Παρασκευή Ως Μεγάλη Πάντα

Στην Εθνική σκληρή φωτοχυσία,

λιγώνει τις αισθήσεις. Οδηγώ

γυρεύοντας σκαρί και Ναυπηγό

κι ένα χαμένο Λόγο του Λυσία.

 

Η θάλασσα ανοίγει σαν εταίρα

τα πόδια της στον κάθε μουστερή.

Πως λιάνεψε το χάσικο κερί

που λέκιαζε την κάσα του Πατέρα;

 

Καρφώνω τις ταχύτητες. Σφαδάζει

το λάστιχο μιας ήμερης χαράς.

Μηλαδερφός βοριάς, χορευταράς,

τη σκόνη απ΄τα σάβανα τινάζει.

 

Στην Εθνική ριγούν τα μεσημέρια,

παρά το κυνικό τους το παλτό.

Χιτώνιο δερμάτινο, φθαρτό

μου στέλνει ακατάπαυτα χαμπέρια.

 

Πέμπτη

 

Θάλασσες ρεκάζουν e la nave va.

Σηκώνεται πουνέντες, σκοτεινιάζει.

Άθως τις αρτηρίες τώρα φράζει,

κάλλιο να χαμε σταυρώσει Βαραββά.

 

Δίχως παρακλήσεις μοιάζουν μαγικά,

ακόμα και τα έρμα καφενεία.

Σαν το βαστάς μπροστά σου την Πενία,

στα χίλια της μηχανής της κυβικά,

 

καβάλα θα πετύχεις δίχως άλλο.

(Λίγη βενζίνη και κινάει ο Μύθος).

Φρυγμένος της Ακρόπολης ο Λίθος,

σέρτικα καταριέται κάποιον Παύλο.

 

Κίτρινη βροχή πάνω σε μια πόλη

που βάσταξε σεμνά τις ονειρώξεις.

Φτάνει ω Ξένε με ψυχή να σπρώξεις,

το κάθε τι για να γυρίσει ασβόλη.

 

Τετάρτη

Δεν θέλω κοπετό και τσιριμόνιες,

την ώρα της μεγάλης μου φυγής.

Η πιο στυγνή παρθένα της Πηγής,

ας νίψει μ΄αλισίβα και κολόνιες,

 

επιτηδείων λόγια μελωμένα,

μα χάρτινα σαν Χόλυγουντ φθηνό.

Αρκεί το κατωσέντονο λινό,

της Κόλασης τα σύρματα κομμένα.

 

Τρίτη

Γελάσαμε πολύ με το σκοτάδι,

τις χίμαιρες, τα πτώματα των φίλων.

Τα βάρη μας στες πλάτες του ο Μίλων,

φορτώθηκε και βγήκαμ΄όλοι λάδι.

 

Γελάσαμε πολύ με τις Ακρίδες,

με τη σφαγή προπάντων των νηπίων.

Μα σαν παραχορτάσαμε το πύον,

ξεπέσαμε και πάλι στις φροντίδες.

 

Δευτέρα

Τη νηνεμία πώς να βρεις στα σούπερ μάρκετ

σαν σε φυσά κλιματισμός από παντού;

Χαμαί, ανάσα, τσιμουδιά μικρή Ραλλού…

(Ρόδες, σασί, καρμπυρατέρ, κάθισμα μπάκετ

 

κι ένα τιμόνι γυρισμένο προς της Λήθης

τα παραπήγματα). Αρχόντισσα κυρά,

βλέμμα καθάριο σαν θα πέφτεις στη πυρά,

την νεκρική που φούντωσε ο γερο- Σκύθης.

 

 

 

Τρώων

Χειμώνες τις βροχές τους ακονίζουν,

στη πέτρα την ατίμητη του Κτήνους.

Η Κτίση βρικολάκιασε. Αλμπίνους,

δεν θέλησα θεούς να με ορίζουν.

 

Και κάθε που μουχρώνει σαν των Τρώων

ανάψει το φανάρι, συλλαβίζω

μια προσευχή. Προς θάνατον βαδίζω,

εγώ ο ιδαλγός κραυγών και γόων.

 

Ελήλυθεν η ώρα

Αφήστε τα σκυλιά της καταιγίδας,

τον τρίβωνα με χάρη να ξεσκίσουν.

Το γόρδιο δεσμό ίσως και λύσουν,

με τρόπο να ταιριάζει της πατρίδας.

 

Ελήλυθεν η ώρα. Οι καμπάνες

Παρασκευής Μεγάλης, μας προγκάνε.

Άκου… Για φύτρα κίβδηλη μιλάνε.

Σε λίγο, θα μας μυξοκλάψουν μάνες.