξη στο στίχο,
κατάρα μιας ψυχούλας κουβαλά,
που άσπιλο της κρύπτης της τον τοίχο
κρατά, παρά τα χρόνια τα σαλά.

Γι αυτό και γω της κάμνω το χατήρι.
(Το γράμμα θα κρατήσω μυστικό).
Μα συ κυρ-αναγνώστη, ψωμοτύρι
ας τρως στυγνά τ΄απόρρητο υλικό.

Εις Εξηνταβελόνην Αυτόχειρα

Αυτό κι αν είναι για βραβείο Γκίνες…
Με δυό ν΄αυτοκτονήσεις ασπιρίνες;