Ο Χρόνος

Διψάς για μπρούσκο τ΄ ουρανού,

μα μέσα στο ποτήρι,

λάσπη μονάχα και φρικτό,

στην κεφαλή λιοπύρι.

Κι ένας Θεός χωρατατζής,

κομμάτι παιδοκτόνος:

«Καθένας σέρνει τ΄ όπλο του…

Δικό μου; Μάθε χρόνος».

Sui generis

Στρέφω τις πλάτες στη Σιών,
Πλατωνικούς κουρδίζω,
ορθρίζοντας με παρδαλές.
Το φως κομμάτι γκρίζο,

εμέ καλό μου φαίνεται,
τι πάει με την ψυχή μου.
Κι επαίνους παραδέχομαι,
απ΄τους σαλούς του Δήμου.

Με το δάχτυλο στη σκανδάλη

Ποιος θέλει φληναφήματα,
και λόγια του αγέρα,
μπροστά στα ντοκ της Κόλασης;
Ήδη, σωστά η σφαίρα

μες στη θαλάμη και μισή
σκανδάλη πατημένη…
Κι ένας Θεός που μου ΄ταζε,
τώρα σοφά σωπαίνει.

Η Μετακομιδή

Οστά χωρώ στο πορτ-μπαγκάζ,
μικρό πυροσβεστήρα,
και βγαίνω με την όπισθεν.
Πενήντα χρόνια στείρα,

την δύναμη μου δώκανε,
θανή να μην με σκιάζει.
Βλέπεις αγκούσα των θνητών,
Θεούς διασκεδάζει.

Ο Γκόγκος

Το γαϊδουράκι ράγισε,
μια νύχτα στο κουμάσι,
που ΄χε φεγγάρι σα θεριό,
έτοιμο να δαγκάσει.

Τον γδούπο γρίκησε παιδί,
και σπάραξε: «Πατέρα,
ο Γκόγκος μας σωριάστηκε…»
«Άσε να φέξει η μέρα»,

ο κύρης τ΄αποκρίθηκε,
«κούρνιαξε και κοιμήσου.
Έτσι ψοφάν τα ζωντανά.
Κάθ΄ ανθρωπιά σου γδύσου».

Και το πρωί πουρνό πουρνό,
σα κύρης λύχνο ανάφει,
φωτίζει δυο κι ανάμεσο,
ματόβρεχτο ξουράφι.

Μια Κυριακή του Τζιτζικάρη

Το καρναβάλι θέριευε στις Λίμνες του Βορρά,
κι εγώ εχθρώνε σαλπιγκτής  κοιτούσα την οθόνη,
να ξεφλουδίζει κόκκινες γραβάτες και φθορά,
του Τζιτζικάρη δεκαεπτά μες στη γλυκιά ραστώνη.

Τι γύρευα στο σπίτι μου μια τέτοια Κυριακή,
που τ΄Άλογο χλιμίντριζε στης Πέλλας το λιβάδι;
Εντός μου κάτι  σπάραξε: «Εμπρός βήμα ταχύ»,
μα ΄χα τον νου σε πρόγραμμα πως να την βγάζω λάδι.

«Ψοφάνε ντιπ παλιόσκυλα σαν έρχονται καιροί,
πατρίδες και οράματα και Πλάτωνες και Πρόκλοι,
κι αυτή η ίδια η Αθηνά, τ΄αυτιά κλείστε Θεοί,
σε παραδρόμι της Φυλής ψωμίζεται ως πόρνη».

Έτσι στην Καίτη μίλησα και βγήκα σκυθρωπός,
τραβώντας μες στο λιόπυρο κατά την Νέα Σμύρνη.
Μπροστά κάτι βραχότοποι, πιο πέρα στενωπός,
μα ΄ναι ταμάμ στου « Άδωνη», φρέντο κανείς να πίνει.

Η Πυγμή

Δείξε στον θάνατο πυγμή,
και σπάσε του τα δόντια
τα ταφοσφραγισμένα του.
Έτσι κι αλλιώς γερόντια,

οι νιοί πριν το νοήσουνε,
γυρνάνε και πεθαίνουν.
Κι όπως γνωστόν τη σήμερον,
Χριστοί δεν ανασταίνουν.