Τα Βόδια

 

Σφάξαμε τα βόδια λιμασμένοι

και ταχιά σαλπάραμε για σπίτι.

Βάλαμε τις σφήνες και τον σύρτη,

στο καρφί κρεμάσαμε τη χλαίνη.

 

Ψέματα στο δούλο, στη κυρά μας,

τάχα πως κοπιάσαμε χορτάτοι.

Μας σακουλευτήκαν απ΄το μάτι

κι απ΄τα μαύρα γαίματα της κάμας.

 

Σφάξαμε τα βόδια μα οι σχάρες

άδειες πάντα πιάνουνε τον τόπο.

(Τελικά δεν άξιζε τον κόπο).

Κρίμα τα λαγούτα κι οι κιθάρες.

 

Στων Στύρων τα γρασίδια

 

Τα σώματα γυμνάζαμε στις θλίψεις,

στον άσχημο καιρό, στη καταφρόνια.

Τις νύχτες του Σεφέρη τα τριζόνια,

μας μάθαιναν να ζούμε με ελλείψεις.

 

Χορτάσαμε λιβάνι νοτισμένο.

(Στα δάχτυλα μας κόλλαγε σα τσίχλα).

Μπροστά σε δυο εταίρες και μια Στρίγγλα,

δώσαμε όρκο τον νενομισμένο.

 

Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια

και γέννησαν αυγά με την αράδα,

το ρίξαμε στο πιόμα, στη  λιακάδα,

ανέμελοι στων Στύρων τα γρασίδια.

 

 

 

Σαν Έχεις Μάτια

 

Σαν έχεις μάτια βλέπεις τους νεκρούς,

να πίνουν χαμομήλι, να καπνίζουν.

Την κάτω γνάθο  άκου τους πως τρίζουν,

σκιάζοντας και τους δέκα τους  λεπρούς ;

 

Κοιτιέσαι στους καθρέφτες. Τι μ΄αυτό;

Ακόμα ένας κίβδηλος Προφήτης…

Έχει κι η τρέλα φευ την οροφή της,

ο Άδης λίτρα έλαιο καυτό.

 

Απ΄ τους εξώστες χάλκινες φωνές…

(Ξυπνήσανε νωρίς οι  Διψασμένοι).

Πρώτη βαδίζει πάντα η Ελένη,

απτόητη προς νέες ηδονές

 

Βάστα Καρδιά

Βάστα καρδιά τη πτώση των χωμάτων,

το βάσιμο στις πέτρες απ΄το φτυάρι,

τον Χάμσουν στης Καλής το μαξιλάρι,

το βάθος και το πλάτος των τραυμάτων.

 

Βάστα καρδιά την έκθεση της Κόρης,

τη βέβηλη ανάσα του Σωτήρος,

του Δικαστή το φλέγμα και το κύρος,

τα Λόγια τα υγράλατα της πλώρης.

 

Βάστα καρδιά και πέσε στη παγίδα,

που σκάρωσε ο Κύκνος για τη Λήδα.

 

Χειμωνιάτικη Κηδεία

 

Σα γείρω μπλαβιασμένος θα μιλήσουνε,
τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
κι αντίς στη κάσα μέσα να με φτύσουνε,
καφέ ρουφώντας στη μεγάλη σάλα,

Θ΄αλλάξουνε συζήτηση. ( Αλλοίμονο,
τον πρώτο οι βροτοί κατέχουν λόγο).
Κατόπιν ζωηροί στο καταχείμωνο,
Θα πιάσουν βελονιά ψιλή τον ψόγο.

Φίλοι

 

Τα Σάββατα μαντρώνονται οι φίλοι,
να πιούν απ΄το σφουγγάρι διψασμένοι,
χολή και ξύδι. Κάποιος θα πεθαίνει,
κάποιος στραβό χαμόγελο στα χείλη.

Αισθήματα φυγόκεντρα, ξεφτέρια
που ράμφισαν νωρίς τον γερακάρη.
Αυλή ταβέρνας, νύχτα με φεγγάρι.
-Παράτα Νικολάκη τη μιζέρια.

Τα κάτοπτρα στον Άδη. Μουρμουράνε
για τρίτοξα γιοφύρια, για μπεντένια,
για χίμαιρες, αλώνια μαρμαρένια.
Τέλος, με οίνο άκρατο μεθάνε.

Και όλο ξεμακραίνουνε οι φίλοι.
(Τα Σάββατα δεν είναι πια τα ίδια).
Τους σέρνουν οι βδομάδες σα σαρίδια,
στο πράσινο απάνω τώρα μίλι.

Ύστατο γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ

 
Σου στέλνω Καίσαρα τούτο το γράμμα,

σαν ύστατο αποχαιρετισμό.
Πριν από λίγο, έχασα τη ντάμα
κι ίσως θυμάσαι ΄κείνο το χρησμό,
που μου χε δώσει η γύφτισσα στη Δράμα.

Γεμίζουν προσευχές τα παρεκκλήσια.
Μεταλαβιά μοιράζουν μαστροποί.
Το δρόμο παίρνω με τα κυπαρίσσια
και πριν χαθώ στην πιο πικρή σιωπή,
τον χάρο πολεμώ παλικαρίσια.

Σα πλοίο φορτηγό πλέω τη Μάγχη,
με φοβερή φουρτούνα στο μυαλό,
ρότα να βρω παρόλη τη στηθάγχη,
μήπως και βγω κουτσά-στραβά γιαλό,
στη μοίρα μου γυρίζοντας τη ράχη.

Και εγώ που ξέρω Καίσαρ τι μας σώζει,
το στόμα θα κρατήσω σκοτεινό
και στο μπερντέ θα βγω του Καραγκιόζη,
για να κρατήσω ρόλο ταπεινό,
αυτό το ρόλο φίλε που μ΄αρμόζει.