Ο Περιπτεράς

Ο θάνατος που καρτεράς,
με τραμ θα ΄ρθει στις έξη.
Το ξέρει κι ο περιπτεράς…
Μούγκα, δε κρένει λέξη,

τι  σε ζηλεύει ζωντανό,

χαλάς βλέπεις την πιάτσα.
Εσύ να ζέχνεις Ουρανό,
κι αυτός τυρί- μπουγάτσα.

Χρόνους πενήντα το ταφί,
ξεκούκιζες μπεγλέρι,
μα ήρθε ώρα που καρφί,
θα λάβεις απ΄το χέρι,

του Νεκρωτή και μόνος σου,
την κάσα θ΄ασφαλίσεις.
Περιπτερά πικρόγλωσσου,
δεν επιτρέπεις κρίσεις.

Ο θάνατος που καρτεράς,
στριφτό θα σου γυρέψει.
Το ξέρει κι ο περιπτεράς,
μ΄αυτός δε θα φιλέψει.

Ο Θεριστής

Σαν εγερθεί ο Θεριστής,
απ΄την μεγάλη πλήξη,
στις πίσσες μιας στροφής κλειστής,
δρεπάνι του θα σφίξει,

και το κεφάλι τ΄ακριβό,
που στόλιζες στεφάνια,
(στο λέγω, δεν χρονοτριβώ),
θα χάσει τη ζωντάνια.

Βάστα την καρδιά στη θέση,
λόγο μην και του ζητήσεις,
μοίρα του να σε πονέσει,
μοίρα σου να γονατίσεις.

Σαν εγερθεί ο Νεκρωτής,
με το βαρύ του τέμπο,
της σαρκοσιάς σου της τρωτής,
θα δώσει ένα πλασέμπο,

πήχτρα στιχάκια γλυκερά,
πολλά στρογγυλεμένα.
«Βάλε θνητέ χρυσά φτερά,
και βρες καινούργια γέννα».

Ο Γραφιάς

Βάσανο μέγα ο γραφιάς,
σεκλέτι που δεν φθίνει,
μες στην καρδιά του χώρεσε.
Παν έργον Χρόνος  φτύνει,

και να φτουράει τίποτα…
Φθορά η μόνη αξία.
«Απ΄το να ευτελίζομαι,
κάλλιο στην απραξία»,

λέγει και κλαίει σα παιδί,
που δώρο ξετυλίγει:
«Μπαμπά μου κοίτα ο  Φασουλής,
σε τρεις μεριές ανοίγει!»

Η Κλειδαρότρυπα

Σκύβω στη κλειδαρότρυπα του Σύμπαντος να ιδώ,
για ποιόν τις μάρκες μου Θεό ποντάρω στο τραπέζι,
σαρκάζοντας: « Λυκόσκυλα σαν θέτε οπαδό,

εκτός από Παράδεισο ξερνάτε μου τι παίζει;

Ξύπνιο το παραμύθι σας, λαμπρό το σκηνικό,
παντού αγγέλοι χάρτινοι με χωνεμένα κέντρα,
μα τέλος το γυρίζετε ξανά στον ποινικό
τον κώδικα, και παίρνετε πάσα πνοή με πέτρα.

Εγώ να πέσω θύμα σας;  Δεν σφάξανε… Αρκεί
το πνεύμα μου να κρατηθεί γερά πάνω στο βράχο,
γιομάτο περιφρόνηση για μεταφυσική,
και κάθε Προφητόμαγκα που κάνει τον διδάχο».

Σκύβω στην κλειδαρότρυπα με πένσα και σφυρί,
πορτάρες δεν με σκιάζουνε, ληστής κι ομπρός βαδίζω.
Παγίδες γύρω  ξύλινες, καμμένο το τυρί,
πλην πόντικας να μην φανώ μες στη ζωή φροντίζω.

Η Ρήση

«Σαν λουλουδιών ευωδία,
τους νευρώνες σου
αναστατώνει
με την αψάδα της,
μην τον Ανθόκηπο γυρεύεις,
μα την Κηδεία.
Απ΄το χειρότερο
να ξεκινάς
ενδεχόμενο…»
Αχ της Αστυνομίας
σοφέ μου
Ταξίαρχε!
Πόσες αλήθεια
σου οφείλω
Κηδείες;

Ξαφνική Αναχώρηση

Πως μου ΄ρθε και σταμάτησα ταξί μια Κυριακή,
με οδηγό που τα φτερά τα είχε διπλωμένα.
«Τράβα για πάνω γρήγορα σπορά Οβριακή,
και μην ρωτάς πολλά γιατί, σου τα ‘χω φυλαγμένα.

Το ψέμα μ΄όπλο Κυνικούς πολέμησα γερά,
φως ιλαρό να δασωθούν οροσειρές μητρώων,
μα Κύριος σου και Θεός ως Boltzmann σταθερά,
προσπάθειες μου φρόντιζε να μοιάζουν με των Τρώων».

«Να μην τα βάζεις μ΄άσχετους. Ο ρόλος ταξιτζή
μου δόθηκε και κείμενο ότι θα ξεστομίσω,
πλην άραξε στη θέση σου της Βρέστης καυγατζή,
τι δεν αργώ τα γονικά τα σα να σοδομίσω.

Εκεί που πάγεις τήραξε με άλλους ψιττακούς,
ελέησον και δόξα σοι να ψάλλεις όλη μέρα.
Αφού Γραικέ δεν θέλησες τυφλά να υπακούς
στο βίο σου, εν τη Σιών σε καρτερεί γαλέρα».

ΧΟΡΙΟΝ ΜΑΝΙΑΚΙ

Εδώ ας σταθώ,
στο ξάγναντο,
με πόδι να τρέμει,
και στόμα μπουκωμένο προσευχές
παιδί που τραύλιζα,
πριν της Σαρακοστής τον ανήσυχο ύπνο.
Στραβαραπάδες γύρα παντού,
πιότεροι μέσα μου,
τα τουμπερλέκια τους βαρούν μανιασμένα,
για γιουρούσι
αφιονισμένοι γενικό.
Δίχως καρυόφιλο εγώ,
δίχως φάσγανο,
με τον Νικήτα
και τον κουμπάρο του τον Κεφάλα,
στους Αη-Λιάδες ‘ κονίσματα,
μιαν ξασπρισμένη από τους ήλιους
πινακίδα διαβάζω,
και δεν πιστεύω στα ματάκια μου.
ΚΑΛΟΣ ΙΛΘΑΤΑΙ
ΧΟΡΙΟΝ ΜΑΝΙΑΚΙ
Για μια τέτοιαν
ανορθόγραφη πατρίδα,
ποιος τη σήμερον χάνεται;
Πιλάλα το λοιπόν…
Αύριο μούχρωμα,
μες στ΄Ανάπλι, 
κρασί θε να πίνω!