Νυχτερινό

Η Πλάση πλέρια πλάνη, δε στέργει να πεθάνει

και ο παλιός σκοπός, έρχεται ίδια μαστροπός,

ρωτώντας ποιός καλός βροτός, γυμνός,

θε να πέσει στο τηγάνι.

 

Αποσπερίτης βγήκε… Που είσαι γκρίζε λύκε;

Η σάρκα μου φθηνή, σε θέση μ΄έφερε δεινή,

λαχνός που σέρνει την κοινή ποινή,

πάνω στ΄άφρισμα με βρήκε.

 

Βίος του αντάρτη

Ας ξενυχτήσουμε στον Θάνατο,

σαν σε παλιά μας ερωμένη,

λεφτερωμένοι από τον κάματο.

Η γη εξάλλου περιμένει,

 

άλλους σαλούς, άλλους αλλόκοτους,

νεκρούς που βιάζονται να ζήσουν

εν ασφαλεία και με τρόπο τους,

δεσμό τον γόρδιο να λύσουν.

 

Πατριωτικό Τραγουδάκι

Μ΄ένα λιανό τουφέκι ορθώθηκα…

Απέναντι μου, δέκα μοβόρικα,

μου κάνανε τον βίο αβίωτο,

τον τρόμο μου σχεδόν αχαλίνωτο.

 

Είπα, να το πετάξω στα κύματα

ψαλμωδώντας το «Πέσατε Θύματα»,

μα μια φωνή Προγόνου μου μίλησε,

τέτοια περίπου λόγια σερβίρισε:

 

«Κρίμας οι Μαραθώνες κι οι Κούλουρες…

Μοναδικό φαγάκι σου ο πουρές

και κουραμπιέδες ως επιδόρπιο.

Τήρα τον Τούρκο με τηλεσκόπιο,

 

μα μην γρινιάζεις τσίφτη αργότερα,

που θα ΄σαι στριμωγμένος στα ενδότερα,

μ΄ένα καυλό στον κώλο σα μέγαρο,

κι όλοι σκατά θα ρίχνουν στον παίδαρο».

 

Τουφέκι μου στα χέρια μου κράτησα,

γερά στα δυό ποδάρια επάτησα,

κι άμα γουστάρεις είπα Γειτόνισσα,

σύρε και σάβανα σου κανόνισα.

 

Τα Παλούκια

Θέρος βαρβάτο, Αηλιάς, δρωτάρι στην Αθήνα,

με λέγει η γυναίκα μου η ευειδής Κατίνα:

«Παγαίνουμε προς Πέραμα μαθές να δροσιστούμε,

να φάμε, να ξεσκάσουμε φεγγάρι νιό να ιδούμε;»

 

Της έκαμα το θέλημα και δέκα το βραδάκι,

μαρίδα του Περάματος ΄ξηγιόμασταν μ΄ουζάκι,

κι εκεί που τρωγοπίναμε: «Καλά ΄ναι τα κουτούκια,

μα ορέχτηκα βρε Γιάννο μου μια τσάρκα στα Παλούκια!»

 

Κι εκνευρισμένος φανερά γυρίζω: «Κατινάκι,

ξινά θαρρώ πως βάλθηκες και ψάχνεις κοροϊδάκι.

Καλό λοιπόν να μαζευτείς, ν΄αλλάξεις την κασέτα.

Παλούκι διαθέτουμε. Παλούκια, ξέχασε τα!»

 

Οι Ζάχαρες

Σαν σε λιγώνουν ζάχαρες

και μέλια και χαλβάδες,

ορθόπλωρη τη σκέψη σου...

Κρυμμένοι στις συστάδες,

 

ίσως να βρίσκονται ληστές

της θέλησης για πάνω.

Άφες λοιπόν τους γλυκασμούς

και μάθε γέρο-τράγο:

 

«Όπου σταυρός και ταραχή

εκεί και στιχουργία,

ότι δεν βάζουν ηδονές,

ψυχές σε λειτουργία».

 

ΣΤΑ ΣΥΓΚΑΛΑ

Καπνός τα χρόνια της γιορτής

στων κοριτσιών τις φούστες.

Ένα γκρεμό σιγά πατώ,

σ΄ένα σχοινί ακροβατώ,

με σκουριασμένες σούστες.

 

Μικρός Θεός μ΄ακολουθεί,

όπου πηγαίνω πάγει.

Γράφω δυό στίχους στο χαρτί,

για την φραγμένη αορτή,

και γύρω μαύροι πάγοι.

 

Αγνός δεν είμαι… Τι μ΄αυτό;

Η ζήση αν και στείρα,

αρχίζει πάντα με χαρά,

τάζει με σέσουλα παρά,

ταξίδεμα στη Σύρα.

 

Θηλειά πλεγμένη στο λαιμό

με σέρνει από γέννα.

Το νοιώθω τώρα πιά καλά,

που έρχομαι στα συγκαλά.

Σε μήτρα ήμουν βλέννα.

 

 

 

 

 

Με δυό λέξεις

Μπροστά,

οστά!