Διδότου

Μες στη βροχή σε καρτερούσα στη Διδότου,

νύχτα λευκή θα ΄πρεπε να ΄ταν η τετάρτη,

στις τσέπες μου σχισμένο έσφιγγα ένα χάρτη

κι ένα φτερό αγγέλου αιμάτινο εκπτώτου.

Τα φώτα κίτρινα στα ρείθρα λαμπυρίζαν,

κάτι πλαγγόνες ξεγδαρμένες σε βιτρίνα

όλο μου γνέφαν, κάπου αχούσανε κλαρίνα

που στ΄άκουσμα τους Παναγιές πικροδακρύζαν.

Ποτέ δεν ήρθες κι οι ομπρέλες του Χερβούργου,

θυμίζουν έρωτα κλινήρη που σαπίζει,

σε κάποιο ντοκ λες κι είναι πόρνη που γυρίζει,

σκαμπίλι ψάχνοντας και λάζο ενός κακούργου.

Έχουν περάσει από τότε χίλια χρόνια...

Σαν τον Ρεμπώ πάνω σε μπάρκο μεθυσμένο,

ναυσιπλοώ απ΄το γεννιέμαι ως το πεθαίνω.

Νύχτα λευκή... Διδότου...Μένω από πιόνια...