Θάνατος στις πέντε

 

Κούρδισα το παραμύθι έξη παρά τέταρτο,
έχοντας θρηνολογήσει: «Πως μ΄αρέσεις Έλατο».

Τα σεντόνια μου μεσάτο Περσεφόνης φόρεμα,

ζυμωμένα μαύρο αίμα μαρτυρούσαν μόλεμα.

Έν΄αγόρι σαλεμένο σαν βροντή, σαν σάλπισμα,

ράντισα καλά με λήθη της σαρκός το σάπισμα.

Γιατρικά στο κομοδίνο Νίτσε, Τσέχωφ, Πλάτωνας

κι ο Χριστός στο μεσούπνι σχιστομάτης Γιάπωνας.

Κούρδισα το παραμύθι, ξάπλωσα, σκεπάστηκα.

Πως θα πέθαινα στις πέντε ούτε που φαντάστηκα.

 

Το Σύμπαν Μου

Άδεια φαρέτρα σέρνω κι ένα φάσγανο,
από τις τόσες πίκρες σκουριασμένο.
Το σύμπαν μου μικρό μα πολυδάπανο,
πάντα τραπέζι πίστα για τον Ξένο.

Της Άρκτου περατάρης ξημερώθηκα,

σε πορνικά σεντόνια ορκισμένος,
να προχωρήσω έστω κι αν λαβώθηκα
στα νώτα σαν οπλίτης δίχως σθένος.

Άδεια φαρέτρα σέρνω, πίνω λάβδανο

τα χείλη πλαταγίζοντας σαν πρώτα,
σ΄αμπέλι κυκλοδίωκτο στην Κάνδανο
και στις μαβιές κροκάλες του Ευρώτα.

Δεν ξέρω που θα βγει το μονοπάτι μου.

Σε γκρέμι; Σε χαράδρα; Σε δοκάνι;
Το φως το σκοτεινό εν τοις εγκάτοις μου,
με λούζει πότε Γύγη, πότε Γιάννη.

 

Η Επιστροφή

 

Δίχως φέρετρο και τάφο ξημερώθηκα,
στην πλατειά τη λεωφόρο που σκοτώθηκα.

Είχε πέσει μια βροχούλα Κυριακάτικη,

σα  γαζία μυρωμένη, Πασχαλιάτικη.

Γαίματα ξεθυμασμένα, κάτι κρύσταλλα,

Θυμητάρια μιας πορείας πάνω σ΄ύφαλα.

Πως γονάτισα Χριστέ μου δεν κατάλαβα

και το λάδι της Γιαμάχας μου μετάλαβα.

Δίχως φέρετρο και τάφο ξημερώθηκα,

γύρω στις επτά και τρία εξαχνώθηκα.

Ο Κύων

 

Γυμνός απάνω στις γραμμές γαλάζιων τετραδίων,
με θολωμένη τη ματιά, το νου του ρημαδιό,
κάθισε ανακούρκουδα της μοναξιάς ο Κύων,
γαυγίζοντας φιλόσοφα προς το Αρχονταριό:

«Εγώ φτωχός γεννήθηκα Απρίλη στο Μπραχάμι,

από μανούλα που ΄πλενε σε σκάφη τα σκουτιά,
έκαμα χρόνους δώδεκα για να γευτώ σαλάμι
κι ήταν η νιότη ρέματα και ξύλινα σπαθιά.

Μεγάλωσα, τι το θελα και μπήκα σε πορεία,

βαδίζοντας σαν κάβουρας σε φάμπρικες φρικτές.
Λίγο και θα με παίρνανε σέκο με τα φορεία,
αν ρότα μου δεν άλλαζα μ΄άλλης μορφής ειρκτές.

Μια γκαρσονιέρα σκοτεινή, δυο-τρείς σειρές βιβλία

το έχει μου. Τις Κυριακές, μισό κιλό κρασί.
Λίγο τυράκι που ΄στελνε απ΄το χωριό μια θεία
κι Επίκουρος ανάσαινα μαζί με το Τασί.

Μα ΄ρθε καιρός που το Τασί ξυπνώντας πήρε δρόμο,

μούχλιασαν τα βιβλία μου, μπλάβισε το τυρί.
Τα σου ξου μου ξεκίνησα ο άφρων με τον Νόμο
και κρέμασε καθώς κρεμά το πορφυρό λειρί.

Καλά ΄ναι τ΄άγια του Θεού, καλά και τα ρεμέντια.

Τον βίο έβαλα μπροστά με μιας τον χαλαρό.
(Ύπνος, γαμήσι, γυρουλιό, χασίσι, μάσες,  γλέντια,
ταξίδια). Λίγο έπρεπε κι ατός μου να χαρώ.

Και να ΄μαι στα ποδάρια σας  Αρχόντοι τιμημένοι,

για λίγα σέντσια δανεικά, δουλίτσα ταπεινή,
έστω και σαν υπάλληλος, μια θέση γαμημένη
και θα με βρείτε ορκίζομαι πιστό και προσηνή».

Γυμνός απάνω στις γραμμές γαλάζιων τετραδίων,

με θολωμένη τη ματιά το νου του ρημαδιό,
«Ρίχτε μου έστω κόκαλα Πατέρων και Αγίων»,
ξεστόμισε ο Σκύλαρος πριν διπλωθεί στα δυό.

 

Τα Ναύλα

 

«Δανείστε μου τα ναύλα. Φραγκοδίφραγκα
στις τσέπες, δεν κουβάλησα ποτέ μου.
Τώρα που θα περάσουμε τη σήραγγα,
αθύρματα και μπαίγνια του ανέμου,

δανείστε μου τα ναύλα. Σας ξηγήθηκα

και θέλω ζεστασιά από μεριά σας.
Με τις πιζάμες χθες αποκοιμήθηκα,
για να ξυπνήσω ένοικος μιας κάσας.

Δανείστε μου τα ναύλα. Η γυναίκα μου,

Θα στείλει το ποσό μέσω Τραπέζης.
Τον λόγο ΄μπιστευτείτε άνδρα έγγαμου».
«Με το συμπάθιο φίλε, δε μας χέζεις».

«Δανείστε μου τα ναύλα ρε καλόπαιδα,

γιατί θα την βουλιάξω την πιρόγα.
Γαμώ του Κάτω Κόσμου τα στρατόπεδα,
μαζί και του Ραδάμανθυ την ρόγα».

Ένα βράδυ στο Spandau
 

Ένα βράδυ στο Spandau παραφρόνησα

κι έγινα χωρίς να θέλω μαύρη φόνισσα.

Τόσα χρόνια δουλικό και υπηρέτρια,

ξέχασα τα γονικά μου στην Ερέτρια,

μα τη πρώτη την αγάπη δεν λησμόνησα,

στο λουρί της πίκρας λάζο τρισακόνισα.

Κι ένα βράδυ στο Spandau κάποιον Έλληνα,

τον μαγέρεψα με σκόρδα και με σέλινα.

 

Η Γοργόνα

 

Με μια βάρκα σαπισμένη μεσοπέλαγα,
την ψυχή μου παραστάσεις χύμα κέρναγα,

από μέρες που ξυράφια πέντε βγάζανε

κι ύστερα στο πτώμα πάνω την αράζανε.

Με μια βάρκα σαπισμένη δίχως άγκυρα,

άθελα μου μια γοργόνα συμπαράσυρα.

Το φιλί μου σκέτο κάντιο την ζωντάνεψε

και ποια ήταν η κατάληξη για μάντεψε;