ΠΕΣΣΟΑ

Στο ύπνι μου μουρτζούφλης ο Πεσσόα:
«Στο διάβολο παράτες και ηρώα.
Ανάθεμα χοντρό στο Εφετείο,
στα πλοία με κατεύθυνση την Χίο.

Στου έρωτα ανάθεμα την πείνα,
βιολάτορες, πιανίστες απ΄την Κίνα,
ας είναι και τερπνοί δεξιοτέχνες.
Για λίγους και αλμπάνηδες οι Τέχνες.

Βαρέθηκες της θάλασσας το κύμα;
Της Λούτσας το παράνομο το κτίσμα;
Στον ανεψιό τον βλάκα να το γράψεις,
τα φώτα του καριόλη να τ΄αλλάξεις.

Βιβλία μην κρατάς μες στο ερμάρι.
Ένα βιβλίο είναι ένα κουφάρι,
που τίποτα μαθές δεν διασώζει.
Μια τέτοια εμμονή δεν σου αρμόζει.

Τους στίχους σου στον άνεμο αμόλα,
κι αν είναι βολετό πότισ΄τους φόλα,
΄πογράφοντας φαρδιά- πλατιά Κανένας.
Αύτη σφραγίς… Σώας έχεις τας φρένας.

Συγνώμη φύρδην-μίγδην που στα λέω.
Το ξέρω, τα νοήματα πως καίω.
Μα λίγος χρόνος  ξέμεινε στο ράφι.
Οι πολλαπλοί μου με καλούν οι τάφοι.

Αυτά και μένω. ΄Ηρθε η ώρα κι άγω,
με πέτρα στην αγκάλη για τον Τάγο».
Στο ύπνι μου μουρτζούφλης ο Πεσσόα:
«Η ήττα σάμπως νίκη για τον Τρώα».

Το Σύννεφο

Αν σύννεφο τολμήσει και με βρέξει,
γλιστρώντας το κατώφλι μια Δευτέρα,
σα συγγενής που ήρθε για βεγγέρα
το δειλινό απρόσκλητα στες έξη,

τότες ευθύς αντίμετρα θα λάβω,
με τη μορφή Σωκρατικής θερμάστρας.
Για πρώτη θα σταθώ φορά μου άντρας,
κι αν βολετό διπλά θα μεταλάβω,

λημνιώτικο ξηρό απ΄την μπουκάλα,
σε μια γωνιά στο πάσο της κουζίνας.
Ας έζησα ως έγκλειστος της «Πείνας»,
καιρός να δραπετεύσω από την γυάλα.

Το σύννεφο ας είν΄του Άλλου Κόσμου
μαντάτο, δεν ορίζει πια το φως μου!

Λευκή Σελίδα

Λευκή σελίδα με καλεί,
να την αποπλανήσω.
Γδύνομαι, γδύνεται κι αυτή…
Με τι να την γιομίζω,

που ΄χω τον νου μου αδειανό,
πηγάδι στερεμένο;
Κι αφού χαντούμης κι άπραγος,
σαν αδελφός της μένω.

Ο Γκεβάρα

Πως τα ΄φερε η κατάρα κι απεφάσισα,
να ρίξω τα ξουράφια μου στον βόθρο,
και κει που είχα μάγουλο γαρούφαλο,
χιονάτα να χαϊδεύω απ΄τον όρθρο;

Επέμεν΄η κυρά: «Ξουρίσου γρήγορις,
κακό να μην σε βρει Γιάννο κανένα».
«Εσύ τους τετζερέδες, τα παστίτσια σου...
Δικά μου είναι τα γένια και τα χτένια ».

Σαν άφηνα το γένι δεν φαντάστηκα,
πως φίλος απ΄της Λάρισας τον κάμπο,
θα μ΄έκραζε μια νύχτα στα Εξάρχεια:
«Γεια σου Γκεβάρα Τσε από τα Jumbo».

Πουρνό-πουρνό και πρώτος στο μπαρμπέρικο:
«Να μου τα πάρεις όλα κυρ-Θανάση».
Με κοίταξε αυτός, βαριαναστέναξε:
«Γκεβάρα κόψε…Συ θυμίζεις Λάσσυ».

Το Φέρετρο

Το φέρετρο φθηνό σαν την ζωή μου.
Μερίς κι αυτό του Θεϊκού προστίμου
που κάθε τι με φθόνο κουτσουρεύει,
επί σαρκών ταγμένο ν΄αφοδεύει.

Το φέρετρο φθηνό, λουστραρισμένο
σ΄υπόγειο πολλά υγρασιασμένο.
Εκεί καμπούρης παίζει με μια πλάνη,
και κάθε λίγο ρεύεται και κλάνει.

Το φέρετρο φθηνό, τα λόγια λίγα.
Κοστούμι το γαμπριάτικο με ρίγα,
σχισμένο με ψαλίδι προς την πλάτη,
ό,τι εκεί το πιο μεγάλο μάτι.

Το φέρετρο φθηνό και τρεις καμπάνες.
(Ακούνε τες οστά ξερά οι μάνες).
Πεντάλεπτο τραμπάλισμα, φως, χώμα
κι εγώ που παριστάνω αυτό το πτώμα.

Οφθαλμόν αντί οφθαλμού


Παπα-Λιά σαν με λερώσεις,
πλώρη βάλε να πλερώσεις,
το γαμπριάτικο. Ακόμα
κι αν με χώσεις μες στο χώμα,

να το ξέρεις δεν γλυτώνεις…
Την αρίδα που τεντώνεις
μεσονύχτι με τη μπάμπω,
απ΄την καμινάδα θά ΄μπω

κι ένα δίλιτρο Κορώνης,
σε ραντίζω γέννα πόρνης.
Για να μάθεις πεθαμένους,
να βλογάς πασαλειμμένους.

Η Ανάσταση του Ορέστη Πουλικάκου

Στης Ουτρέχτης τα στενά,
κάποιος Πουλικάκος,
σέρνεται χαράματα
και μπροστά του λάκκος.

Δυό Μαρόκια βρίζονται,
μες στο ψιλοβρόχι,
πίνοντας τις μπύρες τους,
κάτω από μια κόγχη.

Στη πατρίδα μια Λαμπρή,
μέρα ξημερώνει,
που σαν τη λογίζεται,
κόβεται το γόνυ.

Γύρισε στο στρώμα του
κι είπε στο ποντίκι:
«Τα μαζεύω αύριο,
το βιολί στη θήκη».

Κι άκουσε (μες σ΄όνειρο;)
μια φωνή : «Ορέστη,
σα ξυπνήσεις, θάρρεψε!
Άι Χριστός Ανέστη».