Η Ενέδρα

Γιόμισ΄η Πλάση άτακτους και σφάχτες ορφανών,
ταμιευτήρων μολευτές, ξεθάφτες των Αγίων
κι όλοι μαζί μπουλουκηδόν, ωχροί μετά φανών,
απ΄την παλιά την Εθνική ξημέρωσαν στο Δίον.

Τη μάνα τους σταυρώσανε, βατέψαν το παιδί,
τους συγγενείς ξεγράψανε χαλώντας τους με σπόγγο
και σαν η μέρα κέκλικεν από κρασί φαιδροί,
γι΄ αρνιά ξαμοληθήκανε και κάψανε τον λόγγο.

Ανάμεσα τους κι ο Χριστός με μάτι θαλασσί,
τες ασπιρίνες βλόγησε που πίνανε αράδα
και λόγο τους απηύθηνε: «Ο άνθρωπος να ζει
για προσευχή κι ενίοτε ν΄ανάβει και λαμπάδα».

Κάποιος, (εγώ;) μειδίασε…Τον μάλωσε Αυτός:
«Το ύφος σου στρογγύλεψε, γέννημα μιας γουρούνας».
Μα έξαφνα απ΄τα βουνά ροβόλησε Στρατός
και γένηκε τ΄Αντάρτικο χλωρή τροφή κουρούνας.

Το Γράμμα

Το γράμμα δίχως ύπαρξη στο στίχο,
κατάρα μιας ψυχούλας κουβαλά,
που άσπιλο της κρύπτης της τον τοίχο
κρατά, παρά τα χρόνια τα σαλά.

Γι αυτό και γω της κάμνω το χατήρι.
(Το γράμμα θα κρατήσω μυστικό).
Μα συ κυρ-αναγνώστη, ψωμοτύρι
ας τρως στυγνά τ΄απόρρητο υλικό.

Εις Εξηνταβελόνην Αυτόχειρα

Αυτό κι αν είναι για βραβείο Γκίνες…
Με δυό ν΄αυτοκτονήσεις ασπιρίνες;

Γιατί και ο Λύκος θα πρέπει κάποτε να δειπνήσει

Τα σκοτεινά δεν φώτισα ρουμάνια της ψυχής,
τι μ΄άρεγε να περπατώ σα λύκος πεινασμένος,
το λαγιαρνί γυρεύοντας μιας ηθικής ρηχής,
που θα δεχόταν να γενεί το δείπνο μου ασμένως.

Κι ένα Σαββάτο δειλινό τρελής Αποκριάς,
τα παγωμένα φίλησα ποδάρια του θανάτου.
«Γέννημα συ της έχιδνας και της κακομοιριάς,
πως  με τα χείλη σου τολμάς φιλί του αοράτου;

Τα πρόβατα ψοφήσανε, ΄ρημώσαν τα μαντριά.
κι αν θέλεις γαίμα μουστερή, τράβα στις μητροπόλεις,
με τα μεγάλα δόντια σου σα μέλισσας κεντριά,
νά ΄βρεις τ΄αδέλφια σου εκεί τα εξώλης και προώλης».

Τα σκοτεινά δεν φώτισα ρουμάνια και στραβός,
ροβόλησα τη ρεματιά ως τα σφυρά  του Γκύζη.
Ο μαγαζάτορας μπροστά τανύστηκε θαμπός:
«Εύκαιρο στο κατάστημα, μονάχα μαύρο ρύζι».

Ο Παιάνας της Αμφιβολίας

Πόσοι πεθαμένοι σ΄ένα βρέφος,

ψάχνουν παρουσία και φωνή;

Ένας με παιάνες, άλλος νότες,

τρίτος σε γραμμόφωνου χωνί.

Γω που σας μιλώ για ο πατέρας;

Χρόνια πια μπουχός η σιγουριά.

Ότι ζωντανό εντός μου στέκει,

ως το γόνα μες στη λασπουριά…

Τσικνοπέφτη

Μπήκ΄ο πατέρας σπίτι σαν τον κλέφτη,
δυό χρόνους ΄ποθαμένος Τσικνοπέφτη,
και γύρευε λοκάνικο Φρανκφούρτης:
«Τρεις ώρες μου ‘χει δώκει ο Ψυχοσούρτης».

Ο Λόγος

Στον ύπνο μου το φάσμα του Πατέρα:
«Σπορά συφοριασμένη, τι γαλέρα;
Σαν γνώριζα, δεν σ΄έφερνα στη ζήση…
Πόσ΄ακριβά πλερώνεται μια στύση;»