Αποστροφή

Δειλά στη θύρα στέκομαι,
αποζητώντας  οίκτο,
από καρδιά που δεν χτυπά
για μένα. «Χείρες νίπτω»,

κραυγάζεις ανυπόμονη
τη νίκη σου να δρέψεις,
τι καταβάθος πεθυμάς,
προς τάφον να με τρέψεις.

Σαράντα χρόνους

Σαράντα χρόνους έκαμα ο αχρείος,
για ν΄αγαπήσω πραγματικά τη γυναίκα μου.
Τι σαράντα χρόνους, στεκόμουν απλά
ερωτευμένος μαζί της…

Εναλλαγή

Τη νύχτα που κοιμήθηκε ο πατέρας,
μου μίλησε βραχνά τρελός αγέρας:
«Εσύ ο πεθαμένος ο γονιός σου,
κι εσύ με τη σειρά του θα ν΄ο γιός σου!»

Ο Δικηγόρος

                      (Στον κ. Νίκο Περδίκη, Δικηγόρο Αθηνών)  

Ο Δικηγόρος πέθανε μια Τρίτη,

(Μαυροκορδάτου θα ΄ταν η οδός,

σε τέταρτο). Το δέμας του σποδός,

μα καύχος μέγα κι υψωμένη μύτη:

«Γαμώ σας Βασιλείς και Αρχοντάδες,

του κόσμου ετούτου μπρούτοι  εμπρηστές,

γαμώ σας ηδονών σεπτών  ληστές,

χοντροί, γελοιωδέστατοι παπάδες.

Τις θέσεις σας σιχάθηκα, τους λόγους,

τα τσίγκινα βιβλία των πιστών,

που ψάχνοντας ονόματα Νηστών,

σε Γιάννηδες σκοντάφτουν, Μήτσους,  Γώγους.

Γαμώ σας συγγραφείς των Κυριακάδων,

μα πιο σκληρά των στίχων εραστές,

σαν τρώτε με καημό ελιές παστές,

τη φτώχια να υμνήσετε. Ο Άδων,

μια μέρα θα σας κρίνει δίχως άλλο,

με πύρινη ρομφαία εν χερσίν,

(ως Δάντης Αλλιγκέρι; Ως Ρασίν;),

ατίμωση κομίζοντας ρεγάλο».

Ο Δικηγόρος πέθανε κρατώντας

Προτάσεις, σαν Θεός ειλικρινής,

σκληρότητα αιτούμενος ποινής.

Είθε να τον γρικίσει ο Σολομώντας…

Ο Καθηγητής και τα Φώτα

Σε μαύρο λίθο μπίθας μου,
μια Κυριακή του Γιούνη,
και τόλμησα του Θεριστή:
«Σου μπαίνω στο ρουθούνι,

μα ξέρω φώτα φέρνουνε,
τον θάνατο πεσκέσι,
αφθείροντας με ασίγαστα,
μ΄αρέσει, δεν μ΄αρέσει».

Κι ο Θεριστής: «Έχεις νιονιό…
Απόλλωνας σκοτώνει,
κι ας σκίζεται πως σ΄ ελεεί.
Σ΄έχει μαθές κοθώνι,

κι ανάλογα σου φέρεται».
Ορθώθηκα  και του ΄πα:
«Σε σπήλιο τρέχω να κρυφτώ,
και στου βουνού μια τρούπα».

Η Γόμα

Λέγουν πως καθ΄ομοίωσιν,

σενιάρεις τον καθένα.

Αν έτσι μόρτη Γεραμπή,

ας στην απ΄όξω εμένα,

ότι να λείπουν χάριτες

φτυσίματα και χώμα.

Φτυάρι παράτα  το λοιπόν,

κι άδραξε Θέ τη γόμα,

γιατί ποτέ δεν ρώτησες, 

αν θέλω να σου μοιάσω.

(Ίσως και να μην θες κι εσύ…)

Γιατί να σ΄ αναγκάσω;

Λέγουν πως καθ΄ομοίωσιν,

και άλλες παρλαπίπες.

Ένας Αδάμ πόσες θαρρείς,

μπορεί ν΄αντέξει ήττες;

  Ο Γέρος του Μωριά

Θα ρθεί καιρός που θ΄αρωτάν:

«Τι θέλει αυτός ο γέρος,

καβάλα πάνω στ΄άλογο;

Μην τον εβάρεσ΄έρως;

Τι δείχνει με το χέρι του

συνέχεια τεντωμένο,

θύμα μην είναι του φυτού,

π΄ανθοβολεί κρυμμένο;»

Κι αν κάποιος κάποτε βρεθεί

να είπει: «Μωριά είν ο Γέρος»,

σημάδι ετούτο θαν΄ τρανό.

Έλλην ευρέθη  βέρος.

Άξαφνα τότες τ΄άγαλμα,

θα αρχίσει να λυγιέται,

το άλογο να χλιμιντρά,

ο Γέρος να θυμιέται.

Μέσ΄σ΄Αλβανούς και σε Ινδούς,

Ρουμάνους, Πακιστάνους,

θε ν΄ακουστεί βαριά η φωνή:

«Ωρέ πουν΄ο γιός μου ο Πάνους;»

Και θα γυρίσουν πρόσωπο,

και θα του απαντήσουν:

«Μας τα πρηξες κωλόγερε

και άιντες και γαμήσου.

Θα ρθεί καιρός αλλιώτικος,

και χρόνια ζουρλεμένα,

κι άμα δε γένουν όλα αυτά,

γαμήστε με κι εμένα.