Σκάλες

 

Τις σκάλες θα κατέλθω για της Κόλασης,
το πιο ανοικονόμητο καντόνι,
με πρόβλημα βαδίσεως και όρασης,
ομνύοντας στων Δώδεκα το χιόνι

και στο κερί μιας σάπιας λυρικότητας,

ανίκανης κερκίδες να γεμίσει.
Ω ρίζα λαγγεμένη της λευκότητας,
ω Κόρη, ω Ψυχή μ΄έμμηνο ρύση,

στο τέρμα της καθόδου και της μείωσης,

αντί συμφωνικές του εγκεφάλου,
θα δεις τ΄αποτελέσματα της γείωσης,
απάνω στα συντρίμμια της Παράλου.

Τις σκάλες θα κατέλθω μ΄ένα τρέκλισμα,

πιασμένος απ΄το μπράτσο της Μητέρας.
Εκεί, μια φωτερή γωνιά και μέρισμα,
φροντίδα, γιατροπόρεψη και γέρας.

 

Πάλι Πρωτοχρονιά

Πρωτοχρονιά με κίβδηλα νομίσματα
στη τσέπη και φθαρμένους Καζαμίες,
στων Αχαιών προστρέχω τα πορίσματα
και στης λυκοφιλίας τους ταμίες

Καράβια μεσοπέλαγα φλεγόμενα.

(Γοργόνες στα «Μπιφτέκια» της Γλυφάδας).
Τον πρώτο ρόλο βάσταγα στα δρώμενα,
μέχρι το δειλινό της αποφράδας.

Γεμάτο το δισάκι από Πλάτωνα,

Ιάμβλιχο και βάσανα Μυρίων.
Τη μοίρα μου συνήθως την κεράτωνα,
καβάλα σε μοτό στη Μεσογείων.

Πρωτοχρονιά ξανά… Χριστέ βαρέθηκα,

το ξύλο σου να σέρνω στα σοκάκια.
Για πολλοστή φορά παραπονέθηκα,
μα κλήρα μου αλλοίμονο χαντάκια.

 

 

Παραμονή Χριστουγέννων 2014

Τα χάρτινα της Φάτνης θα ποτίσουμε,

κατάπικρο λικέρ μελαγχολίας.
Κατόπιν, ταπεινά  θα προσκυνήσουμε,
μερίδιο γυρεύοντας της λείας.

Πορνοβοσκός με Pilot σαρδόνιος,
την ώρα την αφρόεσσα του Πάθους,
ως λύκος ζοφερός και καταχθόνιος,
-στατιστικά στα όρια του λάθους-,

γυμνούς θα μας εγγράψει στα κατάστιχα
μιας κώμης βυθισμένης στη ραστώνη.
Αλλοίμονο… Σαν σέρνεις τρύπια λάστιχα
και πούπουλο ακόμα σε σκοτώνει.

Τα χάρτινα της Φάτνης θα ποτίσουμε,
χυμούς ασπριδερούς της Εσπερίας.
Έτσι γλυκά κι ωραία θε να δύσουμε,
εν μέσω επικής καλοκαιρίας.

Πρωτοχρονιά 2015

 

Πρωτοχρονιά θα βάλω τ΄αδιάβροχο,
των πιο ανυπεράσπιστων ανθρώπων
και θα γυρέψω χορηγό και πάροχο,
στις μυστικές ραφές των λογοκλόπων.

Οι Λαιστρυγόνες πάνω μου κι οι Κύκλωπες,

σαν πάπλωμα ζεστό θα με βαστάνε,
σ΄εκτάσεις απ΄τον νου ανεπικύρωτες.
(Στο χάραμα ελάτια κατουράνε).

Μισεύοντας για τεύχη του αγιάτρευτου,

για νήσους που μαστίζει νηνεμία,
εγώ ο γιός ο πρώτος του Ασάλευτου
μ΄αριθμητήρι: «Σήμερα και μία».

Πρωτοχρονιά ποδάρι μου Πινδάρειο

και πάλαι μιξοπάρθενη Πυθία,
η πτήση των εννέα για Ικάριο,
θ΄αποδειχτεί ορφάνια και χηρεία.

 

Πως το φτερό;

Πως το φτερό στις λάσπες; Ασυναίσθητα

τα χέρια στροβιλίζω. Δεν μ΄ακούνε…
Τα νιάτα μου στη θήκη τους ευαίσθητα,
ξεμάθανε νωρίς και δυστροπούνε.

Μια καρτ ποστάλ φθαρμένη τ΄Αναφιώτικα.

(Δω που τα λέμε, τι να περιμένεις;)
Αχ, θα ΄πρεπε την ζήση μου αλλιώτικα
να φαντασθώ. Μεσάνυχτα ο Μένης,

το ζην θα εκμετρήσει κάπως άδοξα.

Δεν γνώριζα το τίμημα της ήττας.
Τώρα που το γνωρίζω αποκάρωσα.
Ο Δάσκαλος στα πόδια της Λολίτας.

Πως το φτερό στις λάσπες; Πρεσβυτέριο,

χειμώνες γοτθικοί πέρα στη Γάνδη.
Με ρέγουλα ανοίγω το αέριο.
«Oh nuit enchanteresse» κάποιος άδει.

 

Το Παραμύθι μου

Λύκο κακό θα βρει το παραμύθι μου

και δράκο να τρομάζει τις παιδίσκες.
Στα δόντια τα εργώδη του Πολύφημου,
το ήπαρ του Δυσσέα κι οδαλίσκες.

Φοβού της τυφλομέρας τον κατήφορο,

απόξεσε της νύχτας την καμπούρα,
το πνεύμα κράτα ντούρο κι ευεπίφορο,
για των Λαβδακιδών την ουβερτούρα.

Δέκα, Παρασκευή κι Αποκαθήλωση,

με τα καρφιά στο στόμα σαν μαστόρι.
Πολύ απλά ο θάνατος αγκύλωση,
Ρεμπώ και μεθυσμένο ένα παπόρι.

Λύκο κακό θα βρει το παραμύθι μου.

Σαν θέλεις παίξε συ αυτόν τον ρόλο.
Εγώ, πάντα ερέτης του Βαρύθυμου,
με παστρικές ακκίζομαι στον Μώλο.

 

Ο Σ.Χ μπροστά στη Φάτνη

Γιατί λοιπόν φτιαχτήκαν τα παράθυρα,

αν όχι για να πέφτεις με την κάρα;
Εγώ Αφέντη έλκω από τα Άβδηρα
καταγωγή... Αυλός ειμί, κιθάρα!

Ευθυτενής με χέρι αδυσώπητο,

τις ξέρες της Φυλής θα περπατήσω,
με τον καημό ασίκη και αφόρητο,
να μην μ΄αφήνει κάπου ν΄ακουμπήσω.

Σε μια στιγμή τα μέσα μου ηφαίστεια

θα εκραγούν, φωτίζοντας το τέλος.
Μάτια γλυφά σ΄αυτό το μπάρκο-μπέστια
χυμένα… Τ΄όνομα μου; Σκέτο Στέλιος.

Γιατί λοιπόν φτιαχτήκαν τα παράθυρα.

Εσύ γυμνό παιδί ας απαντήσεις.
Κάποιοι πως γιός γεννήθηκες του Πάνθηρα
είπαν, προσμένοντας σε να τους ντύσεις.