Ατυχούς Επιτύμβιο

Μ΄ένα βαρβάτο πνεύμονος
καρκίνο, τέρμα Βόδα,
παραμονή Πρωτοχρονιάς,
τελεύτησα από ρόδα.

Κρεματοριοφίλου Επιτύμβιο

Η διάτα να με κάψουνε,
μ΄αυτοί με παραχώσαν.
«Κι έτσι καμμένος, τι τα θες;»
και κάσα μου κουμπώσαν.

Νήστου Επιτύμβιο γελαστικόν κάργα

Σαράντα μέρες νηστικός,
με στόμα σα στουπέτσι,
για να ψοφήσω τη Λαμπρή,
μασώντας κοκορέτσι.

Νεκροθάπτου Επιττύμβιο

Ο παπουτζής ξυπόλητος,
κι ο ράφτης μπαλωμένος
κι ο νεκροθάφτης (τι ντροπή),
απ΄άλλονε θαμμένος.

Διαβητικού Επιτύμβιο

Εν φιλτάτη μοι Ζαχάρω,
πάλαι διαβητικός,
κείμαι μετά Ζαχαρούλας,
εξακολουθητικώς.

Μονήρους Επιτύμβιο

Διαβάτη εδώ μην στέκεσαι,
τους στίχους μην διαβάσεις,
σαν πόνο χάβεις αλλουνού,
στο τέλος θ΄αποσκάσεις,

και δε θα βρίσκεται ταφί
κενό να σ΄απιθώσουν.
Θαρρείς πως κάνω όρεξη
ενταύθα να σε χώσουν;

Στο Κρεβάτι

Γυρίζω στο κρεβάτι μου
κι αρχίζω τις εκπτώσεις.
Τι όνειρα χανσενικά,
με πυρετό και βρογχικά,
σε δεκαπέντε δόσεις;

Γυρίζω στο κρεβάτι μου
μονάχος και ξαπλώνω.
Βαρύ το πάπλωμα κι υγρό,
σκεπάζει εμένα τον λυγρό,
χαράς τον δολοφόνο.

Γυρίζω στο κρεβάτι μου
κι ο Μάης σαν χειμώνας,
με νανουρίζει θλιβερά
τραγούδια, ρεύματα ψυχρά,
και άνθη μπελαντόνας.

Γυρίζω στο κρεβάτι μου
κι η πρωτινή  μου αγάπη,
φέρνει σαν τότε ροδαλή,
(αχ! Λάουρα κι Υλαγιαλή),
της λησμονιάς το χάπι.

Η Μεγάλη Ανατροπή

Σαν ψόφησα με σπρώξαν στο Θεό μου,

αρθρόποδα με σώματα κρουστά,

και Μέρμηγκας Τρανός: «Υιέ Εντόμου,

ο Κύριος σου!... Μ΄έχεις ακουστά;…»

Cabaret  «Ο αγρός του Κεραμέως»

Ένα cabaret με τα τριάκοντα επήξατο,
κι ας γράφει Ματθαίος ότι απελθών απήγξατο.
Αν οι προδότες τόσο απλά παγαίνανε καλιά τους,
θα τρίζαν ετοιμόροπες μπετοδεσιές του Κράτους.

Ο Κουραμπιές

-Ποιος κατοικεί μες στη σιωπή,
σ΄ένα του Ρουφ ρημάδι,
την Πασχαλιά προσμένοντας,
να φωτιστεί το βράδυ;

Ποιος τους δεσμούς του έσπασε
και βάδισε στα ρείθρα,
μιας πόλης δίχως όνομα,
με πειραγμένα κλείθρα;

-Εγώ και δεν το συζητώ,
ν΄άλλάξω νου και σπίτι.
Κι΄αν στρατηγός γεννήθηκα,
το «φεύγα» του οπλίτη

προτίμησα, του κουραμπιέ,
κλεισμένος σε γραφεία,
φλερτάροντας την Ποίηση
και μια φτηνή κηδεία.

Ο Κόκκορας

Ο κόκκορας που λάληκε,
στη προδοσιά του Πέτρου
εγώ, καθόλα συνεπής,
ως ώρα του φερέτρου.

Μ. Παρασκευή 1961

Γεννήθηκα Παρασκευή
Μεγάλη (μέγκλα τύχη),
με του θαλάμου το μοτέρ,
Χριστό κι εμέ να ψύχει

ασθμαίνον, σιγοντάροντας
την Άγια «Μαγγανεία»
του Βάγκνερ, που ξεχύνονταν,
από πυρρά κρανία

εν ατονία μουσικών.
Οδός Ακαδημίας,
ώρα εβδόμη βραδυνή,
χρονιά αποδημίας.