Ο Πανικός

 

Των ηδονών το τρύπιο το φλασκί,

δεν θέλησα και βγήκα διψασμένος

δάσα να περπατήσω. Με τι μένος

ο  Πολυπήμων <<γιάλα>> φωνασκεί,

 

τη σάρκα μου τανύζοντας σκληρά,

σε κλίνη απάνω; Κηρό Ισπανικό

τ΄αυτιά βουλώνω, προτού τον Πανικό

κατανικήσω, μ΄άσφαιρα πυρά.

 

Δεύτερη Παρουσία

 

Τη Δεύτερη θα ζήσω Παρουσία,

στις πρώτες καθισμένος τις κερκίδες

μαζί με τις πιο λάγνες Ελληνίδες.

Γιατί να σημειώσω απουσία;

 

Κι αν τύχει και το θέαμα μ΄αρέσει,

τα πόδια θα κροτήσω σα παιδάκι.

Το τραμ ευθύς γραμμή για Καλαμάκι

με χιώτικο κρασί να γίνω φέσι.

 

Τη Δεύτερη θα ζήσω Παρουσία,

κρατώντας την κοιλιά μου απ΄τα γέλια.

Δεν σκιάζουν μένα διάβολοι, τσιγκέλια.

Τη μάνα μου τη λεν Αχερουσία.

 

Το φάρμακο; Απλό καθώς ταιριάζει.

<<Μια δόση γλυκοθώρητου αιδοίου>>.

Εκεί η εμορφιά βοά του Θείου

κι άσε τον κάθε παλαβό να βράζει.

 

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita,

με κουρελού γυρνούσα πανωφόρι

σπασμένο σειώντας μάγκικα το δόρυ,

καθώς παιδί  ξυλάκι από γρανίτα.

 

Οχτρός σιμά, ξοπίσω μου φονιάδες,

κάπου ψηλά στριγγλούσε μια σειρήνα.

Σκιαγμένη η καρδιά μου ελαφίνα,

πάσχιζε να ξεφύγει αδελφοφάδες.

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita,

υπήρχα το περίγελο του κόσμου.

Μόνο στα λόγια ΄ρχότανε βοηθός μου

ο φίλος.  Χτυπημένη <<Comparsita>>

 

και χόρευα σακάτης δίχως ταίρι,

ανοίγοντας λαγούμια με τα πόδια.

Ο δρόμος μου σπαρμένος με διόδια,

σταμάτα- μπρος, καπνός το καλοκαίρι.

 

Nel mezzo del cammin di nostra vita,

ο έρωτας σαμάρι απά στις πλάτες.

Ξανθές ποθούσα, λάγνες μαυρομάτες

μα πιο πολύ του Μαιτρ τη Μαργαρίτα.

 

Πως κύλησαν τα χρόνια μου νεράκι;

Πως σάλεψε η τάξη των Πραγμάτων;

Το μόνο που με σώνει τώρα ο Πλάτων

κι ένα χωριό κρυμμένο στην Ιθάκη.

 

 

 

Στα συν

Στα συν το πύον της πληγής, η γλύκα

μιας νύχτας στα σεντόνια της Ελένης,

ο ζόφος του να ζεις και να πεθαίνεις

ως Ιακώβ, μολύνοντας την Πνύκα.

 

Στα συν ποτάμια βουερά, η πόρνη

που μίλησε με πνεύμα Επισκόπου,

οι στίχοι στο κεμέρι λογοκλόπου,

της άνοιξης το έμπα στην Μεθώνη.

 

Στα συν της Άνδρου ο βοριάς ο πότης,

του Άδη το λευκό το κυπαρίσσι,

ο Μάνος, η  Καλή απ΄το Παρίσι

με τον Μονταίνι στο προσκέφαλο της.

 

Στα συν ρουμάνια, ο πευκιάς στον ήλιο,

το τρένο των οχτώ για Κατερίνη,

η Τρίτη των Παθών μ΄ ωκυτοκίνη

κι εγώ γέρος αργός να πίνω τίλιο.

 

Κατοχή

 

Γαυριάζει ο πουνέντες. Πυρκαγιές

θα κάψουν ότι άφησεν ο Πάγος.

Να ξεπλυθεί πως γίνεται το άγος,

σαν ξένες ακλουθάω προσταγές;

 

Του δούλου το Βαγγέλιο: <<Θαλπωρή

χρειάζεται το σώμα και φροντίδα>>.

Το ξέρω μα το ξέρει κι η Ακρίδα,

γι΄αυτό και να κατέχει με μπορεί.

 

 

Τραγούδι για τον Δήμιο μου

 

Την γυμνή περιφέρεις την σπάθη

στο ζερβί, καθώς έκαμες πάντα.

Οδοιπόρος ορέων σαράντα,

αφουγκράζεσαι… Ύαινες; Πάθη

 

ζυμωμένος, θυμίζεις θρεφτάρι

στου Διός το μαντρί. Μουγκανίζεις.

Τον σφαγέα σου τώρα ορίζεις,

δίνοντας του την σπάθη με χάρη.

 

Ευθύνη  Πατρότητος

Φοβερές με σπαράσσουν ωδίνες,

μιας Πατρότητος κίβδηλης πάλι.

Απ΄το χέρι γλιστρά το πηδάλι…

Ν΄αναλάβω δεν γύρεψα ευθύνες.

 

Μόνο λίγο θυμάρι της Άνδρου

και δυο κόκκους σινάπεως πίστη,

έχω κρύψει στην Άγια τη Κύστη.

 Η παλιά γειτονιά τ΄ Αλεξάνδρου,

 

ένα στρέμμα χωράφι που  φθίνει 

στους ήλιους, λασποχέντρες γιομάτο.

Των Προγόνων το λέσι σε βάλτο

ακέφαλο. Χορτάτη βενζίνη

 

η λαμπρή πυρκαγιά που χυμάει,

σαν ασλάνι το νύχι  να μπήξει,

στης Φυλής τα λαιμά. Λάθος στίξη

και το Πνεύμα βαριά βλαστημάει.