Στην αποβάθρα

Με ψιλό πουκαμισάκι στον Αχέροντα,

γύρεψα καλό τιμόνι, βάρκα, γέροντα,
ένα τάλαρο φιστίκι Αιγινίτικο,
μια μποτίλια μαύρο κράσο Αγιωργίτικο.

Άραξα στην αποβάθρα με τους φοίνικες

κι έσπαγα μ΄ένα σφυράκι, πιάτα, κύλικες.
Ρώτησε ο περατάρης: «Πόθεν έρχεσαι;»
«Από κει που τρως αγέρα κι όλο ρεύεσαι».

«Α κι εσύ απ΄την Ελλάδα την ολόφωτη.

Άσχημη στην ευμορφιά της, λίγο αλλόκοτη.
Βόθρος κι άγια Κοινωνία, φεγγαρόπετρα,
μάνα, πουτανίτσα πρώτη, σπούργος, όχεντρα».

«Βάλε με στη βάρκα μέσα. Γέρο βούλωτο!

Πνεύμα είμ΄εγώ παρθένο, ντιπ αδούλωτο.
Μην προσμένεις οβολό, δεν έχω χρήματα,
πένη μ΄άφηκε Αυτός που παίζει νήματα».

Ο Σταθμός

  

Ας υψωθούν λοιπόν τα βαρελότα
με λύσσα, κούφιο κρότο και κλαυθμό.
Εδώ, απελπισμένος στον Σταθμό,
σαν πρώτα θα γυρέψω γη και ρότα

και μαργαρίτες κίτρινες του μίσους.

Ξυπόλητος στ΄αγκάθια πως να βγω;
Εσέ ρωτώ Αρθούρε μου Ρεμπώ,
που πρώτος γεύση πήρες απ΄αβύσσους.

Οθόνες και κουμπιά πάντα σε τάξη.

«Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές».
Ανοίγουνε του Κόσμου οι Αγορές,
μα που φτερό γερό να με πετάξει;

Πριν τη Σαββατιάτικη αργία

 

Παρασκευή με τ΄άστρο του Δαυίδ
στο πέτο, πριν μεσάνυχτα λογχίσουν
μια πόλη πεθαμένη δυό μερόνυχτα,
διάτα θα δώσω σάβανα να ντύσουν.

Στον κόρφο μου νομίσματα, καρφιά

και τρίμματα ξυπόλητων ερώτων.
Τα μονοπάτια πέτρα και λιπώματα
και σάρες και κρωγμοί τεφρών φαγκότων.

Κανείς δεν θα τολμήσει να σκεφτεί,

πως ο νεκρός δεν γίνεται σεργιάνι
να βγαίνει σκελετάρης γι΄ανεμόμυλους,
μ΄απαίτηση να τον φωνάζουν Γιάννη.

 

 

 

Πάλι Προφήτης

 

Με ψεύδη ζωτικά χλωρός ταξίδεψα,
στις σκοτεινές ειρκτές των αισθημάτων,
ένα δαυλό βαστώντας που τον φύτεψα,
σ΄αλτάνα ενυπνίων κι οραμάτων.

Τσιγάρο ξεχασμένο στο πικρόχειλο,

της νύχτας πυρπολούσε το μπαλκόνι.
Στα καπηλειά με ξέρανε Θεόφιλο,
μα ζούσα στου Διαβόλου τη ραστώνη.

Τα κέρδη μου στα χώματα επένδυσα,

και στα σοφά κοκάλια των Προγόνων.
Ατός μου τα πλευρά με λόγχη κέντησα,
πριν τρίξιμο γροικήσω σιαγόνων

και τον κρωγμό του πρώτου ασπρογέρακα

που τόλμησε ν΄αγγίξει πεφταστέρια.
Οι φίλοι μου ανάδελφο και ξέρακα
με φώναζαν ουρώντας τα παρτέρια.

Κι ένα πρωί που δύσκολα ξημέρωσε,

ο τίτλος μου χαρίστηκε Προφήτη.
«Νισάφι, το κρασί σου τώρα νέρωσε,
τι δεκατρείς τη σήμερον και Τρίτη».

Δακρύζει ο Χρόνος

Δακρύζει στις γιορτάδες μου ο Χρόνος.

(Δεν ξέρω τι να πω κι ούτε με νοιάζει).
Μια μπύρα παγωμένη στο Μπουρνάζι,
ρακί στο μνημουριό του Σαρπηδόνος.

Δακρύζει στις γιορτάδες μου ο Χρόνος.

Οι φίλοι με προγκάρουνε γελώντας:
«Εσύ ο ψωραλέος χαίρε Λιόντας…
Χαλάλι σου κι ανθόκηπος και πόνος».

Τα Εμβάσματα

 Αναιμικά της μοίρας τα εμβάσματα.

(Κρασί, ψωμί, βιβλία και πορνείο).
Ολάκερη ζωή μόνο χαλάσματα
κι ένας Θεός φαφούτης να ομνύω.

Οι φίλοι μου στα βάθρα τους αγάλματα,

το «χαίρε» το βαστούσαν υπό μάλης.
Στη κάσα τους του Μπαχ ανθοϊάματα,
ύμνοι στη άγια νύχτα του Novalis

και μια φωτογραφία δίχως χρώματα,

από γιορτή του εξήντα. Μετς; Παγκράτι;
Να θρέψω πως μπορούσα τόσα στόματα,
όταν ταμένος ήμουν στο ραχάτι;

Αναιμικά της μοίρας τα εμβάσματα,

κάθε πρωί με στέλνανε ταμείο.
Τώρα του μαύρου κάμπου τα βελάσματα,
αβίωτο μου κάνουνε τον βίο.

Δεν Αρνήθηκα

Δεν αρνήθηκα της θλίψης τα γητέματα

κι άγιασα χωρίς να θέλω με τα ψέματα.
Περπατώ κι έχω στις τσέπες τόσα δίφραγκα,
όσα θε να μου γυρέψουνε στη σήραγγα.

Στράφι πήγαν καλοκαίρια και φθινόπωρα.

(Αδυσώπητο το λάλημα του κόκορα).
Ο προδότης της αγάπης συμβιβάστηκα,
τι θα έμπει στο κεμέρι μόνο νοιάστηκα.

Δεν αρνήθηκα του πόνου το παράπηγμα.

Έστρεψα το μάγουλο μου… Τρίτο ράπισμα.
Δέκα χρόνια ζυμωμένος με τα κίβδηλα,
σε καλούσα πάντα Φαύστα, τώρα Σίβυλλα.