Το χιόνι

Το χιόνι άρχισε να πέφτει,

πάνω στου ώμους του τυφλού,

κι ήταν Φλεβάρη τρεις και Πέφτη,

κι ήταν του άγιου του δειλού.

Το χιόνι άρχισε να σκούζει,

σα γάτα στον φωταγωγό.

Ξενοδοχείο «Η Τουλούζη»…

Κάτια σε λέγαν για Γωγώ;

Το χιόνι άρχισε να λειώνει,

στα πρώτα χάδια της αυγής,

κι εγώ στα χέρια σου αηδόνι,

ώρα ρωτούσα της σφαγής.

Μια μέρα του Μαρτιού  ΄14

Άνοιξα το παράθυρο και χίμιξε χιονιάς,
λερώνοντας το πάτωμα με τις  φθαρμένες μπότες.
Τον ρώτησα: «Σκληρόκαρδε, μην είσαι ο φονιάς;»
κι αυτός μου ανταπάντησε: «Φοβού τους αιμοδότες,

κι όσους μοστράρουν  πρόσωπο γλυκύ κι ασπρουδερό,
να λέγουν οι γειτόνοι τους το τι χρυσοί που είναι.
Θα μάθεις με τα τέρμινα, θα νοιώσεις με καιρό,
πως όποιοι δεν σε θέλουνε, σου λέγουνε το μείνε».

Άνοιξα το παράθυρο μια μέρα του Μαρτιού,
και φώναξα του καφετζή πικρό καφέ να φέρει.
Κι αυτός με πείσμα δείχνοντας τ΄ασπράδι του ματιού,
μου σφύριξε: «Δεν θες καφέ. Εσύ θέλεις μαχαίρι,

να διώξεις απ΄το σπίτι σου τον βρόγχο του χιονιά,
πάνω απ΄της πόλης τις ειρκτές  στα σωθικά του δάσου.
Την πόρτα σου ασφάλισε, γύρισε κλειδωνιά,
κι από του κόσμου την γιορτή σαν αντρειωμένος χάσου».

Η Πόρνη

Η πόρνη μίλησε για σπίτι,
και για μιαν άσκεπτη φυγή.
Η μάνα τράβηξε τον σύρτη,
να κλάψει μόνη στη σιγή.

Η πόρνη μίλησε γι΄ αστέρια
σ΄ένα σβησμένο ουρανό,
για της αυλίτσας τ΄απονέρια,
των Κυριακών το βάσανο.

Η πόρνη μίλησε γι΄ αγκάλες
που την τραβήξαν σε γκρεμό.
Κι είπε ο πατέρας απ΄τις σκάλες:
«Έχω έναν κόμπο στο λαιμό».

Οιδίπους επί Βάθη

Ο Σταύρος κίνησε για Βάθη,
κι είχ΄ένα κόμπο στο λαιμό:
«Τόσα πολλά ποιος έχει λάθη,
ποιος άλλος τέτοιο παιδεμό;»

Πράσινη πόρτα με μπορντούρα,
κόκκινος γλόμπος σαν φωτιά
λάβα να στάζει στη θολούρα:
«Αυτό που κάμνω αποκοτιά».

Ξαπλώνει απάνω στο κρεβάτι,
Οιδίπους απ΄τα Φιλιατρά,
κι αν μοιάζει μάνας του και δαύτη,
θα ΄ναι το χάδι της γιατρειά.

Ο χρόνος σκότωσε τη μάνα

Ο χρόνος σκότωσε τη μάνα,

μια Κυριακή Πρωτομαγιάς.

Σαν βγαίνω δείλι στην αλτάνα,

παντού μια γεύση πυρκαγιάς.

Ο χρόνος σκότωσε τις μνήμες,

και την αγάπη την κρυφή.

Πως θες να γράψω τώρα ρίμες

που ΄χω  καρδιά τόσο στυφή;

Ο χρόνος σκότωσε κι΄έμένα,

το χελιδόνι του νοτιά,

με τα δυό χέρια μου δεμένα,

Τζορντάνο Μπρούνο στη φωτιά.

Ο Αντίλογος

Μαύρη ταινία μ΄οδηγεί,
σε πριονοκορδέλα
κι εγώ δετός πισθάγκωνα.
Ο Μπέρνχαρντ γράφει: «Τρέλα

να θες θνητέ τη μια να ζεις,
την άλλη ν΄αποθάνεις…
Από τα δυό για διάλεξε,
τι δείχνεσαι αλμπάνης».

Κι εγώ στην άκρη του γκρεμού,
λιγάκι θυμωμένα:
«Κόψε κορδέλα μου και δυό
εμέ κάμε τον ένα».

Δυο Παιδιά

 

Δυο παιδιά συναντηθήκαμε,

Μες στους δρόμους φιληθήκαμε,

Μες στους δρόμους φιληθήκαμε,

Τα φιλιά μας δεν χαρήκαμε.

Τώρα με το γέρμα μπρος στα μάτια,

Μη με τυραννάς να θυμηθώ,

Ποια μας παρασύρανε κρεβάτια,

Σε βυθό.

Κι όλο τρέχαμε στα ρέματα,

Κι όλο αγκαλιές, παλέματα,

Κι όλο αγκαλιές, παλέματα,

Μέχρι πού ΄ρθανε τα ψέματα.

Δυο παιδιά που μεγαλώσαμε,

Εύκολα πολύ σκοτώσαμε,

Εύκολα πολύ σκοτώσαμε,

Τ΄όνειρο και μαραζώσαμε.