Ο Πατέρας μου

Πατέρα σαν απόθανες,
στα τείχη της Ασίνης,
πήγες να γένεις βασιλιάς,
τρανός της λησμοσύνης.

Συμποσιαστές

Τα χρόνια συλλαβίζουν,
τον θάνατο ψευδά,
στα τάρταρα γκρεμίζουν,
γλυκόπικρα, φαιδρά.

Οι μήνες σαν στρατιώτες,
τραβάνε για χαμό.
Αδέρφια μου, συμπότες,
την τύχη μας γαμώ.

Οι μέρες όλο στάχτη...
Λουστείτε με χαρά.
Στου Πλούτωνα το άχτι,
μην δίνετε παρά.

Οι ώρες ψαλμωδίες,
θα φέρουν και ταφιά.
Χωρίς ολιγωρίες,
αδειάστε τα ταψιά,

κι υψώστε τα ποτήρια
χωρίς απαντοχή:
«Σαφώς στα μπιλοζίρια,
μετριέται η αντοχή».

Πτώση

Μια νύχτα παραφρόνησες και θέρισες πέντ-έξη,
αγάπες που ΄κρυβες σ΄ειρκτή με χέρι σταθερό,
και παίρνοντας τη δημοσιά συμφώνησες «θα βρέξει…»
μ΄έναν έπαίτη ζόρικο, σπορά του Ντιντερό.

Τους φίλους είχες βαρεθεί, γραφείο, ντόλτσε βίτα,
και τις μαζούρκες του Σοπέν στο πιάνο το βαρύ,
της μάνας σου τις συμβουλές, μια Μαίρη και μια Ρίτα,
και τη Νινέτ χαρτόδετη θεά της Ζώρζ Σαρρή.

Τη ρούγα βρήκες μιά και δυό για της Φυλής τους βάλτους,
με το μπαστούνι οδηγό εκείνο του τυφλού
που γιάτρεψε ο Ιησούς πριν κόσμους αοράτους,
προκάμει ο δόλιος να γευτεί έστω και λίγο φλου.

Κι εκεί κορμιά πέτσα χωρίς, φασματικές Σειρήνες
(τα κνώδαλα της ηδονής) σε κάμαρες λυγρές,
πανέτοιμες να υποδεχτούν κάθε λογής κηφήνες,
και πρώτο εσέ προσφέροντας τις ρόγες τους πικρές.

Πλην τέλος βρίσκοντας τον νου μουλάρωσες το πόδι
στην κέλα σου, ως άγιος λιπόσαρκης υφής,
και μέχρι σήμερα ψευδά, ρουφώντας οίνο αφρώδη,
άνευ αιδούς μας ιστορείς Πτώση σου κατηφής.

Ένας Αστός

Σαστισμένος αστός σε μια χώρα που σβήνει,
με κουρέλια παλιά τα στιχάκια του ντύνει:

«Την αυγή, τούτο δω το πιστόλι θα λάμψει,
σε μια μαύρη γιορτή στων αιώνων την κάμψη.

Το ποτήρι πικρό, το κηπί δίχως δρόσο.
Από τι μαρασμό; Από ποιά πάσχω νόσο;»

Κι ο Χριστός στις βραγιές : « Αληθώς φτάνει γρόσι,
ένας Γιούδας κι εσέ με φιλί να προδώσει».

Ο Συνονόματος

ΚΗΔΕΙΑ κι από κάτου τ΄όνομα μου,
ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ κεφαλαία και το ΣΤΑΜΟΥ
και θάρεψα για λίγο πεθαμένος
πως ήμουν κι ισχυρώς αναπαμένος.

Σαν γύρισα στο σπίτι είπα: «Καίτη,
γουστάρω να ξαπλώσω επί έτη,
τι νοιώθω απ΄το κάματο ΄να πτώμα,
που του χουν θέσει βάμβακα ως πώμα».

«Πολλά καλός κι ελόγου σου τεμπέλης…
Παντί τω τρόπω βόλεψη σου θέλεις,
και μια φορά τα πιάτα  να μου πλύνεις
δεν είπες... Προς την απραξία τείνεις».

Και ζούλεψα τον Στάμου τον Λαυρέντη,
που είχε τ΄όνομα μου, τον λεβέντη.
Αυτός στο φέρετρο του κορδωμένος
κι εγώ στα τετζερέδια της χωμένος.

Αλλοίμονο στους στίχους

Αλλοίμονο στους στίχους που θα γένουν,
μια φαύλη των χειλέων προσευχή,
στίχοι προορισμένοι να  φτωχαίνουν,
κάθε του Άδου μύστη νουνεχή.

Ποιός έχει την ανάγκη τους; Ανάσα
ποιός παίρνει από κίτρινα χαρτιά,
σαν φτάνουν τα ποτάμια και τα δάσα,
πολλές φορές της Λήμνου τα κρασιά;

Αλλοίμονο στους στίχους… Σάπιο αίμα
στις φλέβες τους σφυρίζει σαν οχιά.
Καλύτερα γατάκια μες στο ρέμα,
να ρίχνεις τους διαλέγοντας τροχιά,

που άσσους  δεν θα κρύβει στα μανίκια,
μια ρότα για καθάριους Ουρανούς
ανόμοιρους, βουβούς. Βουλή αντρίκια,
του Πρώτου ας ανάβει τους Φανούς…

Το Φως

Το Φως που κρένεις ιλαρό,
τυλίγει σε κουκούλι,
να σε ταφιάσει σα καιρός,
μπαγιάτικο ζουμπούλι.

Το Φως δεν στέργει χάιδεμα,
πόρους δεν κρύβει, λύση…
Σε κογιονάρει για καιρό,
πριν σάβανα σε ντύσει.

Το Φως  μου λέγεις ελεεί,
μόν΄στέκεις γελασμένος,
κι αν ζωντανός δείχνεις αλί,
είσ΄ήδη σκοτωμένος.