Ο Πεσσιμιστής Εγώ

Τι να σκορπίσεις την αυγή,
τι γιόμα, τι το βράδυ;
Κάθε στιγμούλα εύκαιρη,
να ΄ξηγηθεί σκοτάδι.

Γιατί τα φώτα κίβδηλα
της ζήσης κι από σπόντα,
που σα χαμογελάει σου,
την λες και κουτσοδόντα.

«Κάλλιο ποτέ μην γεννηθείς»,
υπογραφή: Οιδίπους,
μα οι παπάδες θάρρεψαν,
πως το ΄πε για τους τύπους,

γιατί πολλά παλιάνθρωπος
υπήρξε κι αμαρτίες
σωρό με την μανούλα του
έκαμε  κι ασωτίες.

Μα εγώ τ΄αντίθετα θα πω.
Σοφός ο Πατριάρχης,
με τ΄ακριβό του απόφθεγμα:
«Θνητέ να μην υπάρχεις».

«Τι να ψοφήσεις χειμωνιά,
τι άνοιξη, τι θέρος;»
Και γκιλοτίνα άκουσε,
να πέφτει ο Ροβεσπιέρος.

Η Αναχώρηση της Γηραιάς Κυρίας

 
Ασίκης θάνατος με πρόφθασε στο finish,
μια γριά να μασουλείς κουκιά και να τα φτύνεις!

Η Προβολή

Πόσοι νεκροί σ΄ένα πανί
και στην παλιά μπομπίνα;
Πόλη μου δείχνεις  άγνωστη:
-Τήρα καλά η Αθήνα!

Για να σου πω με συλλοή:
-Μιαν άλλη κατοικούμε
πόλη νεκρή, νεκροί κι εμείς…
-Την κλάψα σου αρνούμαι!

Η Παρδαλή

Οι κουβέντες μετρημένες
και τα σούξου μούξου του,
με του Ρουφ τους Μπραντπιτάδες.
Εις υγείαν του κουτού,

πάψε τσίπουρα να πίνεις
και ψημένη τη ρακή.
Τι ψυχή θα παραδώκεις,
μούμια Αιγυπτιακή;

Με τον Τάκη αγκαλίτσες,
τον Λευτέρη λακριντί,
μου σφυρίξανε πως έχεις,
ανεψιά της Lady D.

Μα να ξέρεις από φλάσι,
δε θα πας και Μερσεντές,
Ελλαδίτσα ΄δω καημένη,
που όλα καραγκιόζ μπερντές.

Το πολύ καμμιά σφαλιάρα
κι άιντε κόψε τον λαιμό,
για τα σένα πριτς μη πέσω,
αυτοχτόνος σε γκρεμό.

Μάτσα τα φουστάνια γύρω,
κάποια θα μου κουνηθεί
και συ τράβα όπου κέφι
κάνεις κι έχεις τσιμπηθεί.

Δεν γράφω

Δεν γράφω για τις μέρες τις μεγάλες.
Ο κόπος μου γι΄αυτές τις ταπεινές,
που βάσανο η ζήση κι οι αγκάλες
ωχρές, σα΄φημερίδες περσινές.

Τις μέρες που ο θάνατος λαμπάκι
ανάβει Παντογνώστης Φωτεινός,
σε κάθε μια ερώτηση και ράκη,
σκορπίζει ο γαμπρός ο αλλοτινός.

Δεν γράφω για τις μέρες της αγάπης.
Γι΄ αυτές άς γράψουν άλλοι πιο καλοί.
Εγώ δηλώνω επάγγελμα χασάπης
και στρώνω απ΄εντόσθια χαλί.

Στη θύρα σαλεμένος στέκω κύων,
γαυγίζοντας τον κύρη του σπιτιού,
τη φύτρα του, Θεό και  δέκα μείον.
«Αλιά μου, θα σε κάμει του αλατιού».

Ταφή

Την ώρα της επαίσχυντης ταφής,
τι θέλω τους φακούς της επαφής;
Σκοτάδι ο Θεός κι εγώ σκοτάδι,
κι ας είναι μεσημέρι και Τετράδη.

Βαστώντας τις κενές μου μπαταρίες,
που φόρτωνα συχνά στις Ικαρίες,
ακούω να δουλεύει απάνω φτυάρι,
με μπρίο, με ρυθμό πολύ και χάρη.

Την ώρα της μεγάλης μου φυγής,
βοριάδες με ξεσέρνουν αληγείς,
σφυρίζοντας: «Ανάσταση δεν έχει,
γι΄αυτόν που τον Παράδεισο αντέχει».

Μέχρι λοιπόν ν΄αρχίσουν οι τρομπέτες,
να προσκαλούν κοπάδια οφειλέτες,
μια φλύδα ας με χωρίζει από το χώμα
και των Μακαρισμών την νοσοκόμα.

Οι Χορηγοί

-Ευρέθη χορηγός για Μαραθώνα;
-Μια κρέμα των δοντιών για τερηδόνα!
-Των ναυμαχούντων πέριξ Σαλαμίνας;
-Επτά ψαροταβέρνες της Ραφήνας!
-Και για σεπτή πομπή Ελευσινίων;
-Ο Σύνδεσμος «ΔΕΛΦΑΚΙΟΝ» πορνείων!