Από τη μεριά της Αντιγόνης

 

Τι γρήγορα ο καιρός κυλάει στο άστυ;
Το ύπνι μου τζιτζίκια λυούν και δένουν.
Όλα λαμπρά. Τα βάραθρα που χαίνουν,
Οιδίποδα ΄ντραλίζουν κι Ιοκάστη.

Κοράσι εγώ ονόματι Αντιγόνη,

(πλεξούδες, φιόγκοι ροζ, χάρτινο βλέμμα),
σαρώνω ουρανούς για κάποια Γκέμμα,
μ΄ανεμελιά πολύ και με ραστώνη,

πριν να σταθώ ξανά μες στην Ορχήστρα,

ως λαγιαρνί στα χέρια του χασάπη.
Τα μυστικά των βάλτων σε ντουλάπι,
καλή θα χρειαστούν μοιρολογίστρα.

Τι γρήγορα ο καιρός κυλάει στο άστυ,

μια με φανφάρες, μια με Καραγκιόζη;
Η Θήβα ω θεατές σα λέσι όζει,
μα ρόλο του ο καθείς, εφ ω ετάχθη.

Ταξίδεψε

-Ταξίδεψε ποτάμι το κορμί μου
στη θάλασσα της Κοίμησης. Σιγώ
μην έχοντας Βιργίλιο κι οδηγό
για συνοδειά. –ΟΡΟΣ ΕΙΜΙ του Δήμου

κι όξω σε θέλω ψευτοποιητάρη…

Ανάγκη σου δεν έχουμε εδώ.
Σα πρόσωπο γελοίο και φαιδρό
εκδιώκεσαι. Σου κάνουμε τη χάρη,

ατός σου να μισέψεις. Ξεκουμπίδια!

Σωστά η εκλογή σου το νερό.
Ξεπλένεσαι μαθές ότι λερό
κι αμάσητο σε χάφτουν νεροφίδια.

-Ταξίδεψε ποτάμι το κορμί μου.

Οι στίχοι με βουλιάξανε,-σκαρί
πολλά κακοφτιαγμένο και βαρύ-,
προς τήρηση προπάντων του εθίμου.

 

Χίλια κομμάτια

 

Και το στερνό βασίλεψε αστέρι…
Κοντοζυγώνεις μέρα, μαύρο βέλο.
Των νηπενθών συνήθισα  το τσέλο,
καιρός για του Αχέροντα το φέρυ.

Απόστημα ο έρωτας στο στήθος.

(Το πύον του μαραίνει κάθε ζέση).
Απ΄το να ζω με δόσεις, κάλλιο λέσι.
Καρδιά μου, ματωμένος γίνου λίθος

και κύλησε στη μήτρα του αοράτου

ανήμπορη πολύ, ραστώνης γέννα.
Ψαράκι χαψωμένο σε κιστέρνα,
ποντίκι στις μασέλες μαύρου γάτου,

τα βήματα θα σύρω παρακάτω,

εκεί που δεν φυτρώνει μπλιό ελπίδα.
Θεόγυμνος με πέρα την ασπίδα,
κομμάτια χίλια εγώ μαζί και τράτο.

 

Προς Ποιητοδιώκτας Συμβουλευτικός

 

Τον Ποιητή μαντρώστε σε κοτέτσι.
Τα λόγια του θολά και μεθυσμένα,
χαράζουν το γυαλί. Απωθημένα
που ΄χει ο πούστης…Ποτίστε τον στουπέτσι

και δέστε τον απάνω στο κρεβάτι.

Μολύβια προς Θεού μην και του δώστε.
Σαν θέλετε καρντάσια να τον σώστε,
σκορπίστε στ΄Ελικώνιο μονοπάτι,

σκατά, τριβόλια και σποδό Ηλείων.

Βοηθάνε συν τοις άλλοις γκομενάκια,
μπύρες, φοντάν, με σις κεμπάπ σουβλάκια,
σκυλάδικα και μπαρ των παραλίων.

Τον Ποιητή τον λάπακα στη χάψη.
Τρελογιατρούς λαδώστε να τον γιάνουν.
Κι αν τύχει κι από λάθος τον πεθάνουν,
δωρεάν η Πολιτεία θα τον θάψει.

 

Θανάτω θάνατον

 Κοιμήσου εν ειρήνη. Αλισάχνη

στον Άτλαντα θα κάνει κατοχή.
Η μαύρη σου καρδιά προς τη βροχή,
μια προσευχή γκρινιάζει: «Πάλι πάχνη,

πάλι των υπογείων η σαγήνη».

Πριν γεννηθείς η μοίρα σου αυτή.
Ποιος στέκεται τρελός να δικαστεί,
βαστώντας το βαρύτιμο λαγήνι;

Κοιμήσου εν ειρήνη. Ο λιμένας,

συντεταγμένες κρύβει μυθικές.
(Ανάθεμα διπλό στις ηθικές).
Αρκεί ο Ελικώνιος υμένας,

να προφυλάττει σχήματα και έπη,

δυσάρεστα μα τόσο τρυφερά
στη γύμνια τους. Τιμόνι σταθερά,
για του Λωτρεαμόν τη τρύπια σκέπη.

 

Η Φυγή

Της ψυχής οι καθρέφτες σπασμένοι,

σε πορεία με φέρνουν θανάτου.
Την αυδή σα γρικώ του Πιλάτου
«ΣΥΜΦΟΡΑ» και τα χέρια να πλένει,

πανικός μου μαργώνει τα μέλη,

η καρδιά τρελαμένο ταμπούρλο.
Ο Χορός μ΄ονομάτισε μούλο,
Αττικό τενεκέ και τεμπέλη,

για εγώ έχω χάσει το μέτρο;

Κυνικά νοσταλγώ  μεσημέρια
με μια μπύρα χαμαί στα παρτέρια.
Χαιρετίσματα δότε τω Πέτρω

και σ΄αυτούς που το ρίξαν στον ύπνο.

Την αυγή χαρτοκλέφτης θα φύγω.
Οι οκνοί ξεκινούν πάντα τρύγο,
με τον νου στο επόμενο Δείπνο.

 

Με τον κ.Ν.Περδίκη Δικηγόρο Αθηνών στο μπαλκόνι

Τσιγγάνες στη Φειδίου και στη Μάρνης.
(Ο θάνατος μυρίζει Βενετία).
Τι τα γυρεύεις Νίκο; Εφετεία,
θε να προστάξουν πότε να πεθάνεις.

Οι πίνακες γερτοί. Μες στο γραφείο,

κεφάλι παίρνει πάλι η αταξία.
«Δεν με πειράζει» λες «η απραξία,
μα το ρηχό ταφί». Έρχεται κρύο,

χρονιές μες στην ομίχλη και στον πάγο.

Ρεμέντι των «Μοιραίων» η ταβέρνα.
Ο κόσμος τώρα γένηκε κιστέρνα,
κιστέρνα που θαρρέψαμε για Τάγο.

Νταγιάντα και σε λίγο ξημερώνει.

Τα μάτια σου βουνίσιες δυο βρυσούλες.
Πως ζήσαμε σαν του Ζενέ τις «Δούλες»,
χαζεύοντας το «TAF» απ΄το μπαλκόνι;