Πριν τη Σαββατιάτικη αργία

 

Παρασκευή με τ΄άστρο του Δαυίδ
στο πέτο, πριν μεσάνυχτα λογχίσουν
μια πόλη πεθαμένη δυό μερόνυχτα,
διάτα θα δώσω σάβανα να ντύσουν.

Στον κόρφο μου νομίσματα, καρφιά

και τρίμματα ξυπόλητων ερώτων.
Τα μονοπάτια πέτρα και λιπώματα
και σάρες και κρωγμοί τεφρών φαγκότων.

Κανείς δεν θα τολμήσει να σκεφτεί,

πως ο νεκρός δεν γίνεται σεργιάνι
να βγαίνει σκελετάρης γι΄ανεμόμυλους,
μ΄απαίτηση να τον φωνάζουν Γιάννη.

 

 

 

Πάλι Προφήτης

 

Με ψεύδη ζωτικά χλωρός ταξίδεψα,
στις σκοτεινές ειρκτές των αισθημάτων,
ένα δαυλό βαστώντας που τον φύτεψα,
σ΄αλτάνα ενυπνίων κι οραμάτων.

Τσιγάρο ξεχασμένο στο πικρόχειλο,

της νύχτας πυρπολούσε το μπαλκόνι.
Στα καπηλειά με ξέρανε Θεόφιλο,
μα ζούσα στου Διαβόλου τη ραστώνη.

Τα κέρδη μου στα χώματα επένδυσα,

και στα σοφά κοκάλια των Προγόνων.
Ατός μου τα πλευρά με λόγχη κέντησα,
πριν τρίξιμο γροικήσω σιαγόνων

και τον κρωγμό του πρώτου ασπρογέρακα

που τόλμησε ν΄αγγίξει πεφταστέρια.
Οι φίλοι μου ανάδελφο και ξέρακα
με φώναζαν ουρώντας τα παρτέρια.

Κι ένα πρωί που δύσκολα ξημέρωσε,

ο τίτλος μου χαρίστηκε Προφήτη.
«Νισάφι, το κρασί σου τώρα νέρωσε,
τι δεκατρείς τη σήμερον και Τρίτη».

Δακρύζει ο Χρόνος

Δακρύζει στις γιορτάδες μου ο Χρόνος.

(Δεν ξέρω τι να πω κι ούτε με νοιάζει).
Μια μπύρα παγωμένη στο Μπουρνάζι,
ρακί στο μνημουριό του Σαρπηδόνος.

Δακρύζει στις γιορτάδες μου ο Χρόνος.

Οι φίλοι με προγκάρουνε γελώντας:
«Εσύ ο ψωραλέος χαίρε Λιόντας…
Χαλάλι σου κι ανθόκηπος και πόνος».

Τα Εμβάσματα

 Αναιμικά της μοίρας τα εμβάσματα.

(Κρασί, ψωμί, βιβλία και πορνείο).
Ολάκερη ζωή μόνο χαλάσματα
κι ένας Θεός φαφούτης να ομνύω.

Οι φίλοι μου στα βάθρα τους αγάλματα,

το «χαίρε» το βαστούσαν υπό μάλης.
Στη κάσα τους του Μπαχ ανθοϊάματα,
ύμνοι στη άγια νύχτα του Novalis

και μια φωτογραφία δίχως χρώματα,

από γιορτή του εξήντα. Μετς; Παγκράτι;
Να θρέψω πως μπορούσα τόσα στόματα,
όταν ταμένος ήμουν στο ραχάτι;

Αναιμικά της μοίρας τα εμβάσματα,

κάθε πρωί με στέλνανε ταμείο.
Τώρα του μαύρου κάμπου τα βελάσματα,
αβίωτο μου κάνουνε τον βίο.

Δεν Αρνήθηκα

Δεν αρνήθηκα της θλίψης τα γητέματα

κι άγιασα χωρίς να θέλω με τα ψέματα.
Περπατώ κι έχω στις τσέπες τόσα δίφραγκα,
όσα θε να μου γυρέψουνε στη σήραγγα.

Στράφι πήγαν καλοκαίρια και φθινόπωρα.

(Αδυσώπητο το λάλημα του κόκορα).
Ο προδότης της αγάπης συμβιβάστηκα,
τι θα έμπει στο κεμέρι μόνο νοιάστηκα.

Δεν αρνήθηκα του πόνου το παράπηγμα.

Έστρεψα το μάγουλο μου… Τρίτο ράπισμα.
Δέκα χρόνια ζυμωμένος με τα κίβδηλα,
σε καλούσα πάντα Φαύστα, τώρα Σίβυλλα.

Πάρε πίσω

Πάρε το λάζο πίσω, το μετάνιωσα,

λαιμό μου δε θα κόψω, στο δηλώνω.
Τώρα που δείχνει μάλλον σα να πάλιωσα,
τον ψύλλο στ΄άψε-σβήσε καλιγώνω.

(Ο Καρυωτάκης φάντασμα). Η θέληση

επέστρεψε με νύχια και με δόντια.
Βρίσκομαι πια σ΄ακμή και σε ανέλιξη,
ένα τσιγάρο δρόμο απ΄ τα γερόντια.

Παλιά η φλέβα χάλευε εκβάθυνση,

η καρωτίδα κόμπο και σκαμνάκι.
Μήτε της πρώτης άνοιξης η άνθιση
με συγκινούσε, μήτε το πουλάκι

που παλαβό στον άνεμο φτερούγιζε,

διψώντας να χαρίσει χιλιετία
στη ζήση μου. Αλιά εντός κλαψούριζε,
μια πένθιμη, κατάλευκη Ελβετία.

Πάρε τις σφαίρες πίσω. Νεροπίστολα

τη μέση ηλικία δεν σκοτώνουν.
Ο θάνατος με πρόδωσε ασύστολα
και τα καρφιά στα ψέματα καρφώνουν.

 

 

Οφθαλμόν Αντί Οφθαλμού

 

Απ΄τα κόκαλα βγαλμένοι κι απ΄τους τένοντες,
πλώρη βάλαν γι Άη-Στράτη κάτι γέροντες.

Λένιν, Μάο, Τρότσκι, Στάλιν μνημονεύανε,

σ΄Ιησού και σ΄Αποστόλους δεν πιστεύανε.

Ξάφνου, μέσο του πελάγου κύμα σήκωσε

κι ο Γιαχβέ την Πλάση όλη σαν να πίσσωσε.

-Παναγιά κι Άγιε-Νικόλα δώστε όρντινο,

τι προβλέπεται το τέλος μας επώδυνο.

-Η ευχή μας τη αιτήσει σας παρέχεται

και Παράδεισο Καλό παιδιά να έχετε.