Μ΄Ένα Πικρό Τραγούδι

                  για τον Μάριο

Μ΄ένα πικρό τραγούδι για παιδιά
που χάσανε απόδειπνο και λύρα,
ματόκλαδα σφαλνώ. Αστροφεγγιά,
ας μένεις στο κατώφλι και τη θύρα,

ότι το φως σου καίγει σωθικά.

(Συνήθισα Μνηστήρας στην Ιθάκη).
Κάθε χειμώνα θέρμες, βροχικά,
πρέφα τα καλοκαίρια και ουζάκι.

Μ΄ένα πικρό τραγούδι δανεικό

από Θεών κι Ανθρώπων αρραβώνες,
το πνεύμα μου αφήνω νηστικό
πριν το παραφυλάξουν με σφεντόνες,

ζεϊμπέκηδες κροκάτοι του Matisse

σε κύμανση ελεύθερη βακχείας.
Στις μίνες σου Χριστέ ευθυτενής,
το σφύριγμα μιμούμαι μιας ταχείας.

               

 

Τίτλοι Τέλους;

 

-Τα λόγια σου παραφορά
και γκρίνια και αμάχη.
Ο νους μου αυτό δεν το χωρά
και με τα σένα τα ΄χει.

Πάει καιρός που αερικό,

στ΄αστέρια με καλούσες,
καντάρια μέλι Αττικό,
κατείχες και κερνούσες.

-Περνά η αγάπη. Τι θαρρείς;

Δεν είναι και για πάντα.
Κάποτε οι δυο γένονται τρείς,
τα είκοσι σαράντα.

Οι έρωτες σαν τα πουλιά,

φωλιές παλιές γκρεμίζουν,
αφήνουν μπόσηδες, δουλειά,
τ΄αψήλου ανεμίζουν.

-Έτσι προστάζει η λογική

κι έτσι συχνά συμβαίνει,
από Ευρώπη ως Αφρική,
ότι ανθεί πεθαίνει.

Μα μια φορά μες΄στο ντουνιά,

κάτι ας γένει άλλο.
Δώσε του χάρου μπαστουνιά
κι ένα σε μένα μπάλο.

Γύρισε τούμπα τα μυαλά

και σκέψου όπως πρώτα.
Αγάπη τέτοια ποιος χαλά;
Για πίσω βάλε ρότα.

 

Ο Δρόμος

 

Δεν ξέρω πια το δρόμο για τη γλύκα.

Στα ζάρια φαγωμένη εγώ την προίκα.
Γνωστοί και φίλοι στάχτες στον αγέρα
και γκρι φωτογραφίες σ΄ένα tera.

Στη Νίκης ψηλοτάκουνα και Honda.

Με νέκυδες με χρέωσαν ως ζώντα.
Φλεβάρηδων πενήντα το γομάρι,
του Φιλοπάππου λούζομαι φεγγάρι.

Βρασμένο στάρι πάντοτε για δείπνο.

Αχ Λήδα περιφρόνησες τον Κύκνο!
Απ΄τη μεριά του Ογδόντα ανατέλλεις,
αγάπη πρώτη γέρνεις και πεθαίνεις.

Μπροστά μου Μαγιακόφσκι και σημύδες,

πίσω μου λιγοστές Αλκυονίδες.
Αν άξιζε τον κόπο ποιος να ξέρει;
Δεν μολογάει ποτές το νεκροκέρι.

 

Ποιος;

 

Ποιος της μοίρας μου ορίζει το παλιάλογο,
οδηγώντας το ντουγρού σε κάποιο Ζάλογγο;
Ποιος τα νέφη συγκεντρώνει κατασκότεινα,
πέντε μέτρα πάνωθε μου; Χρόνια κόκκινα,
με ζαλώσαν παραισθήσεις. Γοργοπόταμος
για να βρει των ενοχών ο ιπποπόταμος,
ένα τρόπο να στεγάσει την αηδία του,
ένα λόγο ν΄ αντιτείνει του ψυχίατρου.

Ποιος τα νήματα μου παίζει κουκλοθέατρο,

με του Βελζεβούλ τσιγκλώντας με το κέρατο;
Ποιος στιχάκια συλλαβίζει στο κεφάλι μου,
τραγουδάκια στα υψώματα του Άλιμου;
Μιαν απάντηση γυρεύω και πορεύομαι,
μ΄όλα ΄κείνα που ΄χω μάθει να ειρωνεύομαι.
Του Εμπεδοκλή κρατήρας ,δίνω πήδουλα
και γλυτώνω στ΄ άψε-σβήσε, λάθρα κι ύπουλα.

 

Ο Ανάπηρος

 

Τα περιθώρια στενά
και μπρος μου Συμπληγάδες.
Όλα τσερβέλο τα γεννά,
ραγιάνια και θρακιάδες.

Τ΄αγκάθι τρέμω του αχινού,

της όχεντρας το δήγμα.
Ενός προγόνου ραδινού,
υπάρχω δίχως στίγμα,

τάσι χρυσό να βαπτιστούν,

οι τύψεις του Πιλάτου,
στιχάκια δυο πριν τοκιστούν
σε τράπεζα θανάτου.

Ένας ανάπηρος για ιδές,

λιόντα λαβή, μπαστούνι,
του Άδη ψάχνω τις πηγές,
με τρίπατο τακούνι.

 

ES IST VOLLBRACH

 

Ράκη συνθέτουν το χορό τον ύστατο των άστρων.
Η πλάση όλη τρίφτηκε σε σκόνη. Δίχως αχ
ήταν γραφτό της να χαθεί. Απομεινάρια κάστρων,
κραυγάζουν ως τη χαραυγή πικρά, <<es ist vollbracht>>.

Φτηνά πουλάνε τον χρυσό, φτηνά και τ αγιοκέρια

μα όσα να ανάψεις φίλε μου, το επουράνιο κραχ
θα επέλθει. Βλέπεις, τέλειωσαν για μας τα καλοκαίρια
και ξέπνοα μας χαιρετούν πικρά, <<es ist vollbracht>>.

 

 

                                                      

                          

                                                      

                                                      

Ας βυθιστούμε Καίτη

 

Ας βυθιστούμε Καίτη στον Νεκρόκηπο,
σαν δυο παιδιά που χάσανε την κρίση
και παίξανε στα ζάρια το υπόλοιπο,
απ΄ της γιαγιάς το δρακοπαραμύθι.

Ας βυθιστούμε Καίτη… Τι μας έμεινε

παρά των νηπενθών η παραζάλη;
Από γεννησιμιού του ο ήλιος έσβηνε
προσέχοντας πολύ μην υπερβάλλει.

Ας βυθιστούμε Καίτη... Ποιος δραπέτευσε;

Ποιος κράτησε ψηλά το γλίσχρο φως του;
Πισθάγκωνα η μοίρα κι αν μας έδεσε,
οι πιο πιστοί εμείς φίλοι τ΄Ασώτου.

Ας βυθιστούμε Καίτη στον Νεκρόκηπο

με μιαν χινοπωριάτικη φροντίδα.
Απάνω μας τ΄Απόλλωνα το μόνιππο,
τα βόλια απ΄του Πατρός την αραβίδα.