Περιμένοντας Ασθενοφόρο

Τη λόγχη βύθισε Μου στο πλευρό

και σκόρπισε σκοτάδι δίχως τύψεις.
Όσες φορές τα χέρια Σου κι αν νίψεις,
σε λίγο θα θωρείς ένα νεκρό,

αδέρφι των χωμάτων.(Τι ταχύς

ο θάνατος; Δρομέας κατοστάρης).
Εδώ, στη μαύρη άσφαλτο της Βάρης,
οφείλω να φανώ νομοταγής.

 

Ο Άνεμος

Ο Άνεμος που δρόσιζε τις νύχτες,

στα σύρματα βογκώντας ερωτιάρης,
στυλίτης εκατάντησε χτικιάρης,
αμάχες να κινάει με τους δείχτες,

αμάχες δίχως έρεισμα κανένα.

(Για την τιμή των όπλων πάνω απ΄όλα).
Ο ίδιος που ταχιά, κεραυνοβόλα,
το μητρικό εμβόλιζε αδένα

και τις εγκαταστάσεις των αιδοίων.

-Ποιος βάτεψε τ΄ανήλικο φεγγάρι;
-Εγώ, ο στρατοκόπος με το φτυάρι.
-Ω σπέρμα οιδιπόδειο αγίων!

Ο άνεμος που κέρωνε τα χρόνια,

που τάφιασε τις σάρκες του Πατέρα,
σα Μπόγκαρτ στην οθόνη του «Αστέρα»
και σα Γιωργοσεφέρια τριζόνια.

Στις Εθνικές

 

Οι λέξεις ανασφάλιστα οχήματα,
στις Εθνικές γυρεύουν μια πατρίδα.
Ζώνη σου βάλε, σώσε τα αισθήματα
και πάντα GPS για την Αυλίδα.

Γεννήθηκες δειλός και δυσπροσάρμοστος.

Η φύτρα φταίει, πλέμπα οι γονείς σου.
Βολέψου στο παχνί, δήλωνε άρρωστος
κι ίσως χαρείς τη γύμνια της αβύσσου.

Φτηνές οι λαμαρίνες δίχως χρώματα.

(Φανάρια της νυκτός κι ο Πιζανέλο).
Τη σάρκα πασαλείβεις με αρώματα
στυφά, να παραπέμπουν σε μπορντέλο.

Κι ένα πρωί προσθέτοντας στο καύσιμο,

δυο δράμια χειροποίητης ελπίδας,
το τραύμα θα ζητήσεις το θανάσιμο,
με όνομα πλαστό: «Κυρ-Λεωνίδας».

 

Προς Δυσμάς

Μουχρώνει κι είν΄ακόμα μεσημέρι.

(Πως και Γιαχβέ κατέβασες τις τέντες;)
Μαχαίρι συν τοις άλλοις κι οι κουβέντες.
Θαρρώ την έχω βάψει από χέρι.

Δεν στέργεις επαφές και συνεντεύξεις.

Το Πνεύμα Σου κυλιέται μες στη μούγκα.
Τι το ΄θελα να φύγω απ΄τη στρούγκα;
Για μήλα που τις βρήκα τις ορέξεις;

Κάποια στιγμή στα εύκολα του βίου,

αχ γύρεψα μονάχος να βαδίζω,
τη ζήση μου σαν κάποιος να ορίζω,
που γνώρισε τον Στράβακα της Χίου.

Μα πέρασαν τα χρόνια σα βολίδα,

ξεσκίζοντας φρικτά τα σωθικά μου.
Παράφωνα τα όργανα του Γάμου,
στα Μπέρκεν-Μπέλζεν μ΄άχνισαν σφραγίδα.

Και να ΄μαι τώρα ένοχος μπροστά Σου,

με νυχτικό κοστούμι και με σκούφο.
Θεέ Μεγαλοδύναμε Ταρτούφο,
για κάμε να σωθώ, για άιντε χάσου.

 

Θάνατος στην Αθήνα

 

Ο Θάνατος θα έρθει καταχείμωνο,
με την τραγιάσκα και την παλταδούρα,
ένα σκοπό σαλπίζοντας –αλλοίμονο-,
που τον λαλούσαν στην Κομαντατούρα.

Στρατιώτες σκορπισμένοι Μετς- Ακρόπολη,

σ΄ακοίμητες φωτιές θα μπεκροπίνουν,
της προδοσιάς ρεμπέτες και Απόστολοι.
Οι Πραίτορες αινίγματα θα λύνουν,

προτού σταθούν τεφροί στο περιστύλιο

γαυγίζοντας: «Δικιά σας πια η ευθύνη».
Τετάρτη ένα δάκρυ κροκοδείλιο,
Αράχοβα week-end ή Ευρωστίνη.

Ο Θάνατος θα έρθει με τ΄ακόντιο,

δερμάτινο θηκάρι, χειροπέδες.
Μα έχε κατά νου φαιδρό Γερόντιο:
«Οι Έλληνες χαβά τους… Αεί παίδες».

 

Εις Εαυτόν

 

Σκοτώνει ο ήλιος, τι θαρρείς…

Φίλε στο λέγω να χαρείς,
να πάψεις τα δυσοίωνα
και τη μονή στον κίονα.
Θέλεις δεν θέλεις, θα φθαρείς.
Σκοτώνει ο ήλιος, τι θαρρείς…

Ο Κάλβος στο φανέρωσε,

με στίχους το σιδέρωσε.
Αχ η ωδή «Εις Θάνατον»,
σ΄έκαμε μπεκροκάνατο.
Ότι σκληρό σε κέρωσε,
ο Κάλβος στο φανέρωσε.

Το φως σε σκάβει γόνιμα

δίχως κραυγές, ανώνυμα.
Με μια στο στήθος σου ραφή,
χαλκό σε στέλνει στο ταφί.
Όσο λιπαίνεις φρόνημα,
το φως σε σκάβει γόνιμα.

 

Χωρίς Ψυχή

 

Χωρίς ψυχή γλιστρώ στα πεζοδρόμια,
σαν μια σκιά που έχασε το φως της.
Μεγάφωνα μαβιά ξερνούν εγκώμια,
περαστικοί με δείχνουνε:«Χρεώστης».

Δεν έχω πια πατρίδα, μήτε σύντροφο,

δυό λέξεις ν΄ανταλλάξω στην αντάρα.
Στη τσέπη μου φουσκώνει το περίστροφο.
Κοντά η στιγμή να δώσει τη λαχτάρα.

Χωρίς ψυχή ανοίγω τα παράθυρα.

(Ζητιάνοι συνωθούνται σαν και πρώτα).
Ξημέρωμα Μαγιού στα Κάτω Άβδηρα,
σκουπίζοντας με ράκη τον ιδρώτα,

τους χάρτες ξεψαχνίζω. Προς Εξάρχεια…

Ο Χορμοβίτης ποιος, ο Σουρμελής, ο Μάγερ;
Οι εκκλησιές σερβίρουνε πανάκεια.
«Μια μπύρα Βιβλική για μένα lager».