Συνταξιούχος 

<<Σαράντα χρόνους στο γκεζί,

τόσους και να εισπράξεις>>,

τον εαυτό μου νουθετώ...

<<Πένης θα τα τινάξεις>>,

ένα διαβόλι μέσα μου

σαρκάζει <<και μπατίρης!

Βλέφαρο ρίξε στο γυαλί!

Τούτος ο κακομοίρης

εσύ, που ήσουν κάποτε,

άνθος αραβοσίτου,

νυν εορτάζεις Κυριακή,

αυτή του Παραλύτου...>>

Κι έτσι κοπήκαν τα φτερά,

μαζεύτηκα και λέω:

<<Να ζήσω πλέον δε ποθώ,

άλογο ψωραλέο...>>