Ο Ασόβαρος

Με τον Καραϊσκάκη κίνησα μια βραδιά
για Φάληρο, Γλυφάδα και Φλοίσβου αμμουδιά,
τα τσίπουρα να πιούμε, τσίρους να ψήσουμε,
της τελευτής του κόμπο, μήπως και λύσουμε.

Μου δείχτιασε τον τόπο (αλλιώς ήταν παλιά),
που καταγής τον στρώσαν Ελληνικά σκυλιά.
«Τη μάχη με τον Ξένο, μόνοι μας χάσαμε,
την προδοσιά οκάδες καλά χορτάσαμε.

Παράπονο δεν έχω, μια σφαίρα στ΄αχαμνά,
κι όλα τα κεκρυμμένα μου γίνανε λιανά.
Τους είπα άμα ζήσω την εγαμήσανε,
κι άμα πεθάνω πούτσα μου την πορδίσανε.

Γι΄αντίδερο οι γκιόσες μου φτιάξανε βωμό,
και πίσω το γηπέδι για Ολυμπιακό.
Έτσι σε ξεπληρώνουν οι Ελλαδέμποροι,
προτού σε περιλάβουν της Α΄οι Έφοροι.

Γι αυτό λοιπόν καρντάσι, στην άκρη τις μαγκιές,
καλύτερα κρασάκι να πίνεις και ρακιές,
παρά να καταντήσεις χόρτο και δόκαρος,
στην ψάθα ν΄αποθάνεις φτωχός κι αδέκαρος».

Με τον Καραϊσκάκη κινήσαμε μαζί.
Πως βρέθηκα μονάχος στο πορνομαγαζί,
να πίνω μοναχός μου; (Που σαι βρε Γιώργαρε;)
Κι απ΄τα ζερβά μουστάκιας: «Πάψε ρ΄ασόβαρε…»

Το Εξοχικό στη Σαλαμίνα

Πάτησα λιγόψυχος σάπια λαμαρίνα
κι είπα φληναφήματα τέρμα, ως εδώ.
Κι αν με πήρε δούλο της κάποτε η Αθήνα,
να λογιέμαι είν΄ σωστό  πρόσωπο φαιδρό;

Ναύτης με παράστεκε Μαραμπού και Κόλιας,
γράφοντας στον άνεμο στίχους λυγμικούς:
«Χρόνια το παράπονο μιας μανούλας δόλιας,
σου ΄κρυβε ορίζοντες πανοραμικούς.

Κι ήταν τα ταξίδια σου του περαματάρη,
δυο λεπτών υπόθεση δίχως μερτικό.
Σε καλούσαν πάντοτε της Χιλής οι φάροι,
μα ΄χες φρένο στρίγγλικο γης αερικό.

Γυάλινος στο Πέραμα και μπροστά Παλούκια,
μ΄ανοιχτό πουκάμισο κόντρα στους καιρούς.
έτσι εσύ ταξίδεψες, πέρασες τα λούκια,
ψάχνοντας στους Άτλαντες Σφαξ και Βέρα Κρούζ».

Πάτησα λιγόψυχος την παλιά παντόφλα,
για Σαββατοκύριακο στο εξοχικό,
που ΄χτισε ο πατέρας μου (δούλευε και ξόφλα),
πράγμα (τι ντροπή για με),  άκρως  λογικό.

Εν χρω

Στη μικρή πλατεία,

δυο μαγαζάκια όλα κι όλα κι αυτά μεσοτοιχία.
Κουρείο και Γραφείο κηδειών.
«Έχετε ώρα για ένα κουρεματάκι εν χρω;» γλυκολαλώ στον ξερακιανό που βαράει μύγες με μιαν εφημερίδα κίτρινη από την πολυκαιρία.
«Λάθος πόρτα! Που έχεις το νου σου άνθρωπε μου; Το κουρείο είναι δίπλα!» μου φτύνει υποτιμητικά και βιάζεται να γυρίσει  στο θεάρεστο έργο του.
«Μάλλον δεν καταλάβατε Κύριε…»  αντιμιλώ όσο πιο σεβαστικά δύναμαι,
«Για την ψυχή μου πρόκειται!»

Συμπόσιο

Κρασί μες στα ποτήρια! Μη λυπάσαι

ήπαρ! Θε να σου δώκουν οι Θεοί

κι ο Διόνυσος που πάντες ελεεί!

Τον νήφοντα μαθές να καταράσαι!

In taberna

Ο κούκος in taberna δίχως δείχτες...
Τούτος ο χρόνος πάντα ο σωστός.
Ο άλλος των γιορτάδων ο κρουστός,
για παίδες και Παραμυθίας λείκτες.

Ο Επίμονος Βοηθός

 

Μου κρένεις: «Χρόνια θα χυθούν
στης λησμονιάς τον βόθρο
και στων Θεών τα ρήγματα».
Το πιάνω,  κάθε όρθρο

πως θα ν΄πιο γλίσχρο το σχοινί,
τρανότερο το ψέμα...
Δεν μου χρειάζεται βοηθός,
τι μαργωμένο  τ΄ αίμα.

Η τριπλέτα

Τώρα που θέση χήρεψε Προξένου στο Καράκας,

είπα να κάμω αίτηση…Μα η Καίτη: «Τι μαλάκας!».

με πρόγκηξε και μου ΄δειξε στ΄απόκρυφα μου κάτι…

«Εδώ διψά σου η αυλή και θες τριπλό κρεβάτι;

Στα λόγια πάντα γίγαντας πλην σου το λέγω νέτα,

έχεις ποδάρια πήλινα και τσάκω μια ταμπλέτα,

αυτή που προμοτάρουνε στις ερτζιανές τις μπάντες,

και να με ΄δείξεις κόπιασε  πως τις πηδάς τις μάντρες.

Βουρ το λοιπόν βρε γιαλαντζί «Αράπη του Ζαμπέτα»,

κι αν τα βολέψεις κάλεσε Σπαλιάρα για τριπλέτα».