Ο χρόνος σκότωσε τη μάνα

Ο χρόνος σκότωσε τη μάνα,

μια Κυριακή Πρωτομαγιάς.

Σαν βγαίνω δείλι στην αλτάνα,

παντού μια γεύση πυρκαγιάς.

Ο χρόνος σκότωσε τις μνήμες,

και την αγάπη την κρυφή.

Πως θες να γράψω τώρα ρίμες

που ΄χω  καρδιά τόσο στυφή;

Ο χρόνος σκότωσε κι΄έμένα,

το χελιδόνι του νοτιά,

με τα δυό χέρια μου δεμένα,

Τζορντάνο Μπρούνο στη φωτιά.

Ο Αντίλογος

Μαύρη ταινία μ΄οδηγεί,
σε πριονοκορδέλα
κι εγώ δετός πισθάγκωνα.
Ο Μπέρνχαρντ γράφει: «Τρέλα

να θες θνητέ τη μια να ζεις,
την άλλη ν΄αποθάνεις…
Από τα δυό για διάλεξε,
τι δείχνεσαι αλμπάνης».

Κι εγώ στην άκρη του γκρεμού,
λιγάκι θυμωμένα:
«Κόψε κορδέλα μου και δυό
εμέ κάμε τον ένα».

Δυο Παιδιά

 

Δυο παιδιά συναντηθήκαμε,

Μες στους δρόμους φιληθήκαμε,

Μες στους δρόμους φιληθήκαμε,

Τα φιλιά μας δεν χαρήκαμε.

Τώρα με το γέρμα μπρος στα μάτια,

Μη με τυραννάς να θυμηθώ,

Ποια μας παρασύρανε κρεβάτια,

Σε βυθό.

Κι όλο τρέχαμε στα ρέματα,

Κι όλο αγκαλιές, παλέματα,

Κι όλο αγκαλιές, παλέματα,

Μέχρι πού ΄ρθανε τα ψέματα.

Δυο παιδιά που μεγαλώσαμε,

Εύκολα πολύ σκοτώσαμε,

Εύκολα πολύ σκοτώσαμε,

Τ΄όνειρο και μαραζώσαμε.

Ποιος

Ποιος μπήκε στον Λαβύρινθο χωρίς σχοινί και μίτο
Ν΄ανταμωθεί με του θεριού την άδολη χαρά
Και τις στοές στοιχειώνοντας ευοί-ευάν και ζήτω
Σε χρόνους νά ΄βγει τέσσερους με τα μαλλιά ψαρά

Ποιος πήρε τα χρυσάνθεμα απ΄του Βαν Γκογκ τα χέρια
Τον Μοντιλιάνι πότισε κατράμι του Γκιγιόμ,
Ποιος το κυνήγι χάλασε του Λαυρεντίου Μπέρια
Και στην Ουτρέχτη στράβωσε τον Κύκλωπα του Ντομ

Ποιος διάβασε την «Ξύλευση», τον «Κάντ», «Παλιούς Δασκάλους»
Κι η πίκρα δεν κατέβηκε ποτάμι φονικό
Να τον κυλίσει σε ιλύ κατάφορτη κρυστάλλους
Γελώντας τον πως νέμεται τοπίο Αλπικό

Εγώ ο γιός του Σοφοκλή που σήκωσα κεφάλι
Κι είπα του Κύκλωπα «σκασμός» του Μπέρνχαρντ «τι ξινό»
Καθάριος νους το έχει μου σα στίχος του Κρυστάλλη
Και σαν αγέρι του Μαρτιού γλυκύ κι  εωθινό

Λίγο πριν το ρεσάλτο

                                                        στον Νίκο Περδίκη            

Νίψον τας χείρας σου γραικέ μπροστά στους γαυριασμένους

Και μες στο στόμα χάψωσε τις λέξεις τις φθηνές

Του γένους η κερκόπορτα χαρίστηκε σε ξένους

Που ήδη παραγγέλνουνε καμπάνες γιορτινές

Αυτές που θα σημάνουνε σαν θα ΄χεις δόλιε πέσει

Στο λάκκο που κανόνισες με φτυάρι βολικό

Μέρα και νύχτα σπέρνοντας βοριάδες σε μια πλεύση

Στραβάρμενη που γύρισε φωτιά και φονικό

Χώσε στις τσέπες λήκυθους με βάρος να κρατήσουν

Πάνω στα ξύλα δέμας σου  και στήσου σταθερά

Ως τα καπλάνια να χυθούν αγέλη και σε θύσουν

Κουρμπάνι Το ΄πες «Σύνορα δεν έχουν τα νερά»

Τέλος ξουρίζουν τον γαμπρό  Οι προσευχές δεν φτάνουν

Σαν στέκει χέρι αδύναμο το που σε κυβερνά

Ας γένεις τότε σαν κι αυτούς που ξέρουνε να χάνουν

Που ξέρουν και πώς να τιμούν τ΄αδήριτα στερνά

Ο Αρμεχτής των Συμφορών

Τα μάτια μου αρμέγουν συμφορές,

να δώκουνε του νου κατράμι γάλα.

«Μην στέκεσαι» μου λες «εμπρός, φευγάλα…

Που πρέπει να μακραίνεις είν΄φορές».

Αδύνατον ν΄ακούσω την φωνή,

κι ας είναι κι απ΄Αγάπης μου το στόμα,

τι τέτοιες συμφορές προσφέρουν χρώμα,

κι εξάψεις κι ανατάσεις κι ηδονή.

Τ΄αρνί

Αρνί βελάζει: «Μπ… ωσαννά»,
σε μακελειό κλεισμένο,
αργολογώντας: «Μάχαιρα,
μ΄έχει λησμονημένο».

Κι ένα σκατοερίφιο:
«Για τ΄όνομα Κυρίου!
Αντιλαβού πως σέρνεσαι,
προς τελευτάς του βίου;»