Γκουανταλκιβίρ

Βαθαίνει το ποτάμι μες στη νύχτα.
(Ναϊάδες μεθυσμένες με καλούνε).
Στις τσέπες μου καβούρια θε να βρούνε
οι οχτροί, μπαστούνι άσσο η Χαρτορίχτρα.

«Τραγούδια για νεκρά παιδιά» του Μάλερ,

τσιγγάνες που τσιγάρα ζητιανεύουν.
Των δίσκων οι στροφές πια δεν γιατρεύουν
κι ας βήχουν «Miserere», «Stabat Mater».

Ανάβουν στη μικρή στοά οι φίλοι:

Ο Θέμης, ο Νικόλας, ο άλλος Νίκος.
Σφυρίζοντας των λώρων ο μουζίκος,
εβδόμη θα περάσει του Απρίλη.

Και μόνο του χωριού μου το φλαμούρι,

τις ρίζες του θα δώσει γη και ύδωρ.
Εγώ της θαλερότητας ο κήνσωρ,
εκιά παραχωμένος με τη μούρη.

 

 

 

Το Δυσοίωνο Αντάμωμα των Φίλων

 

Αντάμωσα στα τρίστρατα τον Βύρωνα:

« Στις Θήβες Παγοπώλη τι γυρεύεις;
Σε τι Θεό της Ποίησης πιστεύεις
και σε κοζάρω τζάμπα μάγκα κι είρωνα;

Φαλτσέτα θάβεις κάτω απ΄τη μασχάλη σου.

(Ο Λάιος γραφτό του να ψοφήσει).
Λάλον θα πιείς νερό από τη Βρύση,
μα τίμημα τ΄ακάθαρτα του Πάμισου».

Αντάμωσα στα τρίστρατα τον Βύρωνα,

μια Κυριακή του Αι-Γιάννη και του Κλήδονα.

 

Kindertotenlieder

Αδάμαστος θα πέσω στα νερά,

μιαν άλλην εποχή να συναντήσω.

Αινίγματα της Σφίγγας πως να λύσω,

με χείλη από άλατα ξερά;

 

Πλεμόνι, τον αγέρα τον καυτό,

τα γκρίζα σωθικά διψούν για αίμα.

Συνήθισα την ήττα με το στρέμμα

και κόντρα δεν θα πάγω στο γραφτό.

 

Οιδίποδας στης Θήβας τις μονιές,

Νικίας με τον νου του στην πατρίδα.

Ονόματα γοργά στην κληρωτίδα

κι ας με σηκώσουν νέκυ πετονιές.

 

Ελέησον Θεέ τους Εκδορείς

και δος αντεδωριά χίλια μαχαίρια.

Χαρά που θα γιομίσουν τα πανέρια

με κάρες! Φιλώ Σε οινοβαρής…

 

Αδάμαστος θα πέσω στα νερά,

μ΄ένα τραγούδι για παιδιά νεκρά.

 

 

 

 

Κατακαλόκαιρο

 

Να γράψω, κέφι σήμερα δεν έχω.

(Η έμπνευση στα σπόρκα κάπου ρέβει).

Με θάνατο η Μούσα συνορεύει,

καλύτερα τα νώτα να προσέχω!

 

Η Πράσινη, μαργιόλα, χίλιες σπίθες.

Σωστό οι οφθαλμοί σιδηρουργείο.

Κρασί να βγάλω μες απ΄το ψυγείο

και της ψυχής μου όλες τις αγκίθες!

 

Να γράψω, κέφι σήμερα δεν έχω!

Στον Αλιμούντα πόδια μου ας βρέχω!

 

Δρομολόγια μιας Μνημονιακής Εποχής

 

-Καλημέρα παιδιά, τι χαμπάρια;

-Ο αγέρας μας έχει γανιάσει!

-Δυνατή σεις και άριστη κράση!

-Μπα… Να σύρουμε μήτε ποδάρια!

 

-Καλημέρα παιδιά… Ψυχωθείτε!

Τι λαμπράδα ο ήλιος, χρυσάφι!

-Καπετάνιο αχ  κάμε νισάφι!

-Με προπέλα στο φουλ προχωρείτε!

 

-Καλημέρα παιδιά-τεφαρίκια,

προς τη Δόξα χαράζετε ρότα!

-Αν ερχόμαστε μάστορη ρώτα!

Όπως πας θ΄ακουστούν πουστιρλίκια!

 

-Καλημέρα παιδιά… Το καράβι

δίχως σας, είν΄γραφτό να βουλιάξει!

-Σαν ποντίκια μας έχουν στοιβάξει,

μηχανή και ραντάρ μες στη βλάβη!

 

-Καλημέρα παιδιά, τι χαμπάρια;

-Πως «παιδιά» χαιρετάς τα κουφάρια;

 

Κάθε που ξημερώνει

 Κάθε που ξημερώνει γονατίζω.

(Μαύρο πανί σκεπάζει τους καθρέφτες).

Απ΄τες ρωγμές νωθροί και πλεονέκτες,

τα δόντια μου ανήμπορος τους τρίζω.

 

Στα πέντε μέτρα μ΄έχουνε στημένο.

Τουφέκια καταπάνω μου στραμμένα.

Δικά μου μάτια δύσκολα κλαμένα,

το «πυρ» εδώ και χρόνια περιμένω.

 

Κάθε που ξημερώνει γονατίζω

κι ώρα πολύ το αίμα σφουγγαρίζω.

 

Στο Σαλόνι ο Άσωτος

 

Ποια λάφυρα; Στο στήθος τρεις πληγές,

σαγίτα σταθερά πάνω στη φτέρνα.

Ο πόνος σα λιοντάρι και σα σμέρνα

και σα πικροραγιάνι αληγές.

 

Θυμάμαι που ξανοίχτηκα παιδί,

μια χούφτα σκωληκόβρωτο προζύμι.

Αργότερα θα ΄ρχότανε κι η φήμη,

να φτιάξει έναν τύπο αναιδή.

 

Ως Άσωτος πορεύτηκα υιός.

(Η γεύση των κεράτων τόσο θεία).

Το Σπίτι, σιχαμάρα και αηδία

μα γύρισα τη μέρα του Αι-Λιός.

 

Και να ΄μαι στο σαλόνι χαλαρά.

Στο Κήπο ο Πατέρας μου σκαλίζει

κάτι μηλιές. Τ΄Αδέρφι βοτανίζει…

Κρυμμένο που να έχουν τον παρά;

 

Πορεύτηκα ως Άσωτος υιός,

για να ψοφήσω δώθε παραγιός;