Κίνδυνοι

Ρηχό ποτάμι σαν περνάς,
να φτειάχνεις τον σταυρό σου,
ότι πολύς ο κίνδυνος…
Το φάρμακο της νόσου,

θα σε λιανίσει γράψε το,
μ΄αόρατο μαχαίρι,
κι ο σιορ-Γιατρός που στο ΄δωκε,
θα κάνει πως δεν ξέρει.

Οι Νύχτες

Οι νύχτες με κουράσανε,
με το βαρύ τους τέμπο,
και τα λιπώδη όνειρα.
Το φάρμακο placebo,

μα λίγοι στίχοι βάλσαμο,
σαν κατεβεί το στόρι.
Τα σκότη θέλουν ρέγουλα,
και πίστη στο κοκόρι.

Η Διακοπή

«Ναίσκε, μισεύω για καλά,
και σου κουνώ μαντήλι,
τι βαρετά τ΄ανθρώπινα.
Χαϊδεύω το φυτίλι,

με τούτου του σπιρτόξυλου,
την ταπεινή φλογίτσα».
«Κύρη, θαρρώ χαϊδεύεσαι…
Θυέλλης η λαμπίτσα».

Στο Γιουσουρούμι

«Χρυσά τα πρώτα σου φτερά,

ιδού γυρίζουν στάχτη!»

Στο Γιουσουρούμι ψάχνοντας

παλιάς Κλωθώς αδράχτι,

με γέλιο ένας παλιατζής,

κακό με κογιονάρει.

«Δεν ματαγίνεται μωρό,

ερίφη το κουφάρι!»

Ο Τρόπος

 
Ψυχή μου δεν μπιζέρισες,
να σεργιανάς στα ίδια,
με συντροφιά τον σάρακα;
Ο σάκος πόσ΄απίδια,

ήρθε καιρός να διδαχτείς,
πρώτο να μάθεις χέρι.
Δένδρο; Φαρμάκι; Πρόσταξε…
-Χίλιες βολές μαχαίρι!

Τα Φυλαγμένα

Λόγια τριμμένα θα ξερνώ,
αράδα καλημέρες,
όσο φορώ στα δάχτυλα,
των νουνεχών τις βέρες.

Μα σαν ψυχή μου σηκωθεί,
αϊτός με σκουλαρίκια,
προς της θανής τα σύρματα:
«Έχετε γειά καθίκια!»

Προσευχούλα

Ο λύκος θρέφεται μ΄αρνί,
κι ο έρωτας με τάφο,
γι αυτό και πάγω καρφωτός,
(τήρα τον ταχογράφο),

προς το μεγάλο Τίποτα,
ψάλλοντας: «Αφροδίτη,
δώκε τη χάρη να χαθώ,
εντός γυναικωνίτη».