Χορεύοντας Πυρρίχιο

 

Χορεύοντας πυρρίχιο θα φύγω

για την πατρίδα κάτω τη μεγάλη.

Κρυφό με περιμένει ακρογιάλι

κι ένα κορίτσι πρόθυμο για τρύγο.

 

Παράπονα δεν έχω κι ούτε πρέπουν,

σε άνδρα που ευτύχησε του Δία,

το πρόσωπο να δει και την ευδία

των ουρανών που την Ελλάδα σκέπουν.

 

Χορεύοντας πυρρίχιο θ΄απλώσω,

τα χέρια στον αγέρα νιό γεράκι.

Στρωμνή μου καπνισμένο μπαϊράκι

σ΄ ένα ταφί μια στάλα. Ας ξαπλώσω…

 

 

 

 

Ένα όνειρο

 

 

Φωνή του Καρυωτάκη: <<Εφετεία,

πρεζόνια στο Μουσείο, σάπιες γέννες,

παρθενικοί διάτρητοι υμένες,

εδώ στων νηπενθών την επαιτεία>>.

 

Σημαίνει μανιασμένα ξυπνητήρι,

που μέσα μου λαγούμι χρόνια σκάβει.

Γαυγίσματα… -Τρελλάθηκες Εκάβη;

Του πέμπτου, φονικό το παραθύρι…

 

Λ

 

Τους τάφους μας θε νάβρει στα χωράφια,

λίαν πρωί αγρότης με τρακτέρι.

Η τσάπα του δαμάζοντας τ΄αγέρι,

τα λυρικά θα σκιάξει τα ελάφια.

 

Αφρός πυκνός απάνω λησμοσύνης,

και γύρω μας στυγνή τυμβωρυχία.

Θ΄απλώνεται στον κάμπο ησυχία,

ανάκατη με εσάνς της βαλβολίνης.

 

Και ξαφνικά φωνή από τα δάση,

Θα μαρτυρήσει όνομα, πατρίδα.

(Το Λάμδα πια φθαρμένο στην ασπίδα).

Δεν πρόλαβε κανείς μας να γεράσει.

 

Ο Τειρεσίας

 

Οι φίλοι με φωνάζουν Τειρεσία,

τηρώντας μια παράδοση παλιά.

Στις πλάτες μου μανδύας τα μαλλιά,

προσφέρουν τακτικά υπηρεσία,

 

σαν η γυναίκα μέσα μου θεριεύει

και σέρνεται στης Θήβας τις βραγιές

γυρεύοντας φιλί. Πρωτομαγιές,

το χέρι μου νιο φίδι σαϊτεύει.

 

Εννιά της γυναικός και μια του άνδρα,

ξηγήθηκα της Ήρας. Συμφορά…

Με την Θεά αστείο δεν χωρά.

Γενιές επτά τυφλός κι έξω απ΄τη μάνδρα.

 

Στη μητρική αγκάλη κατσουφιάζεις

Οιδίποδα, βουλώνοντας τ΄αυτιά.

Σπαρτός που να βρεθεί; Μόνο γατιά

που σαν τ΄ακούς Γενάρη σκοτεινιάζεις.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Ο Άλκης την Διακαινήσιμο

 

Υγρά δοξαστικά των Υπερβάσεων,

μια Κυριακή και σχόλη με ποτίζουν,

αρσενοκοίτες. Σφήκες παιανίζουν

σα χάλκινες σωλήνες παρελάσεων,

 

ύμνους παντού. Το πτώμα του τριήμερου

προσφέρεται σε γεύμα εργασίας…

Αλάτι στις θηλές της Ασπασίας,

τη γεύση αλλοιώνει του Εφήμερου.

 

 

 

 

 

 

Η Συγνώμη του Chrapek

 

Συγνώμη που κοιμήθηκα στον Κήπο.

Τι σου΄ναι φευ μισό Hipnosedon…

Ολόφωτη εντός μου η Βαβυλών,

του νου μου επιβράδυνε τον χτύπο

 

και σφάλισαν τα μάτια μου ακαίρως,

την ώρα που ζητούσες συνδρομή.

Φαντάστηκα πως ήμουν σ΄εκδρομή,

γλυκιά η βραδιά τ΄Απρίλη, σχεδόν θέρος.

 

Συγνώμη που κοιμήθηκα στον Κήπο.

Μισή μποτίλια έφτασε κρασί...

Κομμάτι έχει πάρει το σασί

και τρέχ΄η αφεντιά μου μ΄έναν ίππο.

 

Το χώμα τι σκληρό; Πόσα ζουζούνια;

Ο Μάλχος να σφαδάζει: << Ωχ τ΄αυτί>>.

Τι νύχτα Θε μου ήτανε κι αυτή

κι οι άνθρωποι εδώ; Σχεδόν γουρούνια…

 

Λογαριασμό γυρεύεις; Πάσο πάω. Στείλ΄τον.

Του χρόνου, θε να κοιμηθώ Χριστέ στο Hilton.

Τρίτη Μεγάλη

 

Τρίτη Μεγάλη σπέρνουν συμφορά,

της Παναγιάς με κόσες μπας θερίσουν.

Ενδύματα που θα βρουν να μερίσουν,

που πήρε πια κεφάλι η φθορά;

 

Τα κόκαλα; Τους κάνουν μια χαρά.

(Κερκίς, πλευρές, ωλένη, μηριαίο).

Το τέλος μου προβλέπεται ωραίο,

στη πράσινη  μπανιέρα του Μαρά.