Έκθεση Ζωγραφικής

Ανάμεσα ρολόγι και κρεβάτι,
ο Munch αγκομαχάει σοβαρός.
Χλωμιάζει κι όλο φθείρεται το φως,
μαζί μ΄αυτό  κι η κάθε μου απάτη.

Στα δώματα κοράκια πεινασμένα,

ραμφίζουν το συκώτι της σιωπής.
Βαρύς ανεμιστήρας οροφής,
τα χρόνια στροβιλίζει τα χαμένα

κι ότι θαρρούσα μόνιμο, Τι στείρα

χωράφια; Πόσα δύσπεπτα  χωριά;
«Funeral Blues» μισή παρηγοριά,
άλλη μισή σονέτα του Φιλύρα.

Ανάμεσα σε πέτρες και γιοφύρια,

εγώ τούτης της Πλάσης  η  «Κραυγή» .
Μα έρχεται, ζυγώνει χαραυγή,
να ρέψουν των τρελών τα πανηγύρια.

 

 

Ψηλά σηκώστε μάστορες τη σκέπη

Ψηλά σηκώστε μάστορες τη σκέπη,
καντάρια δώστε πίκρα του Μαυσώλου
κι απάνω στη λευκότητα του θόλου,
καθείς τ΄ονοματάκι μου ας βλέπει,

μέσα σε μια κορνίζα κλασικούρα

με γράμματα φαρδιά πλατιά στρωμένα.
Της κρύπτης τα πορτιά μανταλωμένα,
μη τύχει κάνα κουτσαβάκι σούρα,

τη μύτη μου και σπάσει σα μολύβι

για πλάκα η σκοπίμως. Πάρτε μέτρα,
βολέψτε όπως κι όπως και μια χέστρα.
(Να χω στον τάφο μου w-c με θλίβει,

μα εν ανάγκη όλα τα υπομένω).

Μέλημα πρώτο επισκεψιμότης.
Δημότης μια ζωή Αλωπεκιώτης,
τιμή σας κάμω γύφτοι που πεθαίνω.

Ψηλά σηκώστε μάστορες τη σκέπη.

Γιατάκι δικαιούται και η χήρα.
Σε λίγο που η πένα, που η λύρα;
Καιρός για Μπάρμπα Μπεν, ουρί, σαλέπι.

 

Ένας Θρακιάς

Ένας Θρακιάς μεσάνυχτα θα σκύψει,
πάνω σε σώμα χωρισμένο από ψυχή,
να κλάψει γοερά, ν΄ανάψει τύψη,
κόρη να φθείρει λυρική που δυστυχεί.

Κι εγώ σα ναυαγός της επαρχίας,

υπαλληλίσκος τυλιγμένος το παλτό,
τους τίτλους θ΄απαιτήσω της βακχείας,
από τα κόκκινα τ΄αυγά του Λιναρντό.

Η πιο μικρή των κάμπων παπαρούνα,

γονατισμένη μπρος σε γύμνια Παναγιάς,
με ματωμένη θύμησες τη γούνα,
μια προσευχή θα καμωθεί Πρωτομαγιάς,

ενώ Θρακιάς μουρντάρης θα με σέρνει,

προς την ακτή τη γλιστερή του Βελζεβούλ.
«Τι με διώκεις ως εδώ στη Λέρνη,
Γιάννη -Αγιάννη βαπτισμένε και Σαούλ;»

 

Ξενύχτησα

Ξενύχτησα στη θύρα σα σκυλί,

που μένει να προσέχει ένα πτώμα.
Στη τσέπη μου σφουγγάρι και μια γόμα,
στα χείλη μου των άστρων η θηλή.

Το τρένο των οκτώ. Λίγος ατμός

κι αθάνατο νερό σε παγοκύστες.
Γιομάτοι καφενέδες από  μύστες,
μα που παρηγοριά και καθαρμός;

Τ΄αστρί της τραμουντάνας φθισικό,

απάνω σε κλινάρι να πεθαίνει.
«Για σένα», μου ψιθύρισες, «πια ξένη,
παντέρημο χωριό κι αερικό».

Ξενύχτησα με μάτια μου κλειστά.

(Σπασμένη τζαμαρία μες στο στέρνο).
Εκείνο ας προλάβαινα το τρένο
και χάρισμα της χρόνων τα  μιστά.

 

 

 

 

 

 

 

Ηρακλής ο Καφετζής

«Συννεφιασμένη Κυριακή»,
βαράνε τα πικάπια,
το στόμα καίει μου ρακί,
τα μέσα τρώγει κάμπια.

Κι ο καφετζής στη πυροστιά,

ένα μ΄ολίγη βράζει:
«Έργο σου Θε κακογουστιά
και πανταχόθεν μπάζει».

«Συννεφιασμένη Κυριακή»,

βάλε ξανά να παίζει,
καρντάση μάστρο- Ηρακλή,
και στρώσου στο τραπέζι,

πέντε λογάκια μες στ΄αυτί,

να σου ΄ξηγήσω πρώτα:
«Μια μέρα θά ΄ρθει να θαφτεί,
αυγό μαζί και κότα».

 

 

 

 

 

 

 

Το Τραγούδι της Ισμήνης

Γαλατοδάση προσευχών. (Στον ουρανό,
βεγγέρες αργυρώνητων αγίων).
Τις Κυριακές πάντα το σφάγι αχαμνό,
εις μνήμην να σπαράσσει  μεταλλείων.

Με του Ερμή τη σκυθρωπή τη συντροφιά,

τα ρείθρα καθορώ της καταισχύνης.
Λερά σεντόνια στο «Ελπίς», ισχνά γοφιά,
σκυλιών αποφορά  κι ασετιλίνης.

Όλα θαρρώ σ΄ένα ταξίδι με καλούν

φρικώδες, στους βραχόκηπους της Σμύρνης.
Σειρήνες λήξης ξημερώματα  βαρούν,
σεκόντο στα βραχιόλια της Ισμήνης.

Κι εγώ αναγκεμένος να σιωπώ,

να σβω με συστολή την πάσα ελπίδα,
αναμεσίς κάπου  Χαλκούτσι κι  Ωρωπό,
γυμνώνομαι μπροστά στην καταιγίδα.

 

 

 

Το Μυστικό

Ευτύχησα να δω τις Συρακούσες,
την Άβυδο με χιόνι, τους Λοκρούς.
Τώρα σκυφτός σε Πάπυρο-Λαρούς,
το λήμμα ψαχουλεύοντας Οινούσσες,

κάτω πανί, το κύμα μη με πνίξει.

(Αφρός λυσιμελής για νυφικό).
Σαν παίζεις για αιώνες στα τσικό,
ο θάνατος το θες δεν θες θα βήξει

και ποιος να σε γλυτώσει από ιώσεις,

ζαντούχια και λοιμούς και πυρετό;
Εκεί ψηλά- ψηλά στον Υμηττό,
υπάρχει μυστικό. Δεχτές και δόσεις.

Ευτύχησα να δω τον Αι- Στράτη,

Μακρόνησο και Λέρο και Ψαρά.
«Λιανίστε στην μπανιέρα τον Μαρά,
του Κύκλωπα σφαλίσατε το μάτι».