Ο Πάρις

 

(Στον αγαπημένο μου Νίκο Περδίκη,

δώρο ταπεινό για τα γενέθλια του)

 

Ένα κομμάτι σάρκας, να τι είμαι,

τυφώνες γκαστρωμένο συμφορών.

Με μονοκυάλι Ο τα πάντα Ορών,

τον τόπο εποπτεύει όπου κείμαι.

 

Το θάνατο δεν δέχτηκα για φίλο.

Με ξέγραψε, τον ξέγραψα κι εγώ.

Στης αντηλιάς τις μνήμες ασελγώ,

απόδειπνο Λαμπρής βαστώντας μήλο.

 

Η Πεντάμορφη και το Τέρας

 

Στα λόγια της κρεμάστηκα τα πλάνα

μια νύχτα κολασμένη, ο δειλός.

Ακύμαντα τα χρόνια μου, χυλός,

με στείλανε κουτσάφτη στην αλάνα,

 

να ψάχνω της αγάπης της το γέρας

το κάλπικο. Ατέλειωτη βροχή.

Γονάτισα: << Νισάφ… Ανακωχή

Πεντάμορφη>>, ψιθύρισα το Τέρας.

 

Κυριακή (κοντή γιορτή)

 

Αχολογούν τρουμπέτες μες στον Κήπο,

τ΄αθάνατα τρομάζοντας σκυλιά.

Ο Γέρος αραχτός στην αντηλιά,

τον λάγιο δασκαλεύει τώρα ίππο,

 

με το τουφέκι ξέχειλο μολύβι:

<< Χωριάτες να λογιάζεις τους θνητούς>>.

Τι του ρθε και τους άφηκε λυτούς;

Γι απόκριση καρδιά και νου του στύβει.

 

Σάββατο

Με γόνατα γδαρμένα περπατώ,

ανάμεσα σε θάμνους ασφοδέλων.

Στο πέτο μου παράσημα μπορντέλων,

λιπαίνουν το σαρκίο το φθαρτό,

 

που δέχτηκε της ήττας την πληγή,

σαν δώρο μιας θεότητας φιλίας.

Η Φύση αδυσώπητος Ταμίας

υπάρχει. Ξαφνικά, μαρμαρυγή…

 

Δυο Καρδιές Ηλεκτρισμένες σ΄ένα Τραίνο…

 

Τ΄ωραίο, λιτό κεφάλι μου προσφέρετε

σα φρούτο σε κρυστάλλινη φρουτιέρα…

                 Καίσαρ Εμμανουήλ

 

Σε κρουσταλλοφρουτιέρα το κεφάλι σας,

επιθυμώ Κυρία να θαυμάσω.

Από γενιά τρανή είμαι της Λάρισας.

Αχίλλειος Σακκάς… Γροίκησα Βάσω,

 

ατίμητη πλαγγόνα να σας κράζουνε

οι φίλες σας. Τρελός; Μα πως σας ήρθε;

Τα βέλη σας την πτέρνα μου τιτρώσκουνε,

στυγνέ των νεκρικών μου πόθων λίθε.

 

Παρασκευή Ως Μεγάλη Πάντα

Στην Εθνική σκληρή φωτοχυσία,

λιγώνει τις αισθήσεις. Οδηγώ

γυρεύοντας σκαρί και Ναυπηγό

κι ένα χαμένο Λόγο του Λυσία.

 

Η θάλασσα ανοίγει σαν εταίρα

τα πόδια της στον κάθε μουστερή.

Πως λιάνεψε το χάσικο κερί

που λέκιαζε την κάσα του Πατέρα;

 

Καρφώνω τις ταχύτητες. Σφαδάζει

το λάστιχο μιας ήμερης χαράς.

Μηλαδερφός βοριάς, χορευταράς,

τη σκόνη απ΄τα σάβανα τινάζει.

 

Στην Εθνική ριγούν τα μεσημέρια,

παρά το κυνικό τους το παλτό.

Χιτώνιο δερμάτινο, φθαρτό

μου στέλνει ακατάπαυτα χαμπέρια.

 

Πέμπτη

 

Θάλασσες ρεκάζουν e la nave va.

Σηκώνεται πουνέντες, σκοτεινιάζει.

Άθως τις αρτηρίες τώρα φράζει,

κάλλιο να χαμε σταυρώσει Βαραββά.

 

Δίχως παρακλήσεις μοιάζουν μαγικά,

ακόμα και τα έρμα καφενεία.

Σαν το βαστάς μπροστά σου την Πενία,

στα χίλια της μηχανής της κυβικά,

 

καβάλα θα πετύχεις δίχως άλλο.

(Λίγη βενζίνη και κινάει ο Μύθος).

Φρυγμένος της Ακρόπολης ο Λίθος,

σέρτικα καταριέται κάποιον Παύλο.

 

Κίτρινη βροχή πάνω σε μια πόλη

που βάσταξε σεμνά τις ονειρώξεις.

Φτάνει ω Ξένε με ψυχή να σπρώξεις,

το κάθε τι για να γυρίσει ασβόλη.