Η Φύρα

Τη μάνα μου την βλαστημώ,
που μου ΄χει δώκει γέννα,
και σπέρμα δε μ΄απόριξε,
και περιττή μια βλέννα.

Μα πάλι λέγω τι χρωστά,
η μπάμπω  η κακομοίρα,
σαν φύση την οδήγαε,
να τέξει εμέ την φύρα.

Κι η φύρα έφτασε καιρός,
που κλείνει τα εξήντα,
πλην στέλνει ακόμη τα σκουτιά
στη μάνα: «Βάλε πλύν΄τα».

Ένας Φιλόζωος

Τη μια κεφάλι σε πονεί,
την άλλη τα μεριά σου,
και πας στους ντόκτορες ρωτάς,
αν λίγα τα κεριά σου,

και ποιο να πάρεις γιατρικό,
χίλια να ζήσεις  χρόνια.
Κι άμα σε παίρνουν στο ψιλό,
«θέλω να ιδώ εγγόνια,

κι αν βολετό δισέγγονα»,
μα δεν μιλάς αλήθεια,
τον Θεριστή πως σκιάζεσαι…
Γουστάρεις τα ψιμύθια,

κι από Σοφόκλα δεν νογάς,
που γραψε λόγια τέτοια:
«Μάκρος της ζήσης πεθυμάς;
Βουνό τα κασσαβέτια».

Γιατί και ο Ποιητής παραμένει άνθρωπος

Αγάπη σύντυχα παλιά,
μπρος στη Πινακοθήκη.
«Σ΄έκαμ΄η Μούσα σιωπηλό…»
Μα είχα φάει τζατζίκι.

Η Ασάλευτη Ζωή

Όσο το στόμα βγάνει ατμό
κι η αορτή μαρσάρει,
θα πορπατείς μα χώνεψε,
ακόμη και κουφάρι,

σ΄αυτόν τον δύστηνο ντουνιά,
πολλούς να ξεγελάσει
(σκεπάζοντας τη βρώμα του),
μέχρι και που ν΄αγιάσει

μπορεί. Γι αυτό μην απορείς,
και ζητιανεύεις λύσεις.
Eσύ στο Μετς γευμάτισες,
στο Πρώτο  θα δειπνήσεις.

Όσο το στόμα βγάνει ατμό
και το ρουθούνι αίμα,
θα ΄χεις χερόφρενο βαλτό,
σα μπούσι σ΄ένα τέρμα.

Μάρτης

Ο Μάρτης σε σκοτώνει με τα φώτα,

τ΄αρώματα και τη Σαρακοστή,

με Σάντρο Μποτιτσέλι, λίγο ιδρώτα,

μα πιότερο με ρώτημα: «Προς τι;»

Προς τι ο γλυκασμός κι η ακηδία,

ο ζέφυρος και τ΄άστρα τ΄ακριβά,

που φέγγουν στων αγγέλων την κηδεία,

παράξενα πολύ κι ερωτικά;

Προς τι των μαστροπών η γκρίζα βάρδια,

η έξαψη του σώματος, το spleen

που νοιώθει ο ποιητής συνήθως βράδια,

διαβάζοντας Νοβάλις η Σελίν;

Προς τι του δασυλλίου το κοντόμι,

ριγμένο μες σε χόρτα βρωμερά,

τα ούρα που προσφέρουν οικοδόμοι,

σπονδή στα Ελευσίνια ιερά;

Ο Μάρτης σε σκοτώνει με τ΄αηδόνι,

τη σύριγγα στα χείλη του Πανός,

με κίβδηλα νομίσματα που δώνει,

για (θάνατο;) (ζωή;) σαν Ιανός.

Τσικνοπέμπτη με τον Φύλακα

Θα βγω μια Τσικνοπέμπτη με τον φύλακα,

κρασί να πιω σ΄απόκεντρη ταβέρνα,

χιλιόμετρα μακριά από τον θύλακα,

της γειτονιάς μου της παλιάς. Το «κέρνα»

στον φίλο μου θα πω μ΄ένα παράπονο,

που μ΄έχουν ξεχασμένο τόσα χρόνια,

Χριστούγεννα χωρίς μελομακάρονο,

λίγα λουλούδια έστω τα εγγόνια.

Κι ωραία μεθυσμένος: «Ας χορέψουμε,

βαρύ ένα ζεϊμπέκικο των τάφων,

τον θάνατο προσώρας ν΄ανατρέψουμε,

και την γυμνοσαρκία των κροτάφων».

Και πριν (σωστά μεσάνυχτα) γρικίσουμε

τις ώρες, αγκαζέ μέσα στο κρύο,

οι δυο μας άρον-άρον θα γυρίσουμε,

τρεκλώντας στο υγρό νεκροταφείο.

Lorenzo parla

Φυλλαράκι μες σε ρέμα

η  ζωή σου…Βγάλ΄το στέμμα

και κοτσάρισε πλερέζα.

Di doman non c΄e certezza!

Τι τα θες τα μεγαλεία,

τα weekends στην Ιταλία;

Βενετιά κι η  Καλογρέζα…

Di doman non c΄e certezza!

Τόσοι φίλοι γέναν χώμα

και των σκουληκώνε βρώμα.

Μια ροπή και κάτω τέζα…

Di doman non c΄certezza!

Μ΄ένα φίνο κοτσιφάλι,

γιόμισε καρδιά, κεφάλι,

κι άσε γι΄άλλους τα ρεμέτζα…

Di doman non c΄e certezza!