Άρνηση

Στων μοναχών τα μνήματα περπάτησα συχνά,

τη γόπα μου προσφέροντας σ΄αχνές φωτογραφίες,
κι όπως ποδάρια ξέσερνα τρεμάμενα κι ισχνά,
διάβαζα στ΄άσπρα μάρμαρα σωρό βιογραφίες.

Πως να λακίσω η σκέψη μου, με τι να πορευτώ
που να μην γίνεται θηλιά και φίδι μες στον ύπνο,
μα λίγο πριν την έξοδο με στάρι διαλεχτό,
όλης της Πλάσης οι νεκροί μου στρώνανε τον δείπνο.

«Ελθέ σιμά και πλάγιασε, τη μάντρα μη διαβείς.
Ωραία παραδώσου μας, καντήλι να ΄χεις φάρο.
Μιλά το πράμα μόνο του… Πεσμένη είσαι δρυς,
πλην βρες σε μας υπόστεγο να στρίβεις το τσιγάρο».

Κι εγώ που το καλύβι μου το είχα σε γκρεμό,
με μια φωτιά στα σπλάχνα του κακοσυντηρημένη,
τους φλόμωνα: «Λογάκια σας γιορντάνι στο λαιμό,
μα όσο κι αν με θέλγουνε, το βύσσινο να μένει».

Πρωϊνή Αναχώρηση

Ήταν Βαγιών που ο Σκακιστής με ξύπνησε νωρίς,
τραντάζοντας της  κλίνης μου τους πόδες μανιασμένα:
«Το τέρμα δες κατάματα, να στρέψεις δε μπορείς,
τι τα πιο φίνα πιόνια σου τα ΄χω μπλοκαρισμένα ».

Τα μάτια μου τρεμόπαιξα κι εγέρθηκα χλωμός,
για να σταθώ λιγόψυχα στις όχθες του καθρέφτη
σα μοναχός που κιότεψε: «Είσαι κομμάτι ωμός
μου φαίνεται κι έχεις θωριά δεινού κατσικοκλέφτη».

Πατούμενο, ρεπούμπλικα, κοστούμι σταυρωτό
και μια γραβάτα ξέθωρη του μπάτη του πατέρα:
«Να σε τρατάρω φύγαμε καφέ και παγωτό,
έτσι κι αλλιώς, πάντα εσύ την πάνω έχεις χέρα».».

«Άσε τα φληναφήματα, κεράσματα κι αυτά
που λέγουν πάντα οι θνητοί, την κρίσιμη τους ώρα.
Σαν άνδρας τώρα θάρεψε που έχει απαυτά
και πιάσου από το μπράτσο μου. Τρανή μπρος ανηφόρα».

Ξεχειμωνιάζοντας στο Μόναχο

Κρεβάτι-τάφος, φέρετρο-κουβέρτα

κι αντίς για Πολυξένη, κάποια Γκέρτα

να μου καταλαγιάζει τις αισθήσεις.

Πως το λοιπόν στο αύριο να  ελπίσεις;

Τα ερκοντίσα

Ο Κοιμητάρχης γκάριξε: «Στην ψύξη,
ο μάκαρ κι ένα μήνα θα βαστήξει…
Τηράτε να δουλεύουν τα ερκοντίσα,
τι πίπουλο προσμένει σας και πίσσα».

Απόκριση δαντέλα

-Για πε ρε Μέγ΄Αλέξανδρε
για την  Μακεδονία,
δικιά μας η του γείτονα;
Προσμένω μ΄αγωνία…

-Γράφει Σαιξπήρος για τα με,
ότι βουλώ βαρέλα
δρένια κρασί με τέφρα μου…
-Απόκριση δαντέλα!

Ωδή είς θάνατον

Στο τέλος θα κερδίσεις την παρτίδα,
όσο κι αν σπίρτο δείχνω και ατσίδα.
Αλιά μου, συ παντού το πάνω χέρι,
Μπραχάμι, Δάφνη, Πρώτο, Περιστέρι.

Τα πιόνια μου λοιπόν θα διατάξω
εκτός σκακιέρας, μάτια θε να φράξω,
και πίνοντας αβέρτα υπνοστεντόνια,
τέκνα θα μου στερήσω και αγγόνια.

Να δούμε σα δε θα ΄χεις ποιόν να πάρεις,
μη στέρξεις αφεντιά σου και φλερτάρεις!

Η Χαρτοπετσέτα

Χαρτοπετσέτα ο καθείς μες στη βροχή,
που ρίχνει ο θάνατος μαθές  με το τουλούμι,
κι ούτε ραββί να πει ψευδά «Ταλιθακούμι»,
κι ούτε σημάδι πως γυρίζ΄η εποχή.

Σε τραπεζάκι που το σάρωσε ο βοριάς,
ήμουν κι εγώ χαρτοπετσέτα μουσκεμένη,
όνομα είχα με φωνάζαν Κλεομένη,
μα που νυν κλέος στο μολύβι της θωριάς;