Τα Φυλαγμένα

Λόγια τριμμένα θα ξερνώ,
αράδα καλημέρες,
όσο φορώ στα δάχτυλα,
των νουνεχών τις βέρες.

Μα σαν ψυχή μου σηκωθεί,
αϊτός με σκουλαρίκια,
προς της θανής τα σύρματα:
«Έχετε γειά καθίκια!»

Προσευχούλα

Ο λύκος θρέφεται μ΄αρνί,
κι ο έρωτας με τάφο,
γι αυτό και πάγω καρφωτός,
(τήρα τον ταχογράφο),

προς το μεγάλο Τίποτα,
ψάλλοντας: «Αφροδίτη,
δώκε τη χάρη να χαθώ,
εντός γυναικωνίτη».

Οδός άνω κάτω

Ξανθός Απρίλης σίμωσε,
κοντοζυγώνει Μάης,
κι εγώ στρουθί και νιόφαντο .
«Μολόγα για πού πάεις;»

μια γραία στην αλτάνα της,
μου κρένει και δακρύζει.
«Όπου και συ καλοκυρά…
Ο χρόνος όπου ορίζει».

Ο Ατζαμής Εγώ

Του ατζαμή το βάτεμα,
τρέμουνε και πουτάνες,
κι εγώ βουλάτος ατζαμής…
-Μη κλαίτε δόλιες μάνες,

τι το μαχαίρι τούτο δω,
που ΄σφαξε νιούς στο γόνυ,
μες στην ανάξια χέρα μου,
δε κόβ΄ούτε πεπόνι!

Το Δόλωμα

Ζέχνεις λιβάνι την αυγή,
καρβουνικό το βράδυ,
παραδομένος στ΄ αβαθή,
ιχθύς απολειφάδι.

Κι ένα παιδί γύρω στα οχτώ,
μ΄ένα μακρύ καλάμι,
σε γλέπει και πικρολογεί:
«Το δόλωμα χαράμι!»

Οι Φίλοι

Οι Φίλοι ρόδα κόβουν  μυρωμένα,
ελκόμενοι στης Μάρνη τις ειρκτές,
αφήνοντας στο πέρασμα τους βλέννα,
και ανθρωποθυρίδες σφαλιστές.

Ο Δάμων δαιμονίζει τον Φιντία,
σαν πλάτη του γυρίζει στο μετρό.
«Ορκίζομαι τον πλάνη μα τον Δία,
με γρόνθους να τον στείλω Ερυθρό».

Μα λόγια πληγωμένα, τίποτ΄άλλο.
Στη στάση κατεβαίνει Αττική,
μαζί μ΄ένα τουρίστα μάλλον Γάλλο,
που φύση δείχνει λίγο εριστική.

Αμνήμονες οι Φίλοι Βαμβακάρη
ξαπλώνουνε στης Σύρας τα πικ-άπ,
βελόνα σα καρφί,χωνί φεγγάρι,
πλην όλα παλιατζούρες, σκέτο σκραπ.

Τα Λόγια τα Μεγάλα

Βάζεις Τσιτσάνη στο πικ-άπ,
καμπάρι στο ποτήρι,
και ξημερώνει Σάββατο.
«Θα στήσω μοναστήρι»,

μονολογείς ηδονικά,
«λέφτερος πια να ζήσω».
« Οι πετεινοί λαλήσανε».
«Κυρά μου δεν θ΄αργήσω!»