Β

 

Μες τους δρόμους Σουμπερίτες και Χίτες,

λούγκερ, πιόμα, κατακόκκινες μύτες.

Στο γραμμόφωνο ρεμπέτικοι δίσκοι

και γω σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι.

 

Μέσα-όξω ξυρισμένα κεφάλια,

γαίμα, σπέρμα, ιδρωτάρι και σάλια.

Στο κρεβάτι συ γυμνή οδαλίσκη

και γω σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι.

 

Ραψωδίες, Killah Past, Αμφιάλη,

Ναυπηγεία, ταξική διαπάλη.

<<Νοσφεράτου>> στη t.v με Κλάους Κίνσκι

και γω σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι.

 

Κοινωνία βουτηγμένη στη τρέλα,

<<φύγε>> λέει μα χυμάει στη Στέλλα.

Τα ξανθά της τα μαλλιά σε κανίσκι

και γω σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι.

 

 

 

 

 

Α

Κερκόπορτα θα ανοίξω και προδότης,

Θα βαπτιστώ στη μνήμη των πληβείων.

Εγώ της Αγοράς ο μαύρος κύων,

εγώ και του Κοινού ο εξωμότης.

 

Δεν βάσταξα να ζω με ψευδαισθήσεις.

Μοίρα μου κοπετός, πληγή και ρήγμα.

Των ερπετών συνήθισα το δήγμα,

τόσο που περιττεύουν εξηγήσεις.

 

Καρδιά μου

Καρδιά μου γυάλινη στη Νύχτα των Κρυστάλλων,

τον φονιά σου μην τρέμεις, κάμε κουράγιο.

Θάλλει κάπου και για σε ένα μουράγιο,

όπου αχός υψώνεται τραχύς στροφάλων.

 

Καρδιά μου χάρτινη, έχουν πυρές ανάψει

οι Σταυρωτήδες και σέρνουν το χορό τους.

Λύκους τώρα τρέφει η πηγή του σκότους,

μα η φωτιά σου δυνατή θε να τους κάψει.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στο Τροπικό του Καρκίνου

Τα μαύρα τα πουλιά πάντα ζευγάρι,

χαράζουν της εταίρας τη σαγήνη,

με χάρη μπαλαρίνας των Μπολσόι.

Λειψό αποβροχάρικο φεγγάρι,

τη ζώνη του αδίκως πάλι λύνει,

Δάφνις που θε να μείνει δίχως Χλόη.

 

Και γω από γκρεμνούς αποσταμένος,

μιαν έξοδο γυρεύοντας κινδύνου,

στις πενιχρές συντάξεις των κλειδούχων,

τα χείλη θα ματίσω. Με τι μένος,

στο Τροπικό με πνίγουν του Καρκίνου,

ωκεανοί ποτών αλκοολούχων;

 

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ

 

-Αυτός θανάτω θάνατον πατήσας

κι εγώ σε λάκκο άγνωστος νεκρός.

<<Με το κουτάλι χώμα θε να τρως>>,

τα λόγια τα μισά μιας κλέφτρας κίσσας.

 

Το κομπολόγι ξέχασα στο σπίτι.

Πώς να περάσει γιέ μου η βραδιά;

Μεγάλωσε του κήπου η ροδιά;

Προσέχεις να σφαλίζεις με τον σύρτη;

 

-Πατέρα, τι λαλείς με το καλάμι;

Κιβουριασμένο σ΄έχω στο Μπραχάμι…

 

 

 

 

 

 

Το Σονέτο του Προδότη

Του χαρτοπαίκτη ζήτησα συγνώμη

και χύθηκα στους δρόμους συγχυσμένος.

Ο Άργος στο κατόπι λυσσασμένος,

μου γαύγιζε: <<Θυμήσου την Ιθώμη>>.

 

Οι μάχες τους με είχαν ξετινάξει.

Κάτι ψιλά στις τσέπες, μια γαλέτα.

Καβάλα σε τρελή μοτοσικλέτα,

κάθε ρωγμή του νου μου είχα φράξει.

 

Και πριν να βρω τον Λόγο που λυτρώνει,

τον Λόγο τον γυμνό της πρώτης νιότης,

δίχως αιτία λύγισε το γόνυ.

 

Στριγγλίζανε σειρήνες. Ο προδότης

πασπάλιζε τα δέντρα μαύρο χιόνι.

Η Μοίρα είχε βρει τον άνθρωπο της.

 

 

 

 

 

 

 

Ο θείος Βάνιας

 

Πλακόστρωτα στενά του Παραδείσου

και σεις φανάρια γόνιμα του νου,

η στράτα μου γραμμή στην Καρκαλού,

με βγάζει και στα δάσα του Θερίσου.

 

Καιρό με πιλατεύανε λιακάδες.

Πως βάσταξα μαθές το τόσο φως;

Στη Κόλαση καλύτερα τυφλός,

παρέα μ΄ένα τσούρμο αδελφοφάδες,

 

παρά στης λησμοσύνης τη σχεδία

ερέτης. Του Θεού καματερό,

ανάμεσα στο Σίγμα και το Ρω

θυμίζω πανικόβλητα παιδία,

 

που γνώρισαν τη πίκρα της ορφάνιας,

στο πρόσωπο του ίδιου τους γονιού.

Ω τσίγκινη φωνούλα τρυγονιού,

μολόγα τους καημούς του θείου-Βάνια…