Ο Μισθός

Του Άβελ βάζεις τη στολή,
και τον ματοβαμμένο,
βγαίνεις στα παλιοθέατρα
και παίζεις: «Αχ! πεθαίνω,

απ΄ένα χέρι αδελφικό…
Γαμώ τέτοιο φελέκι…»,
σίγουρος πως ο Γιεχωβάς,
΄τοιμάζει σου  μπιφτέκι.

Οι νεκροφόρες

Με κυνηγούν στη Σμύρνη μου σαράντα νεκροφόρες,
βαρώντας με τα κλάξον τους τον «Άμωμο» στριγκά,
κι ενώ εν δόξη και τιμή  των μπαρ οι Μυροφόρες
εγείρονται, ο Πλούτωνας μέτρ σκακιστής νικά.

Του Τόμας Μαν ποιος επαιτεί παράγραφο, μια φράση;
Απ΄του Βουνού του Μαγικού μια λέξη δανεική 
έστω;  Μόνον τραυλίζοντας δυό στίχους  Μαλακάση
με σάπιο στόμα, ιδού φορώ δορά δικανική.

Γιατί ριγμένος μια ζωή, τι έχω να κερδίσω,
από την άσβεστη φωτιά των λίγων και τρανών;
Εγώ εφ΄όπλου τάχτηκα και να κρατώ το ίσο,
στέλνοντας άλλος Μορφονταίν στα ξένα τη  «Μανόν».

Ας κυνηγούν τη ζήση μου σαράντα νεκροφόρες…
Σαν είναι ώρα χαρωπός θα μπω στο πορτ-μπαγκάζ
της μιάς και πιο καλόβολης κι ομπρός για κατηφόρες,
με ξύλα δεκατέσσερα για φίνο αμπαλάζ…

Ο Παγώνης

 

Πάνω σε μάρμαρα ψυχρά, γυμνός με ψόφια φύση,
κι είπ΄ο βοηθός φιλόσοφα: «Τι κάμνει το γαμήσι,
και κουβαλιούνται μας ταμάμ για φρέζα και πριόνι;
Τήρα πουλί ξεπούπουλο! Τον λέγαν και Παγώνη…»

Ο Μιχαλιός

Ο Μιχαλιός στέκει σατράπης
και δεν χαρίζεται σταλιά,
μήτε σε ρόδακες αγάπης,
μήτε σε μάνας αγκαλιά.

Ξυπνούς γαβριάδες  ξεπατώνει,
στ΄αζήτητα στέλνει τες  νιές,
συχνά μεσόκοπους βουλώνει
Κώτσους τρυγώντας  και Λενιές.

Γι΄ αυτό και νου σας παιδιά,
τα βράδυα μενεξεδιά
κι ας είναι πίσσα να λέτε.
Με λίγο ροζέ κρασί,
και με το στήθος δασύ,
τσιγάρα «Κάμελ» να καίτε.

Ο Μιχαλιός πολλά μουρμούρης,
σα μπαγλαμάς ξεκούρδιστος,
για τους  θνητούς άχθος αρούρης,
για τον Θεό σκύλος πιστός,

μπουλντόγκ που ύπουλα δαγκώνει,
με κάτι δόντια κοφτερά,
είτε γηράσκεις στη Μεθώνη,
είτε νεάζεις στα Φηρά.

Ένας Πονηρός Αναγνώστης

Τα τελευταία τέρμινα,
σα μάτι της κεράς μου
γυαλίζει, κάμνω προσευχή
στο πνεύμα του Εράσμου,

να με αφήκει ήσυχον,
με το «Περί Μωρίας»,
τι πτώχευσ΄η ματσούκα μου,
και πήρεν απορίας.

Ιστορία μιάς Φιλίας

Της Μένδης γύρεψες κρασί κι αυτόν τον πάλαι φίλο
φρικτά τον καταράστηκες να βλέπει ουρανό
συννεφιασμένο και πηκτό από το πάνω κοίλο,
και μ΄ένα κυάλι Κύκλωπα του Πρώτου τον φανό.

Μια «Σεχραζάτ» ρωσόφωνη, του Ζήθου την Αηδόνα,
Παρασκευές πλαγιάζαμε Μεγάλες σε πλατώ,
με κεφαλή μαγνητική και Ortofon βελόνα,
θαρρώντας πως για μούτρα μας το μπάρκο του Βαττώ.

Κι ύστερα σαν απόστρατος που ψάχνει Παναγίες,
και θαύματα στα ρέματα της μνήμης του Πατρός,
στο γαίμα πάντα επιρρεπής και τις ρινορραγίες,
λαλούσα σε « για ξενικιά τι ντύνεσαι γαμπρός;»

Και τώρα, χρόνους δεκατρείς μετά ψωριάρης λιόντας,
μ΄ένα βιολί δίχως χορδές, σκαρί που ΄χει φθαρεί,
άδικος πάντα κι ευτελής τα γένια σου βλογώντας,
μ΄αντιλαλείς: «Φιλία μας υπήρξε χλιαρή».

Σολντάτος

Σολντάτος σε χαρτόκουτο από νονάς παπούτσια,
τον σάλαγο νοστάλγησα, σφαγή και μακελειό,
μα το παιδί μεγάλωσε κάπως γοργά κι ανούσια,
και δεν του καίγεται καρφί, ο νους στο ρεμπελιό.

Κι εγώ που πιόνι πόθησα να στέκω σε Stratego,
μπροστά σε λίμνες αβαθείς και όρη διαβατά,
από ταγμένος μια ζωή να τρέχω σαν το Βέγγο,
ο κάθε παις κατέληξα, με Nike να με πατά.

Και οι ρωγμές που θάρρεψα πως θα με θρέφουν ήλιο,
γίναν αιτία κι αφορμή της πτώσης μου κι ιδού,
μέσα στα σκότη σύντροφος με κάποιον Σπυρομήλιο,
φωνές ν΄ακούγω: « Κείτεσαι στον τάφο του Ινδού».

Σολντάτος του παλιού καιρού, φόρα και πέφτω μέσα
μ΄αποκοτιά στη φλόγωση της μάχης, και γερή
σπάθα που πλήθη έκοψε Γενάρη στην Οντέσσα,
για να βρεθώ απόστρατος στ΄Απότσου το ουζερί.