«Cine Hellas»

 

Στου Κύκλωπα το άντρο ταξιθέτης,
χρόνους λιμνάζω δέκα μεθυσμένος.
Εξέλιπεν αλιά μου κάθε σθένος,
ο κύρης παραμένοντας μιας Καίτης

και κτήτωρ μεζονέτας προαστίων.

Οι θεατές; Προς δέσμην κολυμπάνε,
καταραμένοι πάντα να μετράνε
πλακάκια, στις πισίνες των Αθλίων.

Στου Κύκλωπα το άντρο ταξιθέτης,

νομίσματα δαγκάνω, βάζω σκούπα.
Πως κύλησα ο δείλαιος στη τρούπα,
σε τέτοιο μπαρκομπέστια ερέτης;

Ελύληθεν η ώρα να το στρίβω

απ΄το «Cine Hellas» του Πολυφήμου.
Στο πόδι μου ρεέμια οι δυό γιοί μου
κι εγώ «καλή ψυχή» στο Ροδολίβο.

 

Τα Πράγματα

Τα πράγματα, γραφτό τους να στραβώσουν.

Ο δαίμονας που κάποτε αγαθός
σε χάιδευε: «Σος δούλος, ευπειθώς»,
θεριά προστάζει να σε ξεπατώσουν.

Φελέκι σου ορίζουνε στο ζάρι,

γελοίοι ποιητάδες- μαστροποί.
Μαζεύονται μια γύρα σκυθρωποί,
στη μνήμη σου να βράσουν λίγο στάρι.

Φορώντας μια γραβάτα, καμαρώνεις.

Υπάρχει πιο περίτεχνη θηλειά;
Καθώς σ΄αποκοιμίζουν με φιλιά,
την σφίγγουνε και πνεύμα παραδώνεις.

Στα νώτα  προσοχή, τον νου ξουράφι!

Σαν φίλοι θα σιμώσουν οι οχτροί,
μια σχόλη, μια χρονιάρα, μια γιορτή,
και πάει καλιά της Άρτεμης το ελάφι.

Τα πράγματα γραφτό τους να στραβώσουν.

Εταίροι ως γνωστόν θα σε σταυρώσουν.

 

Συμπτωματολογία μιας Πτώσης

Αφρός μιας Veuve Clicquot με περιλούζει.
Ομπρέλα ας προτάξω. Υλακή
το σύνθημα θα δώσει για να βγει,
ο Άρχων των Μυγών βαστώντας uzi.

Στους κύλικες φαρμάκι σιτεμένο,

ερμάρι ως απάνω υπνωτικά.
Κινούμενος βολίδα πτωτικά,
τ΄αχείλι έχω διπλοσουφρωμένο.

Μικρά και κεφαλαία με κυκλώνουν

της αλφαβήτας γράμματα. Θα πω
τους τελευταίους στίχους πριν χαθώ,
ασθμαίνοντας βαριά. Για δε κουμπώνουν

κι ο λόγος μου μετέωρος; Πεθαίνει

ο Πίνδαρος εντός μου. Θαρρετά,
αφήνω τη λαχτάρα για μετά,
πηδώντας μες στο βάραθρο που χαίνει.

Με τι καρδιά;

Με τι καρδιά να πάρω το στρατί,

το δρόμο που με βγάζει στα καμένα;
Στις τσέπες μου μολύβι και χαρτί,
μα κάθε στίχος πάει στα χαμένα.

Τα καλοκαίρια σβήσανε χωρίς

της θάλασσας της άπατης τα μύρα.
Το μούχρωμα πάντα τόσο νωρίς
και πλοίο σκάλα όχι για τη Σύρα.

Πως μπόρεσα να κρύψω μες στη γη,

τα μελωμένα λόγια της αγάπης;
Κι αν ήπια από γάργαρη πηγή,
τη βρώμισε της ζήλειας ο σατράπης.

Με τι καρδιά να φύγω μακριά,

σε τόπο που νοτίζουνε ομίχλες;
Γαυριάζει εκεί μια μάγισσα γριά
και παίζει ο Σατανάς στη βιόλα τρίλιες.

 

Στης μνήμης τα γιαπιά

 

Στης μνήμης τα γιαπιά θα σηκωθώ,
Παρασκευή Μεγάλη λιγωμένος
για πίφερα. Κατάρα! Δίχως σθένος,
σαν γάμου ματωμένου μια ηχώ,

που τονθορίζει «αχ Μπουρνοβαλιά»,

στ΄ αυτί το κυνικό του Κρεοπώλη,
ατός μου θα χυθώ μέσα στην πόλη,
Σπαρτιάτης με λουσμένα τα μαλλιά,

σοκάκια να πακτώσω και αγυιές,

χυδαία υλικά και πλαστελίνη.
Τον θάνατο ποιος δένει και ποιος λύνει,
ποιος σαλαγάει κυρτές Πρωτομαγιές;

Στης μνήμης τα γιαπιά θα ξαπλωθώ,

Τρίτη του Πάσχα πίνοντας αψέντι.
Απόγιομα βαρύς από το γλέντι,
στην φρίκη των Αγίων θα δοθώ.

 

Από τη μεριά της Αντιγόνης

 

Τι γρήγορα ο καιρός κυλάει στο άστυ;
Το ύπνι μου τζιτζίκια λυούν και δένουν.
Όλα λαμπρά. Τα βάραθρα που χαίνουν,
Οιδίποδα ΄ντραλίζουν κι Ιοκάστη.

Κοράσι εγώ ονόματι Αντιγόνη,

(πλεξούδες, φιόγκοι ροζ, χάρτινο βλέμμα),
σαρώνω ουρανούς για κάποια Γκέμμα,
μ΄ανεμελιά πολύ και με ραστώνη,

πριν να σταθώ ξανά μες στην Ορχήστρα,

ως λαγιαρνί στα χέρια του χασάπη.
Τα μυστικά των βάλτων σε ντουλάπι,
καλή θα χρειαστούν μοιρολογίστρα.

Τι γρήγορα ο καιρός κυλάει στο άστυ,

μια με φανφάρες, μια με Καραγκιόζη;
Η Θήβα ω θεατές σα λέσι όζει,
μα ρόλο του ο καθείς, εφ ω ετάχθη.

Ταξίδεψε

-Ταξίδεψε ποτάμι το κορμί μου
στη θάλασσα της Κοίμησης. Σιγώ
μην έχοντας Βιργίλιο κι οδηγό
για συνοδειά. –ΟΡΟΣ ΕΙΜΙ του Δήμου

κι όξω σε θέλω ψευτοποιητάρη…

Ανάγκη σου δεν έχουμε εδώ.
Σα πρόσωπο γελοίο και φαιδρό
εκδιώκεσαι. Σου κάνουμε τη χάρη,

ατός σου να μισέψεις. Ξεκουμπίδια!

Σωστά η εκλογή σου το νερό.
Ξεπλένεσαι μαθές ότι λερό
κι αμάσητο σε χάφτουν νεροφίδια.

-Ταξίδεψε ποτάμι το κορμί μου.

Οι στίχοι με βουλιάξανε,-σκαρί
πολλά κακοφτιαγμένο και βαρύ-,
προς τήρηση προπάντων του εθίμου.