Πρώτη Κυριακή του Τριωδίου

Σ΄ένα κήπο λυπημένο,

όλο μάρμαρα χυμένο,

χρόνια δέκα καρτερώ,

να φανείς παλιά μου αγάπη,

απ΄τον χρόνο τον χασάπη,

πληγωμένη στο φτερό.

Έχω τόσα μαζεμένα

λόγια φαρμακοπιωμένα,

που δεν γρίκησε κανείς.

Λόγια μοναχά για σένα,

σα γιορντάνι, σα καδένα,

στο λαιμό μιας Βακτριανής.

Έλα πιάσε το φλιτζάνι,

(κάποτε με λέγαν Γιάννη)

δίπλα κάθισε Καλή.

Ο καφές κι αν παγωμένος,

άνοστος, ξεθυμασμένος,

σ΄ένα σμίξιμο καλεί.

Μες στο κύμα των τραυμάτων,

ορατών και αοράτων

κι αν δεν έρθεις είμ΄ εγώ,

για τους δυο μας να τοξεύω

το θεριό, να ταξιδεύω 

με την σάπια μου Αργώ.

Συ πατρίδα και Κολχίδα

από τη στιγμή που σ΄είδα,

μέχρι τώρα που θα βρω,

μαύρο θάνατο στο κήπο,

απ΄των ρολογιών το χτύπο,

μ΄ωροδείκτη στο πλευρό.