Τσικνοπέμπτη με τον Φύλακα

Θα βγω μια Τσικνοπέμπτη με τον φύλακα,

κρασί να πιω σ΄απόκεντρη ταβέρνα,

χιλιόμετρα μακριά από τον θύλακα,

της γειτονιάς μου της παλιάς. Το «κέρνα»

στον φίλο μου θα πω μ΄ένα παράπονο,

που μ΄έχουν ξεχασμένο τόσα χρόνια,

Χριστούγεννα χωρίς μελομακάρονο,

λίγα λουλούδια έστω τα εγγόνια.

Κι ωραία μεθυσμένος: «Ας χορέψουμε,

βαρύ ένα ζεϊμπέκικο των τάφων,

τον θάνατο προσώρας ν΄ανατρέψουμε,

και την γυμνοσαρκία των κροτάφων».

Και πριν (σωστά μεσάνυχτα) γρικίσουμε

τις ώρες, αγκαζέ μέσα στο κρύο,

οι δυο μας άρον-άρον θα γυρίσουμε,

τρεκλώντας στο υγρό νεκροταφείο.

Lorenzo parla

Φυλλαράκι μες σε ρέμα

η  ζωή σου…Βγάλ΄το στέμμα

και κοτσάρισε πλερέζα.

Di doman non c΄e certezza!

Τι τα θες τα μεγαλεία,

τα weekends στην Ιταλία;

Βενετιά κι η  Καλογρέζα…

Di doman non c΄e certezza!

Τόσοι φίλοι γέναν χώμα

και των σκουληκώνε βρώμα.

Μια ροπή και κάτω τέζα…

Di doman non c΄certezza!

Μ΄ένα φίνο κοτσιφάλι,

γιόμισε καρδιά, κεφάλι,

κι άσε γι΄άλλους τα ρεμέτζα…

Di doman non c΄e certezza!

Γ΄

Το φως είν΄ο φονιάς…
Νου ηνεώχθης,
και γένηκες στρουθί,
της άλλης όχθης.

Η Επιστροφή στην Αγέλη

Λένε πως είν΄ ο άνθρωπος,
για τους ανθρώπους λύκος,
και λάσπη κόβει ο νουνεχής,
και γίνεται αγροίκος,

και γίνεται καλόγερας
δίχως Θεό, φαμίλια,
τα χώματα ποτίζοντας,
μουσκεύοντας μαντήλια,

ότι βαριά η μοναξιά,
και δύσκολα βαστιούνται,
τα ρέματα  στα μάτια του.
Κάποτε, σπλάχνα σειούνται,

κι αλλάζει νου ο νουνεχής,
ματαγυρνά στην πόλη,
σαρκίο  μαρινάροντας,
να φάνε οι λύκοι όλοι.

Η Ανάκριση

«Το να γρικάς την άνοιξη,

μεσούντος του χειμώνος,

ξεχωριστόν σε καθιστά…

Ποιός είν΄ο δολοφόνος,

και σ΄έτερα ΄ρωτήματα,

οφείλεις ν΄απαντήσεις,

απ΄όξω κι ανακατωτά. 

Έτσι θα καθαρίσεις,

γιατί εδώ που έμπλεξες,

τερτίπια δεν χωράνε.

Τι με θωρείς με το γκαβό,

διοπτροφόρε χάνε,

και μου κοτσάρεις ποιητής,

πως είσαι και στιχάρης;

Με κάτι τέτοια παλαβά,

μπασκίνες δεν τουμπάρεις».

Το μπάρκο μιάς Πρωτομαγιάς

Ντούρο πάτησες σανίδι,

για ταξίδι μαγικό,

κι ένας γέρος ασπρομάλλης:

«Κάθε μπάρκο τραγικό…

Μη σε ξεγελάει μπουνάτσα,

μήτε η μέρα η λαμπρή.

Πόσοι μπήκανε στο χώμα,

κορδωμένοι λες γαμπροί;»

Κι άφησες το γεροντάκι,

στην ακτή να σου μηνά,

με το τρύπιο του μαντήλι,

πως οι θάλασσες βουνά.

Λέσι τώρα συ πρησμένο,

κάτω δώδεκα οργιές,

κι ένας γέρος πάνω άσπρος,

να μισάει Πρωτομαγιές.

Μι΄Αυγουστιάτικη βροχούλα

 

Μι΄ Αυγουστιάτικη βροχούλα,

τα ποτάμια φούσκωσε,

΄ρήμωσε τις παραλίες,

χίλια μάτια βούρκωσε.

Μι΄ Αυγουστάτικη βροχούλα,

π΄άρχισε σαν ωσαννά,

πριν μουχρώσει είχε πνίξει,

δυό καρδιές στα βάσανα.

Μι΄ Αυγουστιάτικη βροχούλα,

πέφτοντας μας χώρισε,

και αντί για δροσεράδες,

στέγνα της μας δώρισε.