Ασώτου

Της Αττικής σιχάθηκα το φάος και το άλας,

στρέφοντας νου κι εντόσθια στη γη των Αφανών,

όπου συγύρισα μονιά δίχως σκεπή ο τάλας,

μ΄ένα λαμπτήρα  βατ οκτώ αστέρων απλανών.

Που ο Πατήρ, τ΄Αδέρφι μου, της μάνας το μνημούρι,

που όριζαν τις ώρες μου και τη καλή χρονιά;

Τώρα πικρότατοι ψαλμοί ξεπλένουν το αχούρι

απ΄την οσμή των γουρουνιών που βόσκουν στη γωνιά.

Εμπρός λοιπόν στα πόδια μου...Τη νυστουριά τινάζω,

κι ευθύς για εισιτήριο: <<Ντέκι για Πειραιά>>.

Εις εαυτόν μου στρέφομαι κι  από χαρά κοάζω:

<<Βατράχι σου πατρίδα μου, γλυκιά και γηραιά.

Πατέρα μου, στο Σούνιο που στέκεις πετρωμένος

ζωντάνεψε, τα μαύρα μου μαζεύω τα πανιά,

και σού ΄ρχομαι σα ζήτουλας στην αγκαλιά χωμένος

την σην αεί να στέκομαι, τι δράκος η  ορφανιά...>>