Οι Φίλοι

Οι Φίλοι ρόδα κόβουν  μυρωμένα,
ελκόμενοι στης Μάρνη τις ειρκτές,
αφήνοντας στο πέρασμα τους βλέννα,
και ανθρωποθυρίδες σφαλιστές.

Ο Δάμων δαιμονίζει τον Φιντία,
σαν πλάτη του γυρίζει στο μετρό.
«Ορκίζομαι τον πλάνη μα τον Δία,
με γρόνθους να τον στείλω Ερυθρό».

Μα λόγια πληγωμένα, τίποτ΄άλλο.
Στη στάση κατεβαίνει Αττική,
μαζί μ΄ένα τουρίστα μάλλον Γάλλο,
που φύση δείχνει λίγο εριστική.

Αμνήμονες οι Φίλοι Βαμβακάρη
ξαπλώνουνε στης Σύρας τα πικ-άπ,
βελόνα σα καρφί,χωνί φεγγάρι,
πλην όλα παλιατζούρες, σκέτο σκραπ.

Τα Λόγια τα Μεγάλα

Βάζεις Τσιτσάνη στο πικ-άπ,
καμπάρι στο ποτήρι,
και ξημερώνει Σάββατο.
«Θα στήσω μοναστήρι»,

μονολογείς ηδονικά,
«λέφτερος πια να ζήσω».
« Οι πετεινοί λαλήσανε».
«Κυρά μου δεν θ΄αργήσω!»

Αποδοχή

Σα βολτάρω μες στους τάφους,
συνεχώς αναρωτιέμαι,
ποιος να στέκει ο δικός μου.
Ονειρεύομαι; Τσιμπιέμαι…

Δυστυχώς εν εγρηγόρσει
βρίσκομαι κι εν τη κοιλάδι
του κλαυθμώνος. «Δε γαμιέται…
Προς σφαγήν με το κοπάδι!»

Μαστίχα Βίου

Σαράντα χρόνους τι ζουμί,
τι άρωμα,τι σώμα,
για να γυρίσεις δυστυχώς,
λάστιχο μες στο στόμα.

31 του Μάη

Ήρθεν ο Μάης πελιδνός
μυρίζοντας λιβάνι,
κι αφού την κάρα στόλισε,
μ΄ακάνθινο στεφάνι,

μπροστά στον Κήπο και βραχνά,
του Αδάμ τον μαραμένο:
«Τριάντα μία ζωντανός,
τριάντα δυό πεθαίνω!»

Ο Κρίτωνας στο Δεσμωτήριο

« Να λείπουν φληναφήματα.
Κρίτωνα πάρε δρόμο.
Μόνη μου τώρα πεθυμιά,
του Άδη ταχυδρόμο,

να τύχω με την σάλπιγγα,
και την φθαρμένη τσάντα.
Τι κλαίς; Ο χάρος γιατρικό…
Καλά στερνά κι αγάντα».

Οι αμπελώνες

-Την ανεμόσκαλα γερά,
θα δέσω στο φεγγάρι,
κι αφήνοντας πίσω νερά,
και δροσερό χορτάρι,

κρατήρες θε να κατοικώ.
Με χτίκιασεν η Πλάση.
Το παραμύθι της τερπνό
μα πως εκεί ν΄αγιάσεις,

που τα καρντάσια ληστρικά,
και τα κοράσια χώνες;
-Άσε τα λόγια τα παχιά.
Συ όπου αμπελώνες…