Ο Προφήτης

Δεν θέλει να λαλήσει ο Προφήτης.

(Αφήστε τον στη τύφλα του τη μαύρη).

Που πήγε μπρε η φωνούλα του η λαύρη,

το χάιδεμα το επίμονο της μύτης;

 

Δεν θέλει να λαλήσει ο Προφήτης.

Ποιος έχει φράγκα κόκα ν΄αγοράσει

τη σήμερον; Κοντεύει να γεράσει

και θύρες κουρταλεί ο ψωμοζήτης.

 

Δεν θέλει να λαλήσει ο Προφήτης.

Και που λαλεί ποιος πούστης τον γροικάει;

Βαρέθηκαν τα ουαί του και τα βάι.

Στις πιάτσες βρώμα βγήκε: «Σοδομίτης».

 

Δεν θέλει να λαλήσει ο Προφήτης.

Ρωτεύτηκε ο άλουστος αγρίως.

Καμπύλος πια ο λόγος του και λείος,

ήβην δοξολογεί της Αφροδίτης.

 

Δεν θέλει να λαλήσει ο Προφήτης.

Τον έχωσε μια γκιόσα στο βρακί της.

Ξενύχτησα

 

Ξενύχτησα διαβάζοντας Ελύτη.

Η θάλασσα,  σα πόρνη ξεψυχούσε

στα φλεβωμένα χέρια του αλήτη.

Εκείνο που δεν τόλμησα τολμούσε.

 

Ξενύχτησα καπνίζοντας. Τ΄αστέρια

γοργά θε να ξεφτούσαν μαργωμένα.

Πάνω στης προκυμαίας τα μαδέρια,

σωρός δικά σου λόγια πεθαμένα.

 

Ξενύχτησα διαβάζοντας Ελύτη,

με μόνο λαμπατέρ  την Αφροδίτη.

 

Προς τη Καρδιά

 

Απρόσιτο το κέντρο της Καρδιάς.

(Βαρδιάνοι και Δυνάμεις Ασφαλείας).

Με άλογο φτιαγμένο σαν της Τροίας,

θα παρεισφρήσω Λίβας και Θρακιάς.

 

Δεν θέλω να τελειώσω εναγής.

Η ψύχρα μες στη φλέβα δε μου πάει.

Όλο ακίδα ο Κόσμος και πονάει.

Κάλλιο κι εγώ στο μάτι της σφαγής.

 

Απρόσιτο το κέντρο της Καρδιάς.

Να ζω πως το  βαστάω Άϊ-Λιας;

 

Ο Πεσσόα στις Πόλεις

 

Μεγάλωνα στις άγονες εκτάσεις,

μιας πόλης που διψούσε για οδύνη.

Πετράλωνα με ξύλινο για Ειρήνη,

σκουπιδαριό και ράγες να γεράσεις.

 

Οι Φύλακες κρατούσαν σημειώσεις,

σφυρίζοντας θλιμμένα τραγουδάκια.

Σειρές πέντε στο διάβα μου χαντάκια,

παρθένο με κρατούσαν απ΄ανώσεις.

 

Μεγάλωνα δειλά δίχως Πατέρα.

(Πατέρας μου τα ντοκ του Κεραμέως).

Κανένας δεν μου δίδαξε το χρέος,

με νύχια μου γαντζώθηκα στη ξέρα.

 

Διαβαίνανε τα χρόνια μες στο πάγο

και γω σε πείσμα κει ν΄απλώνω δίχτυα.

Φανφάρες τώρα, κόκκινα σιρίτια,

μα τόσους στίχους δρόμο απ΄τον Τάγο.

 

Πριν κοιμηθώ

Πριν κοιμηθώ, τη μάσκα του Αγαμέμνονα

φορώ και τη πιζάμα με τις ρίγες.

Τρείς το πρωί αντάμα με τον Δαίμονα,

κρασί στυφό και γύρω σμάρι μύγες.

 

Ένα καιρό το λάθος είχε άνυσμα,

μισθό και βιβλιάριο ενσήμων.

Τώρα που την αγάπη δίνω χάρισμα,

με ξόρισαν στο δέλτα των ερήμων.

 

Πριν κοιμηθώ ξυράφι στο προσκέφαλο

και στα πλευρά το θάλπος του Λογγίνου.

Ψυχή μου παραγεμισμένη γνέφαλο,

το μπαίγνιο κατάντησες Εκείνου.

 

Που να σταθώ; Τα κίβδηλα με ρίξανε

σε βαλτονέρι. Γράφω μανιασμένα...

Τα οστά των νικημένων όλα τρίξανε,

μέσα στις κρύπτες όμορφα βρασμένα.

 

Εδώ Ασίνη

 Τα πρωινά μυρίζουν ναφθαλίνη.

(Ωχρά κι ανοικονόμητα τοπία).

Για να σταθεί φωτός ισορροπία,

ανάγκη για φακό κι ασετιλίνη.

 

Και πάντα μια χυδαία λιτανεία,

ζαλώνεται η μπάντα των Πληβείων.

Γαυγίζει στα τυφλά ο μέλας Κύων,

υμνώντας των δεσμών τη τυραννία.

 

Τα πρωινά μυρίζουν ναφθαλίνη.

Ο Ύμνος, Προσευχή, «Εδώ Ασίνη».

 

Η Λιτανεία των Φίλων

 

Οι Φίλοι σε ζυγιές τα κουτσοπίνουν,

σβάρνα κατόπιν παίρνουν τα πορνεία.

Αδάμαστοι και δίχως αγωνία,

τον Άγνωστο Θεό στις κλίνες ντύνουν,

 

με μιας παλιάς πουτάνας τα σεντόνια.

(Στον Οίκο η κυρά φασόλια βράζει).

Θα φτάσουν ξημερώματα μ΄αγιάζι,

μουντζώνοντας των κήπων τα τριζόνια.

 

-Τα νιάτα μου μαζί σου πήγαν στράφι!

-Άκου να δεις, το σύνολο δυο τάφοι!

-Τι πράματα μου ψέλνεις μεθυσμένα;

-Τραγούδια απ΄τα κόκαλα βγαλμένα!