Τα ερκοντίσα

Ο Κοιμητάρχης γκάριξε: «Στην ψύξη,
ο μάκαρ κι ένα μήνα θα βαστήξει…
Τηράτε να δουλεύουν τα ερκοντίσα,
τι πίπουλο προσμένει σας και πίσσα».

Απόκριση δαντέλα

-Για πε ρε Μέγ΄Αλέξανδρε
για την  Μακεδονία,
δικιά μας η του γείτονα;
Προσμένω μ΄αγωνία…

-Γράφει Σαιξπήρος για τα με,
ότι βουλώ βαρέλα
δρένια κρασί με τέφρα μου…
-Απόκριση δαντέλα!

Ωδή είς θάνατον

Στο τέλος θα κερδίσεις την παρτίδα,
όσο κι αν σπίρτο δείχνω και ατσίδα.
Αλιά μου, συ παντού το πάνω χέρι,
Μπραχάμι, Δάφνη, Πρώτο, Περιστέρι.

Τα πιόνια μου λοιπόν θα διατάξω
εκτός σκακιέρας, μάτια θε να φράξω,
και πίνοντας αβέρτα υπνοστεντόνια,
τέκνα θα μου στερήσω και αγγόνια.

Να δούμε σα δε θα ΄χεις ποιόν να πάρεις,
μη στέρξεις αφεντιά σου και φλερτάρεις!

Η Χαρτοπετσέτα

Χαρτοπετσέτα ο καθείς μες στη βροχή,
που ρίχνει ο θάνατος μαθές  με το τουλούμι,
κι ούτε ραββί να πει ψευδά «Ταλιθακούμι»,
κι ούτε σημάδι πως γυρίζ΄η εποχή.

Σε τραπεζάκι που το σάρωσε ο βοριάς,
ήμουν κι εγώ χαρτοπετσέτα μουσκεμένη,
όνομα είχα με φωνάζαν Κλεομένη,
μα που νυν κλέος στο μολύβι της θωριάς;

Παπάδες

Παπάδες κογιονάρουν σε ζωντόβολο,
και μέσα στις ΄κλησιές γυρεύουν όβολο,
Παράδεισο προσφέροντας και Κόλαση,
και πέντε αυγά Τουρκίας προς επώαση…

Η Ταφή

Μικρός βοριάς χαιδολογά τις άρπες των σταυρών,
μιας φούγκας επιτάφιας μοχθώντας νάβρει λύση
κι εγώ που δήλωνα ως χθες απρόσκλητα παρών,
έρχομαι πρώτη μου φορά της γης να κάμω χρήση.

Πάνω κουρελοσύννεφα μουτζώνουν κάθε τι,
τραβώντας προς τη θάλασσα με τα κανιά τους σβέλτα,
ενώ στ΄αυτιά μου ο αχός μιας ανοιχτής tv,
πέρα απ΄την μάντρα : «Always και ultra... H  σερβιέτα».

Πως έτσι ξεκουρδίζεται ο κόσμος ο γνωστός,
αρκούδι που ΄παιζα μικρός, αυτό με τα πιατίνια;
Τώρα μ΄ανοίγει του Θεού του κλέφτη ο λοστός,
τα τιμαλφή ληστεύοντας και της γιορτής λουστρίνια.

Αργάτη πάρε σκέπασε μένανε τον χαλκό,
και μ΄ένα βρώμικο σκοινί ξαφάνισε στα βάθη,
προτού περάσει ο Άγγελος με το μοτοσακό,
να χω προκάμει προσευχή: «Απολείπειν» του Καβάφη.

Η Τέχνη της Στρούγκας

Ο μαστρο-Μπαχ απ΄ όνειρο διαβαίνει

ενός κουφο-Βασίλη: «Τέχνη της Φούγκας»,

λέγει του, «ποθαμένους ανασταίνει».

Και την αυγή αυτός: «Τέχνη της Στρούγκας,

γιαούρτη μάλλον», της κυράς του παραγγέλνει…