Ωδή είς θάνατον

Στο τέλος θα κερδίσεις την παρτίδα,
όσο κι αν σπίρτο δείχνω και ατσίδα.
Αλιά μου, συ παντού το πάνω χέρι,
Μπραχάμι, Δάφνη, Πρώτο, Περιστέρι.

Τα πιόνια μου λοιπόν θα διατάξω
εκτός σκακιέρας, μάτια θε να φράξω,
και πίνοντας αβέρτα υπνοστεντόνια,
τέκνα θα μου στερήσω και αγγόνια.

Να δούμε σα δε θα ΄χεις ποιόν να πάρεις,
μη στέρξεις αφεντιά σου και φλερτάρεις!

Η Χαρτοπετσέτα

Χαρτοπετσέτα ο καθείς μες στη βροχή,
που ρίχνει ο θάνατος μαθές  με το τουλούμι,
κι ούτε ραββί να πει ψευδά «Ταλιθακούμι»,
κι ούτε σημάδι πως γυρίζ΄η εποχή.

Σε τραπεζάκι που το σάρωσε ο βοριάς,
ήμουν κι εγώ χαρτοπετσέτα μουσκεμένη,
όνομα είχα με φωνάζαν Κλεομένη,
μα που νυν κλέος στο μολύβι της θωριάς;

Παπάδες

Παπάδες κογιονάρουν σε ζωντόβολο,
και μέσα στις ΄κλησιές γυρεύουν όβολο,
Παράδεισο προσφέροντας και Κόλαση,
και πέντε αυγά Τουρκίας προς επώαση…

Η Ταφή

Μικρός βοριάς χαιδολογά τις άρπες των σταυρών,
μιας φούγκας επιτάφιας μοχθώντας νάβρει λύση
κι εγώ που δήλωνα ως χθες απρόσκλητα παρών,
έρχομαι πρώτη μου φορά της γης να κάμω χρήση.

Πάνω κουρελοσύννεφα μουτζώνουν κάθε τι,
τραβώντας προς τη θάλασσα με τα κανιά τους σβέλτα,
ενώ στ΄αυτιά μου ο αχός μιας ανοιχτής tv,
πέρα απ΄την μάντρα : «Always και ultra... H  σερβιέτα».

Πως έτσι ξεκουρδίζεται ο κόσμος ο γνωστός,
αρκούδι που ΄παιζα μικρός, αυτό με τα πιατίνια;
Τώρα μ΄ανοίγει του Θεού του κλέφτη ο λοστός,
τα τιμαλφή ληστεύοντας και της γιορτής λουστρίνια.

Αργάτη πάρε σκέπασε μένανε τον χαλκό,
και μ΄ένα βρώμικο σκοινί ξαφάνισε στα βάθη,
προτού περάσει ο Άγγελος με το μοτοσακό,
να χω προκάμει προσευχή: «Απολείπειν» του Καβάφη.

Η Τέχνη της Στρούγκας

Ο μαστρο-Μπαχ απ΄ όνειρο διαβαίνει

ενός κουφο-Βασίλη: «Τέχνη της Φούγκας»,

λέγει του, «ποθαμένους ανασταίνει».

Και την αυγή αυτός: «Τέχνη της Στρούγκας,

γιαούρτη μάλλον», της κυράς του παραγγέλνει…

Ο Κολλυβοφάγος

Μιλιούνια οι νεκροί…Σχεδόν αθόρυβα,
να βγάζω την συνήθισα με κόλλυβα.

Η Υποδοχή

(Μνήμη Πετρούλας Κασίμη)

 

Ο Καραγάτσης πέρασε απ΄την «Υποδοχή»,
ανήμερα τ΄ Άγι΄Αντωνιού, πρωί κατά τες δέκα,
και στρέφοντας το βλέμμα του, κοντά σε μια εσοχή
λαγωνικό ξετρύπωσε τη νιόφερτη γυναίκα.

«Εσύ που μόνη κάθεσαι στον πάγκο των Ψυχών,
και μ΄όνομα σου κτίσανε οι Ναβαταίοι πόλη,
αιθρίασε τι μάκρυνε το τάγμα των ηττών,
που το κορμί σου γάζωνε χρόνους ΄βδομήντα βόλι.

Προς την Μεγάλη Χίμαιρα ταξίδευες καιρό,
με μυλικές μες στου παλτού τις τσέπες δωρισμένες
απ΄τον Θεό του Τίποτα, μα συ λιανό φτερό,
σε κόγχη μια ΄κονίσματα κρατούσες τες κρυμμένες.

Πάνω την κάρα σήκωσε, σκιές μη φοβηθείς.
Αυτές θα γένουν συντροφιά καλή, να το θυμάσαι.
Το σάπιο περιτύλιγμα θα πρέπει να γδυθείς,
κι αγάλι -αγάλι πνεύμα σου στα περιβόλια μπάσε.

Αυτού θα βρεις τον Γιούγκερμαν, τον Λιάπκιν με στολή,
Ρωμαίους να σε νοιάζονται, Γραικούς να σε φροντίζουν,
τους Δάντηδες να στέκονται καθόλα φειδωλοί
με τους κλαυθμούς της Κόλασης, καθώς δεν τους γνωρίζουν».

Ο Καραγάτσης άπλωσε το χέρι με στοργή:
«Ας φύγουμε…Τα δώματα των Φίλων σε προσμένουν.
Λησμόνησε τα βάσανα που σ΄ηύρανε στη γη.
Εδώ η χώρα μαγική…Τα παραμύθια βγαίνουν!»