Γραφεία Ταξιδίων

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-Που φεύγεις κάθε βράδυ κι αλωνίζεις;

Ποιά σε μαζεύει; Μίλα θαρρετά.

Μπιζέρισα μαζί σου. Αρκετά…

Έτσι κι αλλιώς την μοίρα σου ορίζεις.

-Την πόλη σεργιανώ, κοιτώ βιτρίνες

γραφείων που σε στέλνουν μακριά,

σε άλλες πολιτείες και χωριά.

Τι Λόντρες, τι Παρίσια, τι Μυκήνες…

…………………………………………………………………………………………………

-Πως να στο πω χρυσή μου φιλενάδα…

Τον άνδρα μου τον χάνω. Συμφορά.

Κάποιας πουτάνας έπεσε βορά

και ψέματα μου λέγει στην αράδα.

-Ησύχασε… Παντέρημος γυρίζει

με μάτι θολωμένο. -Και λοιπόν;

-Μπροστά σ΄ένα Γραφείο Τελετών,

τον πέτυχα προχθές αργά στου Γκύζη.

 

 

 

 

 

Βραδινή Περιπολία

 

Χιονίζει θλίψη τούφες στο Παγκράτι

κι απόγνωση στου Μετς τις γειτονιές.

Ξεροσταλιάζουν πόρνες στις γωνιές.

Τιτανικός το νυφικό κρεβάτι.

 

 

Παράνομα ζευγάρια στους γκισέδες

φθηνών ξενοδοχείων. Ενοχές

που ξέφτισαν. Σκληρές οι εποχές,

πρόσωπα ενυπόθηκα, σκεμπέδες.

 

 

Γαυγίζει το σκυλί τον τρωγλοδύτη,

που βγήκε με μπαστούνι στο δεξί.

Απάχηδες στην πιάτσα των ταξί,

μια γερασμένη σέρνουν Αφροδίτη.

 

 

Χιονίζει θλίψη τούφες στο Παγκράτι.

Στου Βύρωνα το στρώνει. Περπατώ,

μ΄ ένα στις πλάτες χάρτινο παλτό.

σηκώνοντας γιακάδες στην Απάτη.

 

 

 

Αληθώς ο Κύριος

 

Μιας άνοιξης τα κόκαλα ξεθάβω,

με σθένος νεκροθάφτη. Κυριακή,

Θ΄ακούσω των Τυφλών την υλακή,

πριν να φιλήσω τρις τον Δικολάβο.

 

Τα μέσα μου ερήμωσαν τοπία,

σκοτώθηκε το φως. Γυμνός Θεός,

με κράζει <<φίλο>>. Μένω ενεός…

Τη νέα πως ν΄αντέξω ουτοπία;

Χειρόκτια, ημίψηλο, μπαστούνι.

Πολύ στ΄αυλάκι κύλησε νερό.

Λαφρύ της αλκυόνας το φτερό,

μου χάρισε ξανά διπλό τακούνι

 

 

κι ένα καθρέφτη χιλιοραγισμένο

απ΄τα Λερναία είδωλα. Ορθός,

μ΄ένα κερί σωσμένο: <<Αληθώς

o Κύριος>>, στις Θύρες επιμένω.

 

Η Επιστροφή του Ασώτου

Πεισματικά τα μάτια θα σφραγίσω.

Ποιός θέλει ν΄ αντικρίζει το κακό;

Μ΄ένα παλιό BMW μοτοσακό,

στις στράτες θα χυθώ μήπως και λύσω,

 

τα μάγια που τσιγγάνες φρενιασμένες,

κάποια βραδιά τριγύρω απ΄τη φωτιά,

μου πλέξανε. Με τι αποκοτιά,

τους πατρικούς λησμόνησα λιμένες,

 

για να με χάψει κύματος ορφάνια,

σκουριά και λαμαρίνες; Γιατρικό

οι θάλασσες μα τράκο ξαφνικό

κι ο βίος με παρένδυσε φουστάνια.

 

Κοντέρ στα εκατό, στο μπράτσο κράνος,

ξεφούσκωτα τα λάστιχα , γυαλί.

Μπροστά μου μίλια βρώμικο χαλί

κι εγώ λάθη γιομάτος πορτολάνος.

 

Ο Κλέφτης του χαλκού

 

Τάφοι μιλώ σας σαν σε φίλο γκαρδιακό,

που μπλέχτηκε στις γάζες κάποιας δύσης.

Χειμέριος εδώ σταθμός Λαρίσης.

Τρένα χωμάτινα κι εγώ μ΄ένα φακό,

 

γυμνός καθώς με θέλησαν τα Σάββατα

και των χρησμών η δίπορτη συμπόνια,

του κάτω κόσμου σφίγγω τα μπουλόνια,

λιπαίνοντας τα με κηρό και νάματα.

 

Ίζημα Κυπρογέννητο και χίμαιρα,

στα bar πληρώνω αδρά του Παραδείσου.

<<Στους άνεμους τους τέσσερις αφήσου,

και σ΄όλα της Παρέλασης τα εφήμερα>>,

 

μια μπιστική φωνή από τα έγκατα

όλο σερμπέτι λησμονιά χαρίζει.

Αλλοίμονο, τις μέρες μου σκοτίζει

ο Κηπουρός, σηκώνοντας μου δέκατα.

 

Στον Σταθμό

 

Μονότονη βροχή. Το τρένο

καθώς προβλέπεται θ΄αργήσει.

Σίμωσε κι όλας, ήρθε η Δύση,

μα εγώ δεν παύω να προσμένω.

 

Μούγκρισε κάποιος:<< Καλημέρα>>,

χρόνια πολλά πριν. Ο Σταθμάρχης;

Σ΄αυτά τα μέρη για να υπάρχεις,

μάλλον ξαστόχησε η σφαίρα.

 

Σκύλος που τρέμει μες το κρύο,

φεύγει μακριά, δεν πλησιάζει.

Από τους δυό μας ποιος ουρλιάζει;

Το luger βάζω στο κρανίο.

 

Λυκόφως των Θεών. Τα ρέστα

απ΄τον Ζητιάνο θα ζητήσω.

Το χέρι αργά φέρνω στο γείσο

κι ύστερ΄ατέλειωτη σιέστα.

 

Δεύτερες σκέψεις

Αφήνω τους καιρούς να με πληγώνουν.

Σαν τι πειράζει; Έχω διδαχθεί

να τρέχω στην κρυφή καταπακτή,

κάθε φορά που άσχημα στραβώνουν,

τα πράγματα του βίου. Μέλαν πλοίο,

καλεί με σ΄ένα μπάρκο. Σαν ξερά

τα πόδια στη σκαλιέρα. Χθες φτερά,

μα σήμερα του Δεκεμβρίου δύο,

οι άγκυρες ασήκωτες. Πυθμένας,

στρωμένος με μποτίλιες SANDEMAN.

Τι ξέρει από κόμπους ο Αλκμάν;

Ένας σαρκώδης άτρητος υμένας
 

αναμεσίς στα σκέλια, το ταξίδι

δυσκολεύει. Τι δοκιμασία;

Άλλωστε μισώ την υγρασία

κι έχω περάσει τα πενήντα ήδη.