ΙΖΑΜΠΩ

 

Όλοι με ξέρουν Ιζαμπώ…
Στον ουρανό αστρί θαμπό
και στη λαχτάρα της πληγής,
νεράκι εγώ δροσοπηγής.
(Μάνα μου, κύρης μου αυγό).
Όλοι με ξέρουν Ιζαμπώ…

Όλοι με ξέρουν Ιζαμπώ…

Από την πόρτα σα θα μπω,
ποιος είναι αυτός που λησμονά,
τα κόπια μου και δεν πονά
για μένα, πρόσωπο θα πω.
Όλοι με ξέρουν Ιζαμπώ…

Όλοι με ξέρουν Ιζαμπώ…

Γερμένη τώρα σε σκαμπό,
το παραμύθι μου θηλιά
σα να ΄τανε Πρωταπριλιά,
θα σου περάσω -τέμπο αργό-.
Όλοι με ξέρουν Ιζαμπώ…

 

«Χρόνια Πολλά»

 

«Χρόνια πολλά» να μη μου λες,
γιατί τα θέλω λίγα.
Μέρες στα Σούρμενα τυφλές,
μαγαρισμένες μύγα.

Σαν ξεκινούσα λαμπερά

τα χρώματα, οι λέξεις.
Που πήγαν κείνα τα φτερά,
οι πνεύμονες να τρέξεις;

«Χρόνια πολλά, χρόνια χρυσά»,

μπιζέρισα, νισάφι.
Ραγιάνι απάνω μου λυσσά,
σκαφτήκανε κι οι τάφοι.

Άσε τα λόγια…Ποιος βαστά,

σκουλήκι και το μήλο;
Τρίμμα του νου μου τα οστά
και χαμηλό στη Δήλο.

Κακά Μαντάτα

 

Κακά μαντάτα δυστυχώς…
Ένας ακόμη τέζα.
Λίγο συνάχι και μπουχός,
τη πλέρωσε τη λέζα.

Το μάθαμε το δειλινό,

στο μακελειό του Τέλη,
ανάμεσο σε χοιρινό
λαιμό και φρυγαδέλι.

Κακά μαντάτα τι να ειπείς;

Σε ποιόν να κλαψουρίσεις;
Είναι καλό πριν συλληφθείς:
«Πάτερ μην μέσα χύσεις».

Γυρνάει ο Τέλης κατηφής

κι αρπάει τη χατζάρα:
«Έσο ρε Χάρε εγκρατής,
τι σου γαμώ τη φάρα».

Ξάφνου, πελάτης μια κουτσή:

«Συκώτι, λίγη σπλήνα».
Βγάνει απ΄τη τσάντα καμουτσί:
«Σου έστησα κομπίνα».

Κι ο Τέλης τέλος καταγής,

το πνέμα παραδίδει.
Αν και πολλά αιμοσταγής,
πήγε κι αυτός σα γίδι.

Κακά μαντάτα δυστυχώς.

Κυράτσα που κουτσαίνει,
ο Χάροντας επιτυχώς,
μιμείται και μας παίρνει.

 

Τα Βήματα Πριν

 

Ο Θάνατος γραφίδα, τεφτεράκι
στου Γιάλομ την πιο ζόρικη ακτή.
Γροικάτε γνωστικοί την υλακή
και νου στων Σικελιάνων το κοντάκι.

Δυσώνυμος προσμένω το σανίδι,

αυτό που θα με πνίξει στ΄ανοιχτά.
Ποιος θέλησε των ζόφων τα φριχτά,
σκουλήκι, πετονιά χοντρή, βαρίδι;

Ο Θάνατος του εξήντα παλταδούρα,

καπέλο γκρι, ομπρέλα και κασκόλ.
Ψυχρό και κατασκότεινο το χολ
και νότες λυγμικές από πανδούρα.

Απάνω μου σωριάζεται βαμβάκι.

(Το κούρεμα μυρίζομαι εν χρω).

Αβάσταγος ο πόνος στο νεφρό,
με πάγει βρέφος άωρον χαντάκι.

 

Τα Γιασεμιά

 

«Της μιας δραχμής τα γιασεμιά»,
παλιό μου τραγουδάκι,
παίρνω κρυφή ανασαιμιά,
τι μπρος βαθύ χαντάκι.

Κι έτσι βαρώντας μια και δυο,

της λησμονιάς το ρόπτρο,
τρελή μ΄ανοίγει του Σαγιό,
με ρίμες εν εσόπτρω:

«Της μιας δραχμής τα γιασεμιά

κι αυτά μαραγκιασμένα.
Μες στο κορμί πόσα κορμιά,
στυφά και ταγκιασμένα,

πόσες ψυχές μες στη ψυχή,

που σαν σκαρθί κουρνιάζει;»
Άλλη δεν έχω αντοχή,
θρόμβος τη φλέβα φράζει.

 

Ξημέρωμα στη Βρύγη

 

Μια μαρμαρένια χαραυγή,
διάτα καφέ μ΄ολίγη
και με τη πίκρα στο κανθό,
προτού σα σπάρτο μαραθώ,
περπάτησα στη Βρύγη.

Μέσα στα μαύρα τα νερά,

κιβούρια με πανάκι.
Είπα να γένω βουτηχτής,
της πιο παράξενης ειρκτής,
μα ξάφνου το Θιάκι,

σάμπως εικόνα μαγική,

το νου μου απάνω πήρε.
Ο Θάνατος γουργούρισε,
γάτα και μου νιαούρισε:
«Τάφους και δώθε σπείρε».

 

Πεθαίνω στην Αθήνα

 

Φιλέρημος περπάτησα,
σοκάκια στοιχειωμένα.
Αχ μοίρα μου σακάτισσα,
τα χέρια απλωμένα,

στις Αγορές συνήθισες

και δεν τιμάς αξίνα.
Φορά μια μόνη μίλησες:
«Πεθαίνω στην Αθήνα».

Φιλέρημος σαν όχεντρα,

Στοά Ευμένους, Πνύκα.
Λίγα γερμένα λιόδεντρα
και μιας συκιάς η γλύκα,

τα μετρητά του Πλάτωνα.

(Μέσα στους τάφους γλίνα).
Αγκούσα, μέλη άτονα:
«Πεθαίνω στην Αθήνα»